Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiirir

2011-07-16T01:06:00.002+03:00

Y A S A K

Umutsuzluğu zincirledim

Kör zindanlara

Gayrı müebbete hükümlü

Yaşamımda umutsuzluk

Karamsarlık yok

Yasak yılgınlık

Benden uzak olacak kanayan yaraları

Pankartlarla,sloganlarla yarıyorum barikatları

Ben büyüdükçe

Küçülüyor karşımda umutsuzluk

Evet ben büyüdükçe

Büyüdükçe doğan güneş

Aydınlıklar büyüdükçe

El pençe divan duruyor

Umutsuzluk huzurumda

Sevdamın olanca gücüyle

Sarıyorum yaşamı

Tutsaklık yok bundan böyle

Kirli düşüncelerin

Anlamsız karamsarlıkların elinde

Acı veren

Ağrıtan

Ve kutsal sayılan bütün hüzünleri

Bir bir yere çalıyorum

Ellerimde yeni bir yaşam

Yeni bir kavga var yüreğimde

Ve kutsal kitabımın başına aldım şu sözleri:

“Yılgınlık yok

Yasak karamsarlık”

Fatin Murat Seferbeyoğlu

Günün Şiiri

2011-07-14T21:52:00.000+03:00

ACILARLA BİLENDİK

Anamızın kara gözlerinde

Binlerce ah duyardık

Anamız

Dert yüklü kervanlardı

Evcilik oyunlarımızda

Pencere diplerinde fesleğenlerin

Bahçede ortancaların diliydi anamız

Kınalı elleri severken

Çiçekleri yaprak yaprak

Bir sessiz sağnak olurdu

Gözlerinde gülüşler

Büyüdük

Acılarla bilendik

Akşamları yol gözlerdik

Yorgun dönerdi babamız

Alnındaki çizgilerde

Umudun dilini

Namusun sesini duyardık

O susar

Biz dinlerdik

Biz susardık

Derin bir ah çekerdi hane halkı

Büyüdük

Acılarla bilendik

Önce babamız gitti

Çekildi sular

Düğümlendi boğazımız

Hüznü vurdu sırtımıza

Taşıdık bir ömür

Gülüşlerimiz buruk

Sözcükler kekremsiydi gayrı

Büyüdük

Acılarla bilendik

Anamız gitti sonra

Boşaldı hanemiz

Lal oldu ağzımız

Kulaklarımız sağır

Kimsesizlik çöktü omzumuza

Yandık yakıldık bir ömür

Büyüdük

Acılarla bilendik

Fatin Murat Seferbeyoğlu

Min'el Aşk...

2011-03-11T23:28:00.002+02:00

AŞK

Bilirim
İki yakası bir araya gelmez
Bir dar gelirlinin zengin olma düşü gibi
Diyorsun bu sevda

Bilirim
Serseri bir mayın diyorsun
Kime değse
Kimi tutsa
Denizler çekilir
Kurur ırmaklar

Bilirim
Tek cümlelik bir anlatımla
Böyle gelmiş böyle gider diyorsun

Bilirim
Keşkeler diyarında
Umudun sürek avıdır
Bu sevda diyorsun
Uyan diyorsun bilirim
Gün görmez kuytuluklarda
Çiçek açmaz

Ben de bilesin diyorum sana
Her yokuş bir inişe götürür yolcuyu

Bilesin
Toprağı örtse de beyaz ölüm
Kardelen saklar yaşam
Cemreler taşır doğa

Bilesin diyorum
Umudu olmayanın
Yarını olmaz
Ve gün olur
Zemheri ayazı barındırırken
Mart rüzgarı
Bir cemre gibi
Aşk düşer ömrümüze.....

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2011-03-07T23:07:00.001+02:00

D İ Y A R B A K I R

Neler yaşadık bu kentte
Neler bıraktık kentin tarihine
Rüzgar savurur mu izlerimizi
Yoksa toza mı karıştı anılar
Bir çengel bulmaca şimdi
Siyah-Beyaz bir fotoğrafla
Anımsıyoruz dostları
Yolların yorgunluğunda
Bir soluk alışıydı Diyarbakır
Surlardan emilen
Bilinmez tatlardı damağımızda
Sardığımız tütünün tanıklığında
Geçti günler
Tanıktı surlar
Kürsüler tanıktı
Kaçak çay rengiydi bakışlar
Ve kaçaktı gülüşler
Sevdalar saklıyordu Dicle
Hasret kokuyordu toprak
Adı kendimizden bile sakladığımız
Fakülteli bir kızdı bu kent
Yanı başımızda karanfile öykünüyordu
Basamıyorduk bağrımıza
Yüreği gırtlağa dayanmış
Bir ceylandık su başında
Ağzımız kuru
Ürkekti susamışlığımız
Elimizdeki kitapların sorgusu
Sardığımız tütünün zehriydi günler
Ciğerimiz rehin
Rehindi yaşamımız
Gözlenen ve özlenen günlerin
Dostluğuydu bu kent
Elimiz ermez sanıyorduk
Sarmıştı oysa bedenimizi
Üniversiteli heyecanlar yaşadık
Dar sokaklarda
Nasıl olgunlaştık
Sayfalar dolusu
Kaç ayakkabı eskittik
Fakülte yollarında
Nasıl daraldı giysilerimiz
Düşüncelerimiz nasıl da kabına sığmadı
Kaç kez ekmeğimize
Katık yaptık soğanı
Üşümüşlüğümüzü
Kaç kez unuttuk yar dizinde
Acılarımızı kaç kez süpürdü
Ben u Sen sohbetleri
Hepsi bir ayak izi eder mi
Sur diplerinde bilinmez
Yaşananları bağrında
Bir karanfil kokusu gibi
Taşır mı kentimiz bilinmez
Ayrı düştük belki
Ama kopamadık
Yıllarca bir yürek atımı
Uzakta durdu Diyarbakır
Gülüşü tutsak
Gözleri bıçak sırtıydı yüreğimizde...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2011-02-22T19:01:00.000+02:00

K O N U Ş M A K - S U S M A K
Konuşmak bir ölüm
Susmak bin
Özledim demek yasak buralarda
Seviyorum demek
Boğazda dizili lokma
En çok da sözcükler yaralıyor
“Gidersen”diye başlıyor
Kanadı kırık cümleler
Eli kanlı konuşmalardan geçiyor yaşam
Zamanı lafa tutmasa
Şu soytarılar diyorum
Serseri adımlarla
Basmasalar bağrımıza
Acımızı taştan taşa çalmasalar
“Su bulanmazsa durulmaz”diyor
Yaşamın bilge yüzü
Bir ömür müdür
Durulmanın bedeli
Haydan mı geldik ki
Huya gidelim

Konuşmak bir ölüm
Susmak bin
Sular çağıldıyor gözümde
Her damla bir kırbaç gibi
Şaha kaldırıyor hüzünleri
Baharlar solduran bir rüzgar
Esiyor deli gibi
Vuruyor yüzüme yüzüme
Yüküm ağır
Yolum uzun
Kal diyemiyorum
Git demeye dilim dönmüyor
En çok da türküler avutuyor
Bağrı taşlı dizelerden geçiyor yaşam
“Kuş kanadı kalem olsa
Yazılmaz benim derdim”

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2011-02-21T17:01:00.000+02:00

Y U S U F

Bu bir sevda öyküsüdür
Hep söylenegelmiş
Ve kanla yazılmıştır
Erkeklerin hayalarında
ve göğüs uçlarında kadınların
elektrik yanığıdır
Yaşamanın susmaktan geçtiği bir coğrafyada
Susmayanların savaşıdır bu öykü
Ahmet söyler
Yusuf görünür şarkılarda

“Adı Bahtiyar” dır dizelerde
Bilinmez dağlarda kardır sazın notalarında
Görünmeyen bir sevdalıdır Yusuf
“Hayal”i gerçeğe dönüştürür şiirlerde
Ahmet söylerYusuf görünür şarkılarda
Mart’ların, Eylül’lerin
On ikiyi vurduğu bir ülkede
Mayıs coşkusudur Yusuf
Allı morlu dağlardan toplar sözcüklerini
Dizelerini ırmaklarda kurutur
Yağmurlar biriktirir
Gençliğini yaşamadan
Her daim belada olsa da başı
Yitirmez yüzündeki gülümsemeyi
Ahmet söyler
Yusuf görünür şarkılarda

Gün olur
Susar Ahmet
Hayaloğlu’dur ama
Hayal olmaz Yusuf
Yalın kılıç kuşanır şiirlerini
Ve düşer yollara
Yusuf söyler
Ahmet canlanır şiirlerde
Gün olur
Bir mart güneşinde
“Yusuf öldü derler
Ne de kolay söylerler.”
“Göğsüm daralıyor
Yüreğim yanıyor
Olmasaydı sonumuz böyle”

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün şiiri

2011-02-20T21:06:00.002+02:00

İ Ç İ M D E K İ Ç O C U K

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Senin büyümen
İnfazıdır yaşama ve doğruluğa olan inancımın
Senin büyümen
Sevdasız coğrafyalara
Sürgünüdür ömrümün

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
İhanetleri tanıma sen
Ağlamayı bilme
Çıkmaz sokaklarda
Heder etme ömrünü
Uçurum başlarında
Gülümseme ölüme
Bir sevda bilmez uğruna
Bozuk para sesi olmasın umutların

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Güzelliğini kör ederler
Dilsiz ederler yiğitliğini
Gülüşün sağır
Murdar olur gençliğin
Seni küskün
Seni yalnız koyarlar
Bunca acılar
Bunca yokluklar içinde
Utanmaz olursun
İnsanlığından bile

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Varsın böyle azap olsun yaşam
Varsın bir garip çocuk desinler
Varsın sevdaya bir damla ihanet
Bir damla ayrılık çalsınlar
Senin çocukluğuna
Senin saflığına
Senin o ulaşılmaz sevdana
Hangi karayı sürebilir
Bu yüreği kara
Yaşamı kapkaralar
Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2011-01-03T00:39:00.000+02:00

SİVAS, OYYYYYYY SİVAS!

Şu Sivas’ın içinde
Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Katran karasıydı elleri
Dillerinde gün görmemiş küfürlerle geldiler
Yalnızca sazı vardı Hasret’in
Metin’in dizeleri
Mahçup gülümsemesi Asım’ın
Ne diyebilirlerdi ki
Bu küfre bulaşmış yoz imana
Sustular
Beklediler
Duman doldu ciğerlerine
Buruk bir gülümseme kaldı dudaklarında

Şu Sivas’ın içinde
Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Ölüm bulaşmıştı yüreklerine
Sokaklara salyaları akıyordu
Yalnızca şiirleri vardı Behçet’in
Akarsu’ların türküleri
Ve umuda tutunan elleri vardı
Otuz yedi canın
Ne diyebilirlerdi ki
Bu ölüme susamış yobaz sürüsüne
Çöküp kaldılar basamaklara
Sustular
Beklediler
Duman doldu ciğerlerine
Buruk bir gülümseme kaldı dudaklarında

Şu Sivas’ın içinde

Ozanım yakılır
Şu bozkırın düzünde
Yarınım çalınır
Kimi türkülerini alıp gitti
Kimi şiirlerini
Ay aydındı yüzleri
Bu toprağın sesiydi hepsi
Onlar konuşur
Ağıtlar dinerdi
Ne diyebilirlerdi ki
Bu vahşeti izleyen suskun milyonlara
Haykırdılar
Çıkınlarına doldurup aydınlık yarınları
Gittiler
Duman doldu ciğerlerine
Bir utancın yükü kaldı omzumuzda…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-12-18T22:41:00.000+02:00

Y A N I L S A M A

Sevda ektiğim topraklarda
Bire bin veriyor ayrılıklar
Sebebini ne ben biliyorum
Ne de toprak
Yağmurun sesinde mi
Sözünde mi rüzgarın
Bir yerlerde saklanıyor
Bu ayrılık virüsü belli
Belki de içime çektiğim zehirde
Ya da damarlarımda dolaşan
Aslan sütünde gizli
Öküzlerin ardında
Adım adım karıştırıp toprağı
Bir ibadet kutsallığı ile
Serpiyorum tohumları
Güzellikler,sevgiler
Sevinçler,dostluklar
Ve yaşam adına ne varsa
Saçıyorum toprağa
Ama bire bin veriyor acılar
Bir bilmece mi bu
Yanılsama mı yoksa
Yoksa ben
Sevinç diye hüznü
Dostluk diye yalnızlığı
Sevgi diye özlemleri mi
Taşıyorum ellerimde
Mayamızı çalanlar
Zehir mi karıştırmışlar güzelliklere
İnleyen Mekke’nin
Derdi mi katılmış aşımıza
Ne olursa olsun belli ki
Gülmeyi yüzümüze
Sevmeyi gönlümüze
Adını dilimize çok görmüşler
Sevda ektiğim topraklarda
Bire bin vermesinden belli ayrılıkların...
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-11-27T20:45:00.000+02:00

K A Ç K E Z

Kaç gece dolaştım
Bu kenti baştanbaşa
Kaç kez hasreti vurdum sokaklara
Işıklı karanlıklar
Şarkılı yalnızlıklar ortasında
Kaç kez burkuldu içim
Gözlerim kaç kez doldu boşaldı
Söylenmemiş sözler bıraktım arkamda
Dağlanmış yaralar alıp yanıma

Bu kenti kaç kez
Yüreğime sığdırdım bilemezsin
Sokaklar sokaklara yakın bu kentte
Sokaklar bulvarlardan uzak
Her yol yeni bir yalnızlığa çıkıyor
Her köşebaşında yedibaşlı ayrılıklar
Kaç kez kıstırıldım
Nasıl hırpalandım bilemezsin

Ne oldu bize
Nasıl bozuldu o büyü
Nerde yitirdik o tılsımı
Seni aradım
Gündüzler ekleyip geceye
Elleri titredi bu kentin
Kırlangıçlar yağmur taşıdı
Telaşlı kanatlarında
Sokaklar bulvar tanımıyor bu kentte
Her yol sensizliğe dönüyor
Kaç kez bunaldım
Ölümü kaç kez yakından gördüm bilemezsin...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-11-20T21:44:00.000+02:00

H E M D E N A S I L
Ölümcül bir hastaya
Kar ya da nar sorulunca
Bir hücre cezalısına
Toprak ya da güneş sorulunca
Ya da yüreğime
Sen ya da sevgin sorulunca
Bu isteği karşılayacak iki kelime vardır ancak
“H e m d e n a s ı l”
Evet yüreğin derinliklerinden süzülen iki kelime
“H e m d e n a s ı l”

Bir susuza su sorulunca
Aş sorulunca bir aşsıza
Yorulmuşa demli bir çay sorulunca
Kavuşma sorulunca bir yarsıza
Ya da bana sen sorulunca
Bu isteği karşılayacak iki kelime vardır ancak
“H e m d e n a s ı l”
Evet yüreğin derinliklerinden süzülen iki kelime
“H e m d e n a s ı l”

Şimdi bana diyorsun ki
Seviyor musun beni?
Canın canıma bağlı mı?
Ya da beni sarmak mı dileğin?
Yoksa kavuşmanın ateşi ile yanmak mı derdin?
Ne sorarsan sor
Sen varsan ucunda
Yüreğin varsa
Kavuşmak varsa
İki sözcük süzülüyor yüreğimden
“H e m d e n a s ı l”
“H e m d e n a s ı l”
“H e m d e n a s ı l”

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-11-15T22:14:00.002+02:00

İ Ş T E B U Y U R

İlle de bensizlik üstüne kuracaksın yaşamı
Kahrolası bir mantık eşliğinde öyle mi
Boğdurup yüreğini hüzün zindanlarında
Mantıklı mutsuzluk tahtına oturacaksın öyle mi
İşte buyur
Taht senin
Baht senin öyleyse

İlle de güçlüyüm ben
Unutabilirim istersem diyeceksin öyle mi
Yani bir kendini kanıtlama çabasına
Peşkeş çekeceksin kendin olmayı
Duygusuz
Sevgisiz
Ve bensiz
“Ben istersem”sarayında konaklayacaksın öyle mi
İşte buyur
Ülke senin
Güç senin öyleyse

İlle de hücre cezasına çarptırıp yüreğini
Ağlamam ben
Çaresiz değilim diyeceksin öyle mi
Ateşlerde kavurup bedenini
Sevgiyi öldüreceksin öyle mi
İşte buyur
Hücre senin
Hançer senin öyleyse

Elinde bir hançerle
Yöneteceksen yaşamını
Hücreye atacaksan
Sevdaları,dostlukları
Çamlıbel’den yükselen Köroğlu’nun sesini
Caniklerden yayılan Hekimoğlu’nun gücünü
Unutma derim sana
İşte buyur
İsyan benim
Türkü benim
Sevda benim öyleyse...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün şiiri

2010-11-14T00:28:00.000+02:00

S O R M A G İ T S İ N

Sensizliğe vurdu mu saatler
Bir cehennem ateşi sarıyor ki
Bedeni sorma gitsin
Sorma gitsin
Yardan uçan keçileri
Bir tutam ot değil dertleri
Yaşamak için uğraştır kavgaları

Sensizliğe durdu mu geceler
Bir zemheri ayazı savruluyor ki
Yürekte sorma gitsin
Sorma gitsin
Arpadan ölen atları
Bir avuç yem değil istekleri
Açlıktan ölmemek bütün korkuları

Sensizliğe takıldı mı takvimler
Bir katran karanlığına düşüyor ki
Gelecek sorma gitsin
Sorma gitsin
Kırmızı güldeki yarayı
Sevdiğini öldürmek değil derdi
Kavuşamamaktır tüm acısı

Ama bir de gelişine döndü mü sabahlar
Bir ilkyaz yağmuru yağıyor ki
İçime sorma gitsin
Sorma gitsin
Ağaçlardaki ıslak sevinçleri
Kurumaktan kurtulmak değil neşeleri
Yağmur olup yağan sevgiliyi hissetmek mutlulukları...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-10-30T21:49:00.000+03:00

D E K İ

De ki yaşanmadı bu sevda
Gözler buluşmadı
Terlemedi eller
Kavuşmak kurtuluş sayılmadı yüreklerde
İlk damlalar düşmedi
Çatlamış topraklara

De ki sevmedin beni çıldırasıya
Seni sevmedim kanatarak ayrılıkları
Verilmiş sözleri yok say
Yok say kuruyan pınarları
Altına imza attığımız acıları
Meydan okuduğumuz korkuları
Kırıp dökülen umutlar toplamını
Sevdayı yalnızlıklara bölüşümüzü
Düş arası gerçekleri yok say

De ki yaşamadı böyle bir adam
Sözleri ılık ılık akmadı yüreğine
Sevdası sarmadı bedenini

De ki surları tarih kokan bir kentin
Acılarla avuttuğu
Ölümlerle büyüttüğü bir garip adamdı
Bir yıldız kayar gibi karanlık bir gecede
Bir bulut geçer gibi güneşin önünden
Yok say yaşananları
Varsın adımız sanımız bilinmesin
Sevdamız mutlaka akar yarınlara
Bir yerlerde sarar yürekleri nasıl olsa...
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-10-24T19:42:00.002+03:00

K A Y I P S E V D A

Karanlık ve kirli bir gece
Akıyor avuçlarımdan
Hüzün artığı yalnızlıklar
Doldurmuş gözlerimi
Yasak bir iklimin hükmettiği
Kayıp bir coğrafyada
Zor bir sevda içinde
Biraz suskun
Biraz hüzne eş
Yorgun ve bunalmışım
Hani labirentte çıkış ararsın
Ve her bulduğun çıkışta
Umutsuzluğa eş olursun ya!
Beni bu bunaltıdan çıkaracak olan
Ey Sevgili
Ey canımın can yoldaşı
Adını söyleyemem ki
Bağıramam ki seni sevdiğimi
Kayıp coğrafyalarda
Sevdalar da kayıptır çünkü

Karanlık ve kirli bir gece
Akıyor avuçlarımdan
Ve sana dokunmak yasak bana
Yasak bana seni sarmak
Peki ya!
Nasıl yaşar bir insan
Özlemle kavrularak
Ekmeğin buğusu içini yakarken
Nasıl yaşar aç bi-ilaç

Ey sevgili!
Başkentimi bulmuşum
Ama ülke kayıp
Bir kez of çekmişim
Ama karşıda dağ yok
Ve sen deyince içim aydınlanıyor
Biz deyince hüzne duruyor umutlar....

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-10-06T22:05:00.000+03:00

S O N M E K T U P
I.
Bu sana son seslenişim
Bu sevdama son seslenişim aslında
Her şey seninle başlamıştı
Seninle anlam bulmuştu yaşam
Çünkü sen
İçimde gitgide artan coşkunun
Çünkü sen
İçimde yeşeren fidanın
Çünkü sen
İçimde büyüyen sevginin adı oldun
Seninle hapishaneler
Makam-ı Yusuf oldu gözümde
Seninle cehennem ateşleri
İbrahim’in gölüne döndü bedenimde
Ve seninle tuzla kavrulan bağrına
Su serpmedi Kızılırmak’tan karakoyun
Ömrümün bozkırında
Seninle silindi acılar
Sözcüklerin hiçbir şeyi anlatmaya yetmediğini
Ve sevdayı anlatmanın mümkün olmadığını seninle anladım
Evet seninle açılmamıştı ama
Seninle kapanıyor perde
Bundan sonrası
Ve gayrısı yok artık gönül defterimde
Hep iyikilerle,varolasınlarla
Nakış nakış işledim sevdamı
İki düz bir ters değildi örgü
İyikilerin arkasına
keşkeleri saklamadım çünkü
Beynimle,yüreğimle ve bedenimle
Sana verdim yaşamımı
İhanet şerbetini içmeden
Dostluğa kan sıçratmadan
Ben hiç böyle sevmedim
Hiç kabe diye yüz sürmedim sevdiğime
Adınla başladı her şey
Ve adın tamamladı her şeyi...

II.
Şimdi senden uzaklarda
Yokluğunun coğrafyasında
Niçinler sıralanıyor dağlar boyunca
Duygularımı ölçüsüzce harcamak
Sevgide sınır tanımamak
Yine hançer sapladı sırtıma
Yine kahpe bir kurşunla kanlar içinde kaldı bedenim
Seni görmemek
Sesinden mahrum yaşamak
Ve gözlerine hasret kalmak
Kahrederken beni
Kan damlarken gözlerimden
Beklemenin sıcağıyla kavrulurken
İçimdeki fidanlar
Betonlara yenilen
Asırlık çınarlar gibiyken yüreğim
Yalnız kalmayasın diye
Güvercin kanadına sürerken yalnızlığı
-Ki Kerbela’da Hüseyin’den almışlardı
Korkusuzluğun ve zulme direnmenin gücünü bilirsin-
Seni sarsın diye
Dalgalara anlatırken sevdamı
Bensizlik denizine düştüğünde
Hep yanında olsun diye
Bir Yunus’a anlatırken sensizliği
Ve ellerimde toplayıp
Efsanelerin bütün iyilerini
Sevgim dolaşsın diye
Yürekten yüreğe
Bir mitoloji yaratırken adından
Senden geldi kurşunların en yağlısı
Ve ateşlerin en çaprazı
Şimdi niçinlerin sıradağlarında
İyi niyetlerimin katline çıktım
Amansız bir sürek avıyla
Yoruldum artık böyle olmamalıydılardan
Evet sana son seslenişim bu
Son kendimi ortaya koyuşum...

III.
Dert söyletir
Hal ağlatırmış sevdiğim
Hep kararlı
Hep umut dolu gözlerimde
Işık kalmadı artık
Işıkları söndürdüler bebeğim
Kurnazca ve haince
Karanlığa gömdüler aydınlık geceleri
Ve ellerini kullandılar ışıkları söndürürken
Oysa öylesine bağlanmıştım ki sana
Öylesine sarhoştum ki gözlerinin aydınlığında
Doğru söylemişti Yazar
“Ancak benzerim öldürebilirdi beni”
Ve benzerim yok etti bendeki beni
Şimdi Leyla’yı arayan
Bir çöl bedevisi gibi
Şaşkın,umutsuz ve bilinçsizim
Leyla dağda ya da çölde değildir
Leyla yürektedir
Bunu bile sezemiyorum
Kıblemi yitirdim
Kabesi yok artık ömrümün
Bir avuç suya değişti
Sevginin gücünü karakoyun
Ve ben kavalı elinde
Sevdası yüreğinde bir garip adamım şimdi
Yüreğimde gizlediğim demiştim adına
Yüreğimde gizlediğim olarak kalacaksın yanımda
Elveda ya da Hoşça kal’ı yok bunun
Son sesleniş diyorum buna
Artık adın yok
Adına inanç yok
Ömrümün geri kalanında...
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-10-04T20:39:00.000+03:00

Ü Ç Ü N C Ü M E K T U P
I.
Sevdasına ömür adadığım
Adına kurban olduğum
Adını yüreğime yaktığım
Sevmekten yorulur mu insan
Yorulur mu sevgiyi aramaktan
Yanıtsız değil sanırdım
Yanıtı kolay bilirdim
Oysa seni tanıdıkça anlıyorum ki
Yorgun düşebilirmiş insan sevmekten
Sevgiyi taşımak yorabilirmiş insanı
Yüzlerce binlerce kez sevgim
Yürek yürek bağırdı
Yüreğin inadına sağırdı oysa
Sesime ses ver
Yoksa boğulacağım dedim
Ses olmak istemiyorum dedin
Suçlu ve güçlü benmişçesine
Öznesi yitik cümleler diyarında
Edilgen bir fiilin sözde öznesiydim sanki
Etken olmaya sevdalı
Ama edilgenliğe mahkum yüklemler gibi
Elime el uzat
Savrulacağım yoksa dedim
Yitik özneler gibi kanattın yaralarımı
Her zaman haklı değildir insan
Ya da haklıyken de haksız olabilmelidir sevdiğine karşı
Bu kadar mı zor
Sevdiğine baş eğmek
-Ki sevdiğin hep baş eğmişken sana-
Sevmek sırçadan bir saraydır
Ve iki kişi taşıyabilir onu unutma
Yük ağırlaşıyor haberin olsun
Ellerim sızlıyor ağırlıktan haberin olsun
Omuz ver ikigözüm
Gurur yıkacak bu sevdayı
Gurur incitecek
İçimdeki çocuğu...

II.
Öznesiz konuşuyor
Sevdanın bilge yüzü
Öznesiz yaşıyor
Aşkın göçebeleri
Sesime ses ol
Vurulmasın içimdeki kırlangıçlar
Sesime ses ol
Ölmesin bende gizli senler
Bu konuşan sevdanın sesi
Çaresizliğin
Vurulmuşluğun
Ve sessizliğin sesi
El gün içinde boyun bükmek istemiyorum
Kan kusuyor
Kızılcık şerbetine yoruyorum
Kol kırılıyor
Yen içine saklıyorum acıları
Öznesi yitik cümlelere
Rehnetme beni
Eksik kalmasın
Aşkı saklayan cümleler
Seni böyle sevdim diye
Böyleleri çoğaltma ne olur
Seni sevdim diye
Eşdeğer tutma sevmeyi hüzne
Ayrılıkları
Acıları
Yok sayılışları
Ve dizi dizi terkedilişleri bilirim diye
Bilirim diye yaşamın göz yaşartan renklerini
Bir renkte sen ekleme ne olur
Bak yeter diyor sana
İçimdeki çoğul sevda
Bak gül diyor sana
Gözümdeki nemli bulut
Duymuyor musun
Görmüyor musun
Bak seviyorum diyor sana
Göğüs kafesimde atan yürek

III.
Yürüdüm yollar boyu
Sana uzandı çıkışlar
Köpürdüm dalgalar boyu
Sana döndü kıyılar
Özne belliydi aslında
Sadece gizlenmişti
Büyütmemek için
Depremin şiddetini
Hızlandırmamak için
Yaprak dökümünü
Tanımak diyorsun ya!
Böyle mi tanıyorsun beni diyorsun ya!
Kırarak,dökerek
Kanatarak yaraları
Acıları arttırarak söylüyorsun üstelik
Mil çekiliyor gözlerime
Bir acayip kararıyor gökyüzü
Gün geceye dönüyor ansızın
İnanmak diyorsun ya!
Bana inancın kaldı mı diyorsun ya!
Beni yakan ateşi harlayarak
Yüreğimdeki demiri kızıllaştırarak
söylüyorsun bunları
Hançer vuruluyor sırtıma
Salkım salkım ayrılık açıyor saksılarda
Acının ateşiyle kızarıyor karanfiller
Oysa tanımak
İnanmak değil midir
İnanmak sevmeyi anlatmaz mı
Yani seviyorum demek
Tanıyor ve inanıyorum değil midir
Anla bunu
Ve sil yüreğindeki kuşku karalığını
Sil ve tut ellerimi

IV.
Bu son olmalı bebeğim
Bu son olmalı
Kapanmalı bu defter
Ya hep
Ya hiç demelisin artık
Her mektup acabalar taşımamalı
Ve sitemleri yüklenmemeli
Her mektup
Her mektupta
Vuslat bir başka bahara kalmamalı
Gözlerim yoruldu
Yağışlı günler gibi bakmaktan
Yoruldu yüreğim
Zemheri ayazında kavrulmaktan
Ve sevdam yoruldu
Kırılmaktan,yanmaktan
Yana yakıla beklemekten
Kızgın demiri sulamanın
Toprağa tohum saçmanın zamanıdır artık
Bu son olmalı canımın içi
Bu son olmalı
Ya var olmalı bu sevda
Ya da susmalı yürek sonsuza kadar
Sözün özü
Bir yol ayrımındayız ki
Üçüncü bir seçenek yok
Bir başka boyuta dayanma gücü yok artık
İyi düşün
Duyguların imbiğinden damıtılmış
Ve sevdayla harmanlanmış bir yaşam sunuyorum sana
Düşün düşünebildiğin kadar
Bak karşında gürül gürül akıyor
Bağıra bağıra susuyorum
Hoşça kal ya da Merhaba
Unutma!
Seni bekliyorum....
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-09-28T22:49:00.000+03:00

İ K İ N C İ M E K T U P

I.
Bugün sana söyleyeceklerimi
Bir bir sıralamıştım oysa
Ama anladım ki
Bazı şeyler maddelenmiyormuş
Sıralamayı yüklenemiyormuş
Sevda sözleri
Adınla başlıyor her şey dedim
Seni sevdim çoğaldım dedim
Ben sende kayıp sandığım kentleri dedim
Dedim de dedim
Yüreğimdeki ırmak
Seninle coştukça
Setler çekmeye çalıştın
Anlaşılmaz biçimde
Benim söylediklerim
Arkasında kaldı söylenenlerin
Bir de tuttun kumar oynadın
Sevda sözlerim adına
Yarama basma demiştim oysa
Kanatma yaralarımı demiştim
Yaşam zordur sevdiğim
Zordur sevda
Çünkü tanımı
Kuralı
Ya da formülü yoktur
Oyun içinde kurnazlığa yenilecek kadar saftır
Bir tek olasılığı vardır
Sevda da uzun ömrün
Güveneceksin
Hem de öyle sıradan değil
Kayıtsız şartsız güveneceksin
Aksi halde sevda temelsiz kalır
Ve bir nefeste yıkılır
“İşte büyük sevdanız”
“İşte yürekli dediğiniz sevgili”
Der birileri bıyık altından gülerek
Tetik ol meleğim
Sıkı dur
Yaşam zordur
Zordur sevda çünkü
Tanımını ve kuralını aramak
Düşler ülkesini gezmek gibidir

II.
Anımsar mısın
İyi ki varsın demiştim
İyi ki yüreğini yüreğime ekledin demiştim
Yalnızlığı dost edinmiş
Bir yürekle söylemiştim bunları
Elimden tutup beni yaşamın akışına çektiğin zaman
Su akmalı
Akmalı ki yatağını bulmalı dediğin zaman
Attığın adımın hesabını verebilmelisin demiştim
Ne erken
Ne de geç
Her şey yerli yerinde olmalı
Bir şeyleri zaman belirlemeli demiştim
Ama yine olmadı
Yine zamanı yenmek istedin
Ben bilirim dedin yine
Ve sevdamızı sürüp ortaya
Rest dedin hem de ölümüne
Bir şeyi gözardı ettin bebeğim
Sevda restleşme aracı olmaz
Yürekte ne saklıdır
Ya da ölçüsü nedir sevdanın
Bunun yanıtı kumarda bulunmaz
Şimdi ipotek altında yüreğim
Acabalar uçuşuyor beynimde
Ha vurdu
Ha vuracak birisi
Ve biliyorum ki
Acabalardır sevdaların kemirgenleri
Neden sevdiğim neden
Kaç kez sınadın beni bir anımsa
Kaç kez sınadın da
Düştün benimle yollara
Tam da sırtımı dayamışken gülen gözlerine
Neden sevdiğim neden
Neden rest dedin
Damla damla biriken sevda gölümüze

III.
Bu mektup hiç yazılmamalıydı belki
Hiç anlatılmamalıydı yanlışlar
Kurnazlık dürüstlüğü vurmamalıydı böyle
Her şey senin yüreğin kadar temiz değil ki
Şimdi içimde kemirgenler
Durmadan çalışıyor
Gecenin bu yalnızlık ayrımında
Kağıda yüreğimden değil
Gözlerimden damlıyor ıslak sözcükler
Daha dün iyi ki varsın derken
Şimdi neden diyorum
Ne kadar acı değil mi
Göz yaşartacak kadar
Benliğimi yakacak kadar acı
Oysa sorsaydın bana
Niçin deseydin
Yargısız infaz yapmasaydın
Aşağılamasaydın sevdamı
Kazanmanın tadına
Mutluluğu banacaktık
Kuşku ile yaşıyorsan benim yanımda
Beni benle değil
Kurnazlığa yenilmiş sözlerimle sınıyorsan
Payıma yine gözyaşı düştü demektir
Sevgim anlaşılmazlığın tutsağı demektir
“Her ağacın kurdu özünden olur
Yiğidin kemliği sözünden olur”
Diyenler haklı çıkmışlardır bir kez daha
Ve sen bu sözü anlamamışsan
Yüreğini yüreğimin kapısına dayamamışsındır
Yani bir yürek yanılsamasıdır yaşananlar
Ve ben taşıyamam bu yükü...

IV.
Yüreğimde acı savruluyor
Bedenimde hüzünlü bir bekleyiş
Ellerimde güvensizlik kelepçesi
Zincirler şakırdıyor ayaklarımda
Kurtuluşu sende görmüş
Yoluna baş koymuşken
Neden boğazıma yutkunmayı
Gözlerime ağlamayı armağan ettin
Öyle sevmiştim ki seni
Seni öyle değerlere bağlamıştım ki
Anlatmak olası değil
Olası değil yüreğimi avuçlarına bırakmak
Çünkü eksik olan bir şeyler var
Güvensizlik pusuda
Pusuda kuşkular
Ve öylesine hazırlıksızım ki
Tek kurşun yetebilir katlime
“Her sevda ihanetle kardeştir”dediler
“Her sevdalı biraz da kalleştir”dediler
Hayır dedim
Sevdanın kutsallığı kalmaz
İhanetle sarmalanınca
Kalmaz yüreğin büyüklüğü
Kalleşlikle oyalanınca
Ama vurulmama öyle bir yardım ettin ki
Öyle bir güldürdün ki
İhaneti ve kalleşliği barındıranları
Yüreksiz bir zavallı oluverdim şimdi
Ve öyle kurnazdılar ki
Bunu sana söylettiler
Benzerim değil
Benzerim sandığım dedirttiler
Oysa hep dedim ki sana
Benzerim sandığım bana bir şey yapamaz
Ancak elmanın diğer yarısı vurabilir beni
Ve şimdi upuzun kanlar içinde yatıyorsam
Ellerinde kanım var sevdiğim
Ellerinde kanım...

V.
Sana bunları yazmak
Kolay olmadı gül yüzlüm
Kolay olmadı
Yüreğimdeki sancıyı anlatmak
Ve ben gecenin koyuluğunda
Duman duman eriyorsam
Çıkış bulmaktır tek derdim bilesin
Yanlışı açmazsan doğrular yaşam bulmaz çünkü
Hiçbir şey için son yoktur
Her son bir başlangıçtır aslında
Bunca yaralanmışlığa
Aşağılanmışlığa karşın
Benzerim sandığım yüreksize
Zayıf ve karamsara karşın
İçimden coşkun bir sel sana akıyorsa
Gurur-Ki her şeyim onun üstünedir-
Bir masal gibi kalıyorsa
Gözlerine hem de nasıl bir susamışlık varsa
Her şeyi unutmuş bir yürekle
Kapına dayanmışsam
Bu sevda değil de nedir sevdiğim
Bu sonu başlangıç yapmak içinse geç değildir
Geç değildir kemirgenlerden kurtulmak
Kurnazlıklara gözünü açmak için
Haydi ne olur
Uzanan ellerimi boş çevirme
Ve gidelim seninle
Onuncu köyün sevda ormanına...

VI.
Bir daha ki mektup yazılır mı
Ya da bir daha ki mektupta buluşur muyuz bilmem
Yüreğim hala adını vuruyor bilesin
Hala adınla sağılıyor güzellikler
Yüreğin esir düşmeden güvensizliğe
Tutsak etmeden beynini kuşkular
Arın kara düşüncelerden
Arın ve gel yanıma
Bir önceki mektupta susmak demiştim
Susmak kimi zaman en büyük anlatımdır demiştim
Yine susuyorum
Bir bekleyişe teslim edip yüreğimi
Sadece tütün çekiyorum yüreğime
Bilirsin ki
Yaraya tütün basar çaresizler
Çare sende
Çözüm ikimizde
Şimdilik hoşça kal sevdiğim
Adın gibi güzel
Adın gibi yiğit kal...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-09-25T22:09:00.000+03:00

S E V D A M A M E K T U P

I.
Dün gece oturdum seni düşündüm
Nasıl girdin yaşamıma
Nasıl da değiştiriverdin yaşamımı
Oysa senden önce
Farkında bile değildim hiçbir şeyin
Değirmencinin atı mıydı dönen
Yoksa at mı döndermekteydi değirmeni
Yani iş olsun diye mi yaşıyordum
Yoksa yaşamı bir işe mi çevirmiştim
Böylesine karışık
Böylesine çelişki yumağıydı
Yaşam denen o büyük coşku
Belki de pratiği olmayan
Teoriler üzerine kuruluydu dünyam
İşimden evime
Evimden işime uzanan
Sarmal bir yay desek daha doğru
Yaydaki uzama görseldir
Yani değişen bir şey yoktur aslında
Yayı yay yapan değerler açısından
Bu mektubu sana yazarken bile
Yüreğimdeki depremle sarsılıyor bedenim
Ve ben gecenin karanlığından
Beyaz sayfaya damıtırken duygularımı
Hep aynı şeyi
Aynı tutkuyla söylüyorum
İyi ki varsın sevdiğim
İyi ki karşıma çıktın
Ve de iyi ki yüreğimin kapısına dayadın yüreğini...

II.
Bir de senden sonrası var ki yaşamımın
Yalın bir sevda öyküsü
Ya da gelir geçer bir kervan değil
Ne yüreğin günahlardan arındırılması
Ne de elma kokusunun düşünceyi sarması
Hiçbir kitapta anlatımı yok bunun
Çünkü sen bende isyanın
Sen bende uyanan bir devin
Ve sen bende coşkulu bir halayın sesi oldun
Yalnızlıklar yıkıldı
Acılar yok oldu
Umutsuzluklar umutla yıkandı
Tuttum bunlarla bir resim yaptım
Baktım ki seni çiziyor fırça
Şimdi üretmenin gururu
Sevmenin mutluluğu ile
Yüreğimden yüreğine damıtırken duygularımı
Hoş geldin diyorum
Geldin ve yeşillendi bozkır
Geldin ve aydınlandı gözlerim
Ve gelişinle anımsadı adamlığını
Her tipide savrulan bu yürek...

III.
Bugün annemin mezarına gittim
Farklı olan bir şey vardı
Ya da farkına vardığım bir şey
Onu ellerimle toprağa koyduğum günden beri
İlk kez yürekte bir ses
Işık vardı gözlerde
Her şey seninle değişti canımın içi
Kabuğunu kırdı her şey seninle
On yıl aradan sonra anneme
“Sana geldim
Ama bu kez dert anlatmaya
Yüreğini sızlatmaya değil
Yaşama sarılışımı
İsyanın türküye dönüşümünü
Senin istediğin benim yapamadığımı
Yani yürekte direnişin başladığını
Anlatmaya geldim”dedim.
Ve ben bunca yıl sonra gülüyorsam
Hem de ağız dolusu gülüyorsam
Sigara dumanında yitip giden bir ömre
Adınla başlayıp direniyorsam
Sevdamı anneme anlatıyorsam
Bil ki boşuna değil
Boşuna değil bu güçleniş
Ve canımın can yoldaşı
On yıl sonra gülen gözleriyle baktı annem
“Selam et! O güzeller güzeline,
Canıma can katana selam et!”dedi.
İşte böyle sevdiğim
Sevdanın dile gelmesi bu aslında
Sevdanın dilinden
Kağıdın yüzüne akarken sözcükler
Yine tekrarlıyorum
İyi ki varsın bebeğim
Ve iyi ki yüreğini yüreğime ekledin...

IV.
Gece ilerliyor
Sevdan ilerliyor
İlerliyor güzellikler
Söyleyeceklerim bitmedi
Mümkün de değil bitmesi
Çünkü sen varsan
Sevdan varsa yürekte
Bitebilir mi söylenecekler!
On yıldır susan bu yürek
Anımsamışken yağmayı
Durabilir mi artık!
Uzun söze gerek yok
Sevdanın olduğu yerde
Çaresiz kalabilir sözcükler
Çünkü sevda için susmak da
En büyük anlatımdır kimi zaman
Şimdilik susuyorum
Örtüp üstünü yüreğimin
Seni ısıtacağım gecenin karanlığında....

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-28T04:18:00.002+03:00

S E N

Sen susarsın
Ben kanarım buralarda
Ve kan yağar gülüşlere
Bir ah çekerim
Boğazımda bir yumrukla
Ağlamaklı olursun sen oralarda
Bensiz kalırsın
Bensiz kalır ve yaşarsın
Duygusuz ilişkiler içinde

Sen gidersin
Ben ünlem olurum buralarda
Acılı,hüzünlü
Ayrılık dolu cümlelere
Kanayan ve kanatan bir ünlem
Ve bir of çekerim
Gözümde ırmaklarla
Dağ olursun sen oralarda
Sesim kalır senden geriye
Dağların gücü duygusuzluğudur der
Ve yaşarsın sevgisizliğinin mantıksal coğrafyasında

Sen beklersin
Ben severim buralarda
Bir kucak olurum sonra sana
Taş basılmış ama taşa düşman bir kucak

Sonra dönersin sen
Ben olmam buralarda
Adınla başlamış
Adın bitirmiş olur serüveni
Sen adını yaşamakta
Ben seni bulmakta gecikmişimdir çünkü...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Öyküsü

2010-08-17T23:58:00.001+03:00

H Ü Z Ü N R E N G İ

-“Yaşar Usta’nın evi burası mı? ”
Makbule Hanım, karşısında duran bu iki genci tanımıyordu… Kendisine eşini soran bu gençlere bakarken kafasında sorular dolanıyordu… Acaba niye soruyorlardı Yaşar Usta’yı? Acaba ne istiyorlardı ondan? Karşısında duran gençlere baktı. Biri önde diğeri arkadaydı. Arkada duran gence takıldı gözü…Ne kadar da masum görünüyordu…Uzun saçları altında gür kaşları dikkat çekiyordu. Orta boyluydu. Başını öne eğmiş, yere bakıyor; ara sıra etrafını ürkek bakışlarla inceliyordu… Tedirgin bir hali vardı…
Makbule hanım, o genç’te bir şeyler hissetmişti…Ama öyle korku gibi bir şey değildi bu… Bir masumiyet vardı bu genç’te…Bakışları ürkek, duruşu tedirgindi…
-“Yaşar Usta’nın evi burası mı? ” diye tekrarladı önde duran genç adam.
-“Burası” dedi Makbule Hanım “ yukarıda çalışıyor”
-“Bizi yanına götürebilir misin? ”
-“Olur, çıkalım. ”
Makbule Hanım, gençlerin önüne düşüp evlerinin üst katında çalışmakta olan eşinin yanına doğru yürümeye başladı. Yürürken de düşünüyordu. Kimdi bu gençler? Niçin gelmişlerdi ve eşinden ne istiyorlardı? Acaba evde yok mu deseydi? Ya o gencin ürkek ve tedirgin duruşu neydi?
Merdivenlerden yukarı çıktılar. Yaşar Usta yakıcı sıcağın altında duvar örüyordu. Mendilinin dört kenarını kıvırmış ve bir şapka biçiminde başına takmıştı. Doğduğu kentten ayrılıp buraya yerleşeli yirmi yıl olmuştu…Yirmi yıldır inşaatlarda çalışıyordu. Fırsat bulduğunda da kendi evini yapıyordu. Üç yıl önce evini bitirmiş ve yerleşmişti. Şimdi ise ikinci katı bitirmek için çabalıyordu. Yaşam tüm zorlukları ile karşısına çıkmış ama o pes etmemişti. Elleri ile yaşama tutunmuş ve kısa zamanda inşaat işlerinde adından söz ettirmişti… Uzun boyu, dökülmüş saçları ve çatık duran kaşları sıcak altında yanmış teni ile uyum içindeydi… Boğazında, yutkundukça inip çıkan bir şişlik dikkat çekiyordu…
-“Bey, bu gençler seni arıyor. ” dedi Makbule Hanım.
Yaşar Usta elindeki tuğlayı bıraktı, mendilini başından aldı ve gençlere baktı. Daha önce hiç görmemişti bu gençleri…
-“Buyurun” dedi soran bakışlarla.
Gençlerden biri bir iki adım öne çıkıp:
-“Yaşar Usta sen misin? ” dedi.
-“Evet. ”
-“Diyarbakırlı mısın? ”
-“Evet ama bunları niçin soruyorsun? Siz kimsiniz? ” dedi Yaşar Usta.
Karşısındaki gençlere bakarken arkadaki gence gözü takıldı… O, hiç konuşmuyordu… Başı öndeydi. Yaşar Usta’ya hiç bakmıyordu. Ürkek ve tedirgin bir hali vardı. Kendisi ile konuşan genç ise daha atak ve girişkendi.
-“Diyarbakır’da bıraktığın bir oğlun var mı senin? ” dedi genç adam kızgın ve sitem dolu bir sesle…
Yaşar Usta böyle bir soruyu hiç beklemiyordu. Afallamıştı. “Yoksa? ” diye geçirdi içinden. Vicdanında derin yaralar açan gerçek yoksa karşısında mı duruyordu? Yirmi yıl öncesine gitti düşünceleri…
Annesi ve babası ile birlikte Diyarbakır’da yaşıyordu… Ailenin tek çocuğuydu… Ayakkabı tamirciliği yapıyordu… Askerden gelmiş ve annesinin uygun gördüğü bir kızla evlenmişti. Resmi nikah yapılmamış, imam nikahı yeterli görülmüştü… Evlendikten sonra eşi ve annesi arasında başlayan kavgalar Yaşar Usta’nın yaşamını bir zindana çevirmişti… Bu kavgaların temelinde annesinin kendisini paylaşamamasının yattığını biliyor ama bir şey yapamıyordu… Annesinin kendinden önce yedi çocuğu olmuş ama hepsi de daha bir yaşını doldurmadan ölmüşlerdi… Bu nedenle kendisi doğduğunda bir yaşını doldurana kadar ona ad vermemişler ve bir yaşını doldurunca “Yaşar” demişlerdi ona…Yaşadığı yedi kaybın ardından elinde kalan tek oğlunu yani “Yaşar” ını paylaşamıyordu annesi…
Akşam işten eve geldiğinde tüm yorgunluğunu unutmak ve huzur bulmak istiyordu. Ama annesinin kıskançlığının üzerine bir de eşinin tahammülsüzlüğü eklenince ev tam bir cehenneme dönüyordu. Önce annesinin; odalarına çekilince de eşinin bitmek bilmeyen şikayetleri Yaşar Usta’yı bunaltıyordu. Herkes uyuduktan sonra evlerinin bahçesine çıkıyor ve sabah ezanına kadar sigara üstüne sigara içiyordu. Bu zindandan bir çıkış olmalıydı… Alıp başını gitmek istiyordu… Kimsenin bilmediği yerlere gitmek ve orada kendine yeni bir yaşam kurmak istiyordu… Ne yapabilirdi? Nereye gidebilirdi? Memleketinden dışarıya yalnızca askerliği için çıkmıştı ve dünya onun için Diyarbakır ve İzmir’den ibaretti… Her gün sabah ezanı ile birlikte kafasından bu düşünceleri kovuyor ve güne yeni bir umutla başlıyordu…
Bir akşam eve döndüğünde beklediği huzuru buldu Yaşar Usta… Annesi ile eşi kavga etmiyor; aksine birbirlerinin yüzüne gülüyorlardı… Neler oluyordu? Bu, fırtına öncesi bir sessizlik miydi? Yoksa tüm huzursuzluklar bitmiş miydi? Gece ilerleyip uyumak için odalarına çekildiklerinde öğrendi Yaşar Usta, bu iyiliğin nedenini… Eşi hamileydi… Yaşar Usta “baba” oluyordu… O gece Yaşar Usta aylar sonra ilk kez deliksiz bir uyku çekti… Kavga yoktu… Şikayet yoktu… Her şeyden önemlisi canından bir can geliyordu…
Bir çocuk geliyor olması evdeki havayla birlikte Yaşar Usta’nın kafasındaki düşünceleri de değiştirmişti… Artık başını alıp gitmek, başka yerlerde yeni bir yaşam kurmak değil doğacak çocuğuna iyi bir yaşam kurmak istiyordu… İşine daha sıkı sarılmıştı… Akşamları evine dönmek için can atıyor, kimi zaman öğle yemeği için bile evine geliyordu… Annesi ile eşinin son bulan kavgaları Yaşar Usta’yı yaşama döndürmüştü…
Günler birbirini kovalıyordu… Bir sabah vakti beklenen konuk geldi ve Yaşar Usta “baba” oldu… Bir oğlu olmuştu… Yaşar Usta inançlı bir insandı… Oğluna peygamber adı verdi… Bundan böyle Yaşar Usta’nın “Yusuf” u vardı… Her sabah işe giderken oğlunu öpüyor, seviyor ve onunla konuşuyordu…Akşam eve döndüğünde ise Yusuf’u babaannesinin kucağında buluyordu… Babaannesi torununa hep aynı türküyü söylüyordu:

“Atem tutem ben seni
Şekere katem ben seni
Akşama buben gelende oy
Önüne atem ben seni”

Bu mutluluk uzun sürmedi Yaşar Usta’nın yaşamında… Oğlunu paylaşamayan annesi, bu kez de torunu ve oğlunu paylaşamadı ve gelinine gün yüzü göstermedi… Yine huzursuz günler başlamıştı… Yine geceler boyu evinin bahçesinde sigara içmeye başladı Yaşar Usta… Ve kararını verdi… Bir sabah evden çıkacak ve bir daha geri dönmeyecekti… İzmir’e gidecek, orada yeni bir yaşam kuracak ve işleri düzelince eşi ve oğlunu yanına alacaktı…
O gün evden çıkarken hiç kimseye bir şey söylemedi… Yalnızca oğlu ile uzun uzun vedalaştı… “Sana söz veriyorum” dedi “bir gün yine birlikte olacağız…” Sokağa çıktığında arkasına bile bakmadan yürüyüp gitti… İstasyona gelip trene bindi ve Diyarbakır’ı bir daha dönmemecesine terk etti… Geride bıraktıkları içinde bir tek oğlu vardı canını acıtan… Bir an önce yeni bir yaşam kurmalı ve içinin acıyan yanını yani Yusuf’unu yanına almalıydı…
Şimdi yirmi yıl sonra karşısında duran ve oğlunu soran bu gençler kimdi? Yoksa? . . .
-“Diyarbakır’da oğlun var mıydı, Yaşar Usta? ” diye tekrarladı genç adam.
-“Evet” dedi Yaşar Usta ürkek bir sesle…Bir yandan da gençleri baştan ayağa süzüyordu…
-“Adı neydi? ”
-“Yusuf”
-“İşte Yusuf karşında” dedi genç adam ve kenara çekildi…
Yaşar Usta Yusuf ile karşı karşıyaydı… Yirmi yıl önce bıraktığı ve son kez kucağına aldığında kavuşma sözü verdiği oğlu, Yusuf’u karşısındaydı ve iki yabancı gibi birbirlerine bakıyorlardı…
Yaşar usta sapsarı olmuştu… Damarlarından kan çekiliyordu… Gözleri karardı, sendeledi…
Makbule Hanım koşarak kolundan tuttu…
-“İyi misin bey? ”
İyiyim anlamında başını salladı yalnızca… Makbule Hanım, onu bir kenara oturttu ve hemen bir bardak su getirdi. Yaşar Usta gözlerini ayırmadan Yusuf’a bakıyordu… Ellerini göbeğinde bağlamıştı; başı öndeydi… Kendisini yedi aylıkken bırakıp giden ve bir daha aramayan bir adamla karşı karşıyaydı ve bu adam onun babasıydı…
Yaşar Usta toparlanmaya çalışarak:
-“Hoş geldin” dedi. Sesi titriyordu… Utanmasa o yerde kendini bırakacak çocuklar gibi sarsıla yıkıla ağlayacaktı… Utanıyordu Yaşar Usta… Karşısında duran delikanlının yedi aylıkken bıraktığı oğlu olması azap veriyordu Yaşar Usta’ya… Yusuf içinin acıyan yanı yirmi yıl sonra karşısındaydı… Annesine ve eşine kızıp gemileri yakmış ama faturayı Yusuf ödemişti… Yaşar Usta Yusuf’a bakıyor ve yirmi yıl öncesini tekrar yaşıyordu…
Tren Diyarbakır’dan ayrılalı yirmi dört saatten fazla olmuştu…Yaşar Usta, bir bilinmeze doğru sürükleniyordu… Sanki bir rüzgara kapılmış ve bilincini yitirmişti… Geride bıraktıklarını düşünüyor; annesi, babası, eşi ve Yusuf’u hiç aklından çıkmıyordu…. Böyle olmasını istememişti… Ama onu bu duruma getirmişlerdi… Artık geri dönüş yoktu… Bir an önce yeni bir yaşam kurmalı ve Yusuf’una kavuşmalıydı…
Kafasında bu düşüncelerle boğuşurken birden acıktığını hissetti… Elini cebine attı. Parası yok denecek kadar azdı… “Biraz peynir bir de ekmek alırım” diye geçirdi içinden ve ilk istasyonu beklemeye başladı… Az sonra tren yavaşlamaya başladı ve kondüktörün sesi duyuldu:
-“Adana’da inecekler, hazırlansın!”
Tren Adana istasyonunda yolcu aktarması yaparken “ekmek ve peynir alırım” diye düşündü… Trenden indi ve istasyonun büfesine doğru yöneldi… Büfede istedikleri yoktu; olanlara ise parası yetmiyordu… En yakın bakkalı sordu. Tarif ettiler. “Tren hareket edene kadar yetişirim” dedi kendi kendine… Bakkalı bulmakta zorlanmadı… Cebindeki para ile bir ekmek biraz da peynir aldı ve istasyona geldi… Ama gördüğü manzara karşısında donup kaldı… Tren gitmişti… Bu hiç ummadığı bir durumdu… Üç yıl boyunca İzmir’de askerlik yapmıştı ve İzmir’e yabancı değildi… Ama Adana? Adana’yı hiç bilmiyordu… Ne yapacak, nasıl yaşayacaktı? Uzun süre kıpırdayamadı… Olduğu yere mıhlanmıştı sanki…
İlk şoku atlattıktan sonra yapacak bir şeyi olmadığını anladı… Tekrar trene binecek parası yoktu ve kader ona Adana’yı gösteriyordu… Mütevekkil bir tavırla boyun büktü:
-“İçecek suyumuz varmış Adana’da!” dedi ve buruk bir gülümseme yayıldı dudaklarına…
Yaşamın bu acı sürprizinden sonra Adana onun memleketi olmuştu… Kötü günler yaşadı Yaşar Usta… Aç bi-ilaç sokak sokak dolaştığı günler ve boş arazilerde geçirdiği gecelerden sonra bir inşaatta iş buldu… O ayakkabı ustasıydı, harç karmak, kum taşımak alışık olduğu işlerden değildi… Elleri su topluyor, çimento torbalarının altında kalan vücudunda tüm kemikleri ağrıyordu… Bütün bunlara bir de inşaatlarda kuru betonda ceketine sarılıp uyumak eklenince dayanamaz oluyordu Yaşar Usta… Acılarını yanık türkülere vuruyor ve çoğu geceler gizli gizli ağlıyordu…
Evinden ayrılalı altı aydan fazla olmuştu… Yaşar Usta artık gurbetçi işçilerle bir handa kalıyordu… Aylar sonra bedeni yatak görmüş, midesine sıcak bir şeyler girmişti… Artık ailesine durumunu bildirmenin zamanı gelmişti… Kaleme kağıda sarıldı ve ailesine bir mektup gönderdi… Adana’da olduğunu, durumunun iyi olduğunu anlattı… En kısa zamanda eşi ve çocuğunu yanına alacağını belirtti ve kaldığı hanın adresini verdi… En çok da Yusuf’unu sordu… Yürümeye başlamış mıydı? Konuşabiliyor muydu? “Baba” diyor muydu? Babasını soruyor muydu? Bana mektup yazın diye de ekledi Yaşar Usta…
Yaşar Usta’nın mektubu Diyarbakır’a ulaştı; ama eşi ve oğlu bunu hiç bilmedi… Çünkü annesi Yaşar Usta’nın memleketi terk etmesinin sorumlusu olarak gelinini ve torununu görüyordu… Bu nedenle de onlara bu mektuptan hiç söz etmedi…
Bir ay sonra gönderdiği mektubun yanıtını aldı Yaşar Usta… Annesi gidişine çok üzülmüş, babası yemeden içmeden kesilmişti… Yusuf iyiydi…Eşinin de selamı vardı… Herkes dönmesini istiyordu… Eşi ve çocuğu ile ilgili olarak birer cümle içeren mektupta önceleri bir gariplik sezmedi Yaşar Usta… Daha bir şevkle sarıldı yaşama… Herkes iyiydi ya, gerisi önemli değildi… Bir an önce kurulu bir düzene geçmeli ve Yusuf’una kavuşmalıydı… Ailesi ile mektuplaşmaya devam etti…
Diyarbakır’dan ilk acı haber bir mektupla geldi Yaşar Usta’ya… Babası ölmüştü… Bu haberle çok sarsıldı… Günlerce doğru dürüst bir şey yiyemedi… Mektup yazmayı daha da sıklaştırdı… Oğlum diyordu mektuplarında da başka bir şey demiyordu… Ona iyi bakın diyordu, az kaldı diyordu, eşimi ve çocuklarımı yanıma alacağım diyordu… Ama yazdıklarını eşi ve oğlu hiç bilmiyordu… Bunun yanı sıra annesi baskıyı arttırmış, eşine ve oğluna gün yüzü göstermez olmuştu… Oğlunun gidişi ve eşinin ölümü ile çılgına dönmüştü annesi ve sorumlu olarak gördüğü gelini ve torununa zulmediyordu. Ve sonunda baskıya dayanamayan eşi, oğlunu da alarak baba evine geri dönmüştü…
Bu gidişi fırsat bilen annesi Yaşar Usta’ya bir mektup yazarak eşinin gittiğini anlattı… Yusuf’u da götürmüştü… Bu anlatıma kişisel garezini de eklemişti… Yaşar Usta mektubu okuyunca çileden çıktı… Önce inanmak istemedi… Diyarbakır’daki arkadaşlarına mektup yazıp durumu sordu… Ama gelen yanıtlar annesini doğruluyordu ve eşi oğlunu da alarak gitmişti… Yaşar Usta bu duruma çok içerledi… O günden sonra bir daha eşi ve çocuğu ile ilgili olarak hiç konuşmadı, hayallerinde ve gelecekle ilgili planlarında onlara bir daha hiç yer vermedi… Artık tek başınaydı… Bundan sonra kuracağı yaşam tek kişilik olacaktı…
Yaşar Usta oturduğu yerden Yusuf’a bakıyordu… Yusuf kendisine hiç bakmadan ağız ucuyla:
-“Hoş bulduk” dedi yalnızca…
Makbule Hanım eşini zor durumdan kurtarmak ve gergin havayı dağıtmak istercesine:
-“Haydi bey!Hiç sormadık. Misafirlerimiz aç mı susuz mu? İnelim aşağıya Allah ne verdiyse yiyelim” dedi.
-“İyi olur” dedi Yaşar Usta minnet dolu gözlerle eşine bakarken…
Yaşar Usta kendisi ile ilk konuşmayı yapan gence dönerek:
-“Bu arada seni unuttuk delikanlı. Sen kimsin? ” dedi.
-“Yusuf teyzemin oğlu olur. ” dedi genç adam. “Adım Bahtiyar. ”
-“Sen Ayten’in oğlu musun? ”
-“Evet. ”
-“Baban nasıl, berberliğe devam ediyor mu? ”
-“İyi, devam ediyor. Ne yapsın ekmek parası…” dedi Bahtiyar “bir şeyler için zahmet etmeyin, biz kalmayacağız. Yusuf bugün askere gidiyor, otobüsümüz az sonra hareket edecek. ”
Yaşar Usta bu sözden sonra tekrar sarsıldı… Oğlu askere gidiyordu ve yirmi yıldır ona “Oğlum!Yusuf’um!” diyememişti… Şimdi içindeki fırtına oğlu ile iki çift söz etmesine bile engel oluyordu…
Makbule Hanım’ın çabası ile dağılmayan gergin havayı “baba” diyen bir çocuk sesi bozdu… Üç yaşında bir erkek çocuk “baba” diyerek Yaşar Usta’ya doğru geliyordu… Yaşar Usta bir kez daha zor anlar yaşıyordu… Çocuğunun “baba” demesine ağız dolusu “ babam benim” diye yanıt verirdi… Ama şimdi ne yapacaktı? Bir yanda “babam benim” yanıtını bekleyen bir çocuk, diğer yanda ise bu sözü hiç duymamış bir delikanlı… Bu iki varlığın ortak noktası ise Yaşar Usta’ydı…
Yaşar Usta ne yapacağını düşünürken beklenmeyen bir şey oldu. Yusuf çocuğun önünü kesti, eğildi ve onu kollarından tutup:
-“Adın ne senin bakayım? ” dedi.
-…
-“Kaç yaşındasın sen? ”
-…
-“Aç bakayım ağzını, yoksa dilini mi yuttun sen” dedi gülerek ve çocuğun yanaklarına öpücük kondurdu…Ayağa kalktı, çocuğun saçlarını okşadı… Yusuf’tan ayrılan çocuk Yaşar Usta’ya doğru koştu… Yaşar Usta çocuğunu kucağına aldı…
Makbule Hanım, bir kez daha Yaşar Usta’nın imdadına yetişti ve çocuğun elinden tutup yanına aldı…
-“Askerliği nerede yapacaksın, nereye gidiyorsun? ” dedi Yaşar Usta Yusuf’a dönerek…
-“Antalya’ya gidiyorum. ”
-“Ben İzmir’de yapmıştım askerliği…. Hem de üç yıl… Bir mesleğin var mı? ”
-“Öğretmenim ben. ” dedi Yusuf “Öğretmen okulunu bitirdim. ”
-“Annen nasıl? ”
-“İyi” dedi Yusuf “otogarda bizi bekliyor. ”
Havadaki gerginlik biraz olsun dağılır gibi olmuştu… Yirmi yıl sonra karşılaşan baba ve oğlun konuşmaları kısa sürdü…
-“Biz artık gidelim. ” dedi Bahtiyar.
-“Ben de geleceğim sizinle. ” dedi Yaşar Usta “sizi yolcu edeyim. ”
-“Gerek yok” dedi Yusuf sert bir tonda.
Yaşar Usta Yusuf’un omzuna dokundu:
-“Sana göre gerek olmayabilir ama senin yerinde olsam karşımdaki insanı kırmazdım” dedi sevecen bir tavırla…
Evinden otogara olan mesafe Yaşar Usta için yaşamının en uzun yoluydu belki de… Bir yanda Yusuf’a kavuşmanın sevinci; öte yanda ise Yusuf’a veremediği baba sevgisinin utancı vardı… Yirmi yıldır içinin acıyan yanıydı Yusuf… Yaralarına hep tütün basmıştı… Niçinini, nasılını hep sorgulamış ama vicdanındaki yarayı bir türlü iyileştirememişti… “ Sen nasıl babasın? ” diyordu vicdanındaki ses “Yusuf’u niye hiç aramadın? ” Vicdanındaki sesin soruları hiç bitmiyor ve Yaşar Usta bu sorulara yanıt veremiyordu… Sigara üstüne sigara yakıyor, dumanı öldüresiye içine çekmekte buluyordu kurtuluşu…
Yirmi yıl sonra kendisinin yapmadığını Yusuf yapmış ve babasını arayıp bulmuştu… Yaşar Usta en çok da bunu hazmedemiyordu… Yedi aylıkken bıraktığı oğlu bir öğretmen olarak karşısındaydı ve bu duruma gelmesinde Yaşar Usta’nın hiç katkısı yoktu… Şimdi ne yapabileceğini düşünüyordu… Bundan sonrası nasıl olabilirdi? Acaba oğlu ile iyi ilişkiler kurabilir ve geçmişin yaralarını sarabilir miydi?
Kendini bu sorulardan kurtarmaya çalıştı… Otogara yaklaşmışlardı ve Yusuf’tan sonra ilk eşi ile de yirmi yıl sonra ilk kez karşılaşacaktı… Eşi mi onu bırakmıştı, yoksa o mu eşini, bu ayrılıkta annesinin payı ne kadardı? Gemileri yakarak Diyarbakır’ı terk ederken böyle olacağı hiç aklına gelmiş miydi? Bu soruların yanıtını bulmak için çok uğraşmıştı Yaşar Usta; ama bir türlü yanıt bulamamıştı…
Yaşar Usta kendini bu düşüncelerden sıyırdı… Perona gelmişlerdi… İlk eşi otobüsteydi… Bir baş selamı verdi Yaşar Usta… Eski eşi de aynı şekilde karşılık verdi ama otobüsten inmedi… Yaşar Usta da yanına gitmedi…
Yaşar Usta otogarın pastanesinden bir şeyler aldı ve Yusuf’a uzattı:
-“Yolda yersiniz” dedi.
-“Gerek yoktu” dedi Yusuf.
-“Bundan sonra Adana’da bir evin var senin. ” dedi Yaşar Usta “Kapımız hep açık olacak, eğer gelirsen bizi sevindirirsin. ”
-“Bakalım. ” dedi Yusuf iç çekerek “bakalım, zaman ne gösterecek. ”
Otobüs otogardan ayrılırken el sallayarak uğurladı Yaşar Usta oğlunu ve ilk eşini… Eve döndü… İçinden çalışmak gelmiyordu… Makbule Hanım eşindeki durgunluğu hissediyor ve onu kendine getirmek için elinden geleni yapıyordu.
-“Çay demledim bey!” dedi, “haydi balkonda içelim. ”
-“İyi olur. ” dedi Yaşar Usta…
Konuşmak istiyordu… İçindeki sıkıntıyı ancak konuşarak atabilirdi… Bir yağmur gibi bardaktan boşanırcasına yağmak istiyordu… Balkona çıktılar, eşinin verdiği çaya şeker attı ve uzun uzun karıştırdı Yaşar Usta…
-“Ben nerde hata yaptım Makbule? ” dedi, “Yirmi yıldır içim acıyordu… Yirmi yıldır vicdanım sızlıyordu… Yirmi yıldır uykularım kaçıyordu ve içimin acıyan yanı bugün karşıma dikildi… Ben nerde hata yaptım? ”
Makbule Hanım eşinin çaresizliğine derman olmaya çalışıyordu…
-“Olanla ölene çare yok bey” dedi, “Öyle ya da böyle, bak oğlun geldi seni buldu. Şimdi önümüze bakalım, bundan sonrasını düşünelim, ona sahip çıkalım, onunla bağımızı koparmayalım. ”
-“Allah senden razı olsun” dedi Yaşar Usta, “İçimi rahatlatıyor, bana nefes aldırıyorsun, seni doğuran nurda yatsın. ”
O gece Yaşar Usta tıpkı yirmi yıl önceki gibi evinin bahçesinde sabahladı… Sigara üstüne sigara yaktı… Yaşadıklarını düşündü… Geçmişini tekrar tekrar yaşadı… Yusuf’a veremediği baba sevgisini şu an içerde uyuyan üç oğluna verebilmiş miydi? Eğer verebilmişse, Yusuf’un suçu neydi? Yok veremiyorsa, kendisine baba demek mümkün müydü?
Kimi zaman ağladı… Kimi zaman ofladı… Kimi zaman buruk bir gülümseme yayıldı dudaklarına…Üç oğlu içerde uyuyordu…
Başından üç evlilik geçmişti Yaşar Usta’nın… İlk eşi ve Yusuf’u Diyarbakır’da bırakmıştı… İkinci eşi oğlu doğduktan bir süre sonra yakalandığı hastalıktan kurtulamamış ve ölmüştü… Makbule Hanım üçüncü eşiydi Yaşar Usta’nın… Makbule Hanım’la evlenene kadar ikinci oğluna da tam anlamıyla babalık yapamamıştı… Oğlu altı yaşına gelene kadar anneannesiyle kalmış, kendisi de çalışmadığı günlerde zamanını oğluyla geçirmişti… Makbule Hanım’la evlenince oğlunu da yanına almıştı… Diyarbakır’dan annesini de getirmiş ve yanına almıştı… Ama birkaç yıl önce annesini kaybetmişti… Şimdi üç oğlu içerde uyuyordu… “Ya Yusuf” diyordu kendi kendine “Yusuf’un günahı neydi? ” O da şimdi içerde uyuyor olabilirdi…
Hep ilk eşini suçladı… Neden evi terk etmişti? Neden Yaşar Usta’nın kuracağı yeni yaşamı beklememişti? Neden Yusuf’u babasız; Yaşar Usta’yı Yusufsuz bırakmıştı?
Sabah ezanı okunurken Yaşar Usta hala ayaktaydı… Kafasındaki dağınıklığı toparlayamamıştı… Yaşar Usta yaşamında hiçbir mutluluğun uzun süreli olmadığını düşünüyordu…
Yaşar Usta uzun bir zaman sonra normal yaşamına dönebildi… Yusuf’u merak ediyor, ondan haber bekliyor; ama normal yaşamını da sürdürüyordu… Bir gün eve geldiğinde Yusuf’u karşısında buldu… İzne giderken buraya da uğramak istemişti Yusuf… Çok sevinmişti Yaşar Usta… İçi içine sığmamıştı o gün… Yusuf’u ile yirmi yıllık yarayı sarabilecekler miydi? Bu kez mutluluğu uzun süreli olacak mıydı?
O gece ilk kez Yusuf’la baş başa kaldılar… Yaşar Usta söze nasıl başlayacağını bilemiyor, konuşmak istiyor ama bunu beceremiyordu…Yusuf ise ilk günkü gibi boynunu bükmüş ve önüne bakıyordu…
-“Yusuf” dedi, Yaşar Usta “Bazı şeyleri seninle konuşmak istiyorum, beni dinler misin? ”
-“Sizden bir açıklama beklemiyorum” dedi Yusuf, “Olan oldu ve yaşananları konuşmak kimseye yarar getirmez. ”
Yusuf’taki bu olgun tavırlara imrenerek baktı Yaşar Usta…
-“Hayır, beni yanlış anlama. ” dedi, “burada kimseyi suçlamayacağım, yalnızca yaşananları bir de benden dinlemeni istiyorum. ”
Yaşar Usta, hiç susmamacasına konuştu… Durup dinlenmeden anlatıyor, anlattıklarını tekrar yaşıyordu… Annesi ile eşinin kavgalarını, Diyarbakır’ı terk edişini, Adana’da çaresiz kalışını ve Yusuf’a olan özlemini anlattı…
Yusuf Yaşar Usta’yı büyük bir dikkatle ve sessizce dinledi… Yaşar Usta konuşmasını bitirdiğinde ise:
-“Anlattıklarınızı anlamaya çalışıyorum” dedi, “ama sizin anlattıklarınızla benim bildiklerim arasında birbirini tutmayan bir şey var… Annem, mektup yazdığınızı, bizi yanınıza almak istediğinizi bana hiç söylemedi… Her şeyi anlatan kadın bunu niye saklasın ki? ”
-“Bilmiyorum” dedi Yaşar Usta ama şaşırmıştı, “Allah şahidimdir ki, ben senin özleminle yanıp tutuştum ve her mektubumda sizi yanıma alacağımı yazdım. ”
O günden sonra Yusuf ve Yaşar Usta arasında buzlar erimeye başladı… Artık Yusuf mektup yazıyor, memlekete giderken Adana’ya mutlaka uğruyordu…
Bu gidiş gelişlerle birlikte Yaşar Usta olayın gerçek yüzünü öğrendi ve yazdığı mektupların eşine hiç ulaşmadığını anladı… Birkaç yıl önce kaybettiği annesiydi bu işin sorumlusu ve artık yapabileceği bir şey yoktu…
Yusuf’un karşısına çıkışından bu yana iki yıl geçmişti… Yirmi yılın acıları yavaş yavaş unutuluyor gibiydi… Ama bu mutluluk da uzun sürmedi, Yaşar Usta’nın yaşamında… Ani bir rahatsızlık baş gösterdi Yaşar usta’nın çalışkan ama yorgun bedeninde… Nefes almakta zorlanıyor, yakasına yapışmış bir öksürükten kendini kurtaramıyordu… Bir süre hastanede tedavi gördü… Teşhis konulduğunda ise artık çok geçti… Boş arazilerde, inşaatların soğuk betonlarında geçirilen geceler; öldüresiye ciğerlere doldurulan sigara dumanları ve çekilen acılar Yaşar usta’yı kanserin pençesine itmişti… Yusuf’a haber verildi… Baba-Oğul son görüşmelerini bir hastane odasında yaptılar… Yaşar Usta metin görünmeye çalışarak:
-“Yusuf” dedi, “sana karşı görevlerimi yapamadım… Bu saatte yalnızca seni nüfusuma almak istiyorum… Soyadımı taşıman bana mutluluk verecek. ”
Yusuf karşısında duran adamın son isteği olduğunu biliyordu bu konuşmaların… Yine de kabul edemezdi… Çünkü o, babasını herhangi bir beklenti ile aramamıştı…
-“Sizi aradım. ” dedi, Yusuf “çünkü babamı tanımak istedim… Sizi tanıdım ve bugünlere geldik. Bunun ötesinde bir beklentim yok… Sizi kırmak istemem ama benden böyle bir şey istemeyin. ”
-“Sen bilirsin. ” dedi Yaşar Usta… Yusuf’u zorlamak ve küstürmek istemedi…
Hiçbir tedavi yetmedi Yaşar Usta’ya ve daha elli yaşındayken sessiz sedasız göçüp gitti bu dünyadan…
Geride ise yirmi yıl boyunca arayıp sormadığı Yusuf ve baba sevgisine ihtiyacı olan üç çocuk daha bıraktı…
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-16T00:00:00.000+03:00

A Ş K

Aşk dediğin nedir ki…
Camların buğusuna yazılmış
Birkaç satırdan başka
Yazıldığı yerde izi bile kalmaz
Bilinen kentlerin kayıp sokaklarında
Dönüp dolaşıp
Yalnızlıkla kesişmek değil midir
Dörtyol ağızlarında.

Aşk dediğin nedir ki…
Gurbet kokulu
Hüzün yüklü makaslarda
Rayları uzatmaktan başka
Birkaç damla gözyaşıdır payına düşen
Zemheri ayazında
Baharı özlemekten başka nedir ki
Titreyen bir bedende
Yangın yeri bir yürek değil midir elde kalan.

Aşk dediğin nedir ki…
Suskunluğun
Sağır eden uğultusundan başka
Çaresiz adımların
Kimsesiz sokakları değil midir
Yari senden alan
Yangınlar ortasında
Kavrulan bir yürekten başka nedir ki
Sağın solun sobedir
Ateşin narında
Yaraya tütün basmak değil midir
Eyyub’un sabrına eş olan
Aşk dediğin nedir ki…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-14T20:49:00.000+03:00

Ö Z N E S İ Z İ K L İ M L E R

Bir offf çekersin
Dağlar oynamaz yerinden
Analar olur
En derinden sarsılan
O diyar senin
Bu diyar benim dersin sonra
Hangi kente varsan
Bir gurbet
Bağdaş kurup çöker yüreğine
Öznesiz iklimlerden gelmişsindir çünkü
Ve gittiğin yerlerde
Kurtlarla , kuşlarla bir olmuştur
“Hoş geldin” ler

Bir ahhh çekersin
İçi yanmaz kimsenin
Analar olur
Yana yakıla savrulan
O kavga senin
Bu kavga benim dersin sonra
Hangi sevdayı kuşansan
Bir ihanet
Sarıp sarmalar dört yanını
Yangın yeri coğrafyalarda açarsın gözünü
Başını taştan taşa çalan
Bir nehirsindir çünkü
Ve geldiğin yerlerde
Bir yalnızlık türküsüdür
Yolunu gözleyen

Bir çakmak çalarsın yalnızlığına
Bir çoban ateşi olur yüreğin
Ovalar seninle anılır
Her dalda kendini bulur
Her kuşta sesini dinlersin
Bundan gayrısı
Bir nefesli çalgıdır
Özlemlerini anlatan…

Fatin Murat SEFERBYOĞLU

Günün Yazısı

2010-08-14T20:44:00.000+03:00

YÜREK YANGINI

Bugün 4 Şubat… Bugün tam on sekiz yıl oldu sesini duymayalı, yüzünü görmeyeli… Tam on sekiz bahar geçti, sen gideli… Usta’nın dediği gibi “güneşin etrafında on (sekiz) kere döndü dünya” sen gideli….
Seni ne çok özlediğimi, gidişine ne çok yandığımı anlatmaya sözcükler yeter mi bilmiyorum… Bildiğim bir şey var ki yaşam insana çok şey öğretiyor; ama bütün öğrettikleri aslında bir varlığın çevresinde dönüp duruyor… İnsan yaşamı ikiye ayrılıyor aslında: anne varken ve anne yokken…
Sen varken güzel anam; gökyüzü daha bir maviydi, baharlar yalan tanımıyor, sokaklar yalnızlığa çıkmıyordu… Ne vakit yorulsam seni buluyordum yanımda… Ne vakit ağlasam, senin omzun vardı, başımı taşıyan… Ne vakit sendelesem, senin ellerin vardı, bana dayanak… Şimdi bu sözleri söylüyorum ama; sen varken bunların farkında bile değildim… Kerameti kendimde görüyordum… Ben güçlüyüm, ben yenilmem, ben yıkılmam diyordum, arkamdaki gücün farkına bile varmadan…
Meğer yaşam ne zormuş güzel anam… Meğer baharlar ne kadar yalancıymış… Meğer mavinin içinde acının bin bir rengi nasıl da saklıymış…
İnsan, niye elindekinin değerini yitirince anlar, be anacığım… “Şimdiki aklım olsa” diyerek söze başlamak neden canımıza yapışmış bir illettir… Ben çocukken sen gizli gizli ağlardın ve ben senin bu ağlamalarından hiçbir şey anlamazdım… Kimi zaman da bizim yanımızda aktırdın göz yaşlarını… “Neden ağlıyorsun?” diye sorduğumda hep aynı dizeleri tekrarlardın:
“Ana başta tac imiş/ Her derde ilac imiş/ Bir evlat pir olsa da/ Anaya muhtac imiş”
Çocuk aklımla anlayamazdım, ne demek istediğini… Kocaman bir kadın, üstelik bir anne, niye ağlar ki annesinin ardından derdim… Şimdi çocuklarım da aynı soruyu kendilerine soruyorlardır, eminim…
Sonra gençlik dönemi… Küçük dağları yaratan benim edalarında, her söylediğine karşı çıkardım… “Bu annem de çok oluyor artık, ben büyüdüm kabul etse artık!” derdim kendi kendime… Ve boynu bükük, gözü yaşlı beni üniversiteye uğurladığın günler gelip çattı… Büyük bir kavganın baş rol oyuncuları sanıyorduk kendimizi – ki bugün bu oyunlarda bir figüran bile olmadığımızı anlıyorum, içim acıyarak – sen, “yapma oğlum” diyordun, ben inat ediyordum… “Annem, anlayamaz beni, ne de olsa kuşak farkı var” diyordum, çok bilmişçesine…
Bütün bu yaşananlar da nasıl sabırlı davrandığını, yaptığım bütün asiliklere nasıl göğüs gerdiğini şimdi anlayabiliyorum, beni affet güzel anam…
Sonra o kara gün gelip bağdaş kurdu yaşamımıza… Bir daha dönmemecesine giderken sen, bana da yaşamımda nasıl bir yer kapladığını, anlattın… Bu son dersin oldu bana… Her zaman ki gibi kızmadan, bir kez olsun “of!” bile demeden, geçip gittin ömrümden…
Bir güz yağmuru muydun sen anne, yoksa kış ortasında gelen bir yalancı bahar mıydın?
Senden sonrasını ne sen sor ne ben söyleyeyim güzel anam… Kocaman bir boşluk… Nereye dönsem sağır duvarlar… Kiminle konuşsam onulmaz bir yalnızlık…
Bugün 4 Şubat… Tam on sekiz yıl oldu, sesini duymayalı, yüzünü görmeyeli… Gidenin ardından elden bir şey gelmiyor anne… Yürekte bir köz için için yanıyor… Bazen kül bağlıyor ateşin üstü… Ama bir rüzgar esmeye görsün kor ateşlerde kavruluyor içim… Bugün fena esiyor rüzgar anne, bugün fena kavruluyor yüreğim…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-13T20:31:00.000+03:00

Ç E Ş İ T L E M E L E R
Yüreğimde bir fetret başladı ki
İsyanlar birbiri ardınca patlıyor
Savaşlar desen bini bir para
Sözcükler velveleye vermiş ortalığı
Acılar,ayrılıklar,gözyaşları
Kopup geliyor derinlerden
Ben ki hep mağluplar hanesinde,
Ben ki Serez’de darağacında
Yangınlar içinde Sivas’ta
Geçici bir yenilginin
Kalıcı bir onurun yoldaşıydım

(Tut ellerimi bıktım bu ayrılık çeşitlemelerinden)

Ağlamak bile düşlere karıştı
Nehirler kurudu
Toprak çatladı gözlerimde
Umut kaf dağı’nın ardında
Ben ki çöllerde Mecnun
Dağlarda Ferhat
Ben ki Kerbela’da Hüseyin
Kuyuda Yusuf
Kapkara gülümseyen bir zulmün düşmanı
Ay aydınlık bir sevdanın eşiydim

(Tut ellerimi bıktım bu sınanma çeşitlemelerinden)

Suskunluğuma bir çığlık eklenmiş ki
Duygular tutuklu
Sevdalar hükümlü artık
Direnişler,açlık grevleri
Kanatıyor yaraları
Sustukça kanıyor
Kanadıkça eksiliyorum
Ben ki Filistinli bir çocuğun
Zulmün paletlerine fırlattığı taşa
Ben ki çocuğuna hasret bir mahpusun
Tel örgülere takılı umuduna eştim

(Tut ellerimi bıktım bu kanayan çeşitlemelerden)

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-08T23:38:00.003+03:00

ÜŞÜDÜM
Soyunuyorum bedenimdeki kiri pası
Karanlıklar zincire vurulmazmış
Açıl susam açıl bir masalmış
Yıkmazmış sözler duvarları anladım
Gençliğimden artakalanları bir elime
Öteki elime aldım
Çocukluğumda biriktirdiklerimi
Özlemler dinmiyormuş
Zamanın unutturan gücüyle anladım
Sevmek hiçbir şeye yetmiyormuş
Her şeyi isteyenin hiçbir şeyi olmuyormuş
Hiçbir şeyi tam değilmiş her şeyin anladım
Bildiklerin karşılamazmış bilmediklerini
Mayın tarlasında yürümekmiş aslında
Güvensiz olmak sevgiye
Ve mayına basmakmış
Sevgiye güvenmemek anladım
Anladıklarım bile yetmiyormuş
Ömrümün değirmenini döndermeye
Bunca yaşananlardan geriye kalanlar
Bir hoşça kal bile etmiyormuş
Annem ağlıyormuş
Diğerleri maskeli balodaymış
Anasız oğlak
Yardan söz edemiyormuş anladım
Ben anladım
Annem ağladı
Ben anladım
İçim acıdı
Annem anladı
İçim ağladı
Ben üşüdüm....

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-08-07T23:29:00.002+03:00

S E S İ N Ç A R P I Y O R S E S İ M E

Günlerdir sevdiğimi söylemek,seviyorum demek,bir başka anlam içeriyor yüreğimde...Ayaklarının ucuna basarak usulca girdiğin dünyamda fırtına sonrası dinginlik var şimdi.Sessiz sedasız gelmiştin,beklenmedik bir konuk gibi...”Dur! Kimsin? Parolası nedir sevdanın? “bile diyememiştim.Öylesine aç,öylesine susuzdum sevmeye,sevilmeye...Günlerce sorguladım kendimi...Yalnızlık canıma tak demişti de onun için mi yüreğim bu ansızın çıkıp gelen konuğa dur dememişti.Yoksa sevdayı besmele ile ağzına alması gerekenlerin dediği gibi bir yanılsama mı yaşıyordum.Yanıt gecikmedi,yanıtı yüreklerimiz verdi,gözlerimiz anlattı.Bu bir sevdaydı,onurlu ve yürekli bir sevda hem de...Ne bendeki kalabalık yalnızlık ne sendeki özgürlüğe kavuşma şaşkınlığı...Hiçbir şey sevdamıza gölge düşüremedi.Bu sevdayı karalama adına yapılan her hile göndericisine iade edildi,onurun ve dürüstlüğün gücüyle...
............. .
Bir inancı taşır gibi ya da bağlanır gibi bir inanca öylesine sevmiştim seni...Yoklukların,acıların,hüzünlerin ve zulümlerin bütün itliğiyle sırıttığı ve dişlerini etime batırdığı bir dünyada ölümü hiçe saymanın diğer adıydın sen...Siyah-beyaz bir fotoğrafın esrikliğini taşımak,anıların duldasında yağmurdan korunmak,özlemlerle yaşayıp kendine acımanın eşiğine yüz sürmek senden öncesini anlatmaya belki yetebilir.Hani korkulan fotoğraflar vardır,korkulan ve bakılamayan fotoğraflar....Oysalar taşır,keşkeler barındırır da karabasan gibi çöker üstüne,daraltır göğsünü,yakar içini...İşte o fotoğrafların içinde yaşadım ben ve o fotoğrafların içinde uzaklaştım insanlardan,yalnızlığa koştum,kimsesizliğe soyundum...
..........
Bir ilkbahar serinliği ve mart ılıklığıyla başladı her şey...Yağmur olup yağdın yüreğime.Sen yağdın ben yazdım,ben yazdım sen çoğaldın.Yaşamak seninle başladı,direnmek seni anlattı.Ekmek tadında,su azizliğinde sevdim seni...Sen vardın yeşil daha bir yeşildi...Sen vardın insan daha bir insandı....Sen vardın bilinmezin sırrı yoktu kitabımda...Sen vardın yitik değildi umutlar,umutları barındıran sokaklar,sokakları taşıyan kentler...
......
Seni anlatmanın,seni yaşamanın,seni sevmenin anlatımında kör-topal kalıyordu sözcükler...Cümleler edilgen,özneler yitikti bu iklimde...Tanımını arayan bir olgu gibi ortalığa düşmüştü yüreğim...Sevdanın anlatımı seni karşılayacaktı,biliyordum ama sözcüklere dökemiyordum.Kalem suskun,diller tutuktu...Birinci tekilin ikinci tekille olan birinci çoğul olma kavgasıydı belki de beni böyle çar-naçar bırakan.Bildiğim tek şey vardı,adınla başlıyordu yaşamak....
“Ben seninle varım”dediğimde gülmüştün bana anımsar mısın?”Acıma kendine”demiştin “Sen çok güçlüsün”Bir acıma değildi aslında yaşadığım.Evet senden önce de vardım ben.İçime atmakta üstüme yoktu dertleri.Saçlar beyazlıyor,çember daralıyordu belki ama hiç paylaşmıyordum dertlerimi...Gücüm suskunluğumla anılıyordu belki de...Kişiye özel ve adrese teslim acılar yaşıyordum.Bir ben biliyordum acının ağırlığını bir de göz yaşlarıma tanık sessiz duvarlar...
.....
Seni bir bulup bir yitirmeyi sevdim belki de...Bir deniz feneri gibi yanıp sönüyordun karanlıklarda ve ben seni görüyor ama sana yaklaşamıyordum...Sana yaklaşmak sulara gömülmekti belki...Kayalara çarpıp alabora olmak ya da su alarak usul usul batmaktı denizin dibine...Oysa karanlıklar seninle ışıyor,kara seninle görünüyordu.Yani kıyı boyu bir yolculuktu belki bu sevda...
Belki de gidip gelmelerini sevdim,acıyla harmanlanan yolculuklarda... Tam da varmak üzereyken istasyona yolumu değiştiren bir makasçıydın belki de...Görünen her son durak bir serap oluveriyordu çöl susuzu yüreğimde...Ve ben ulaşmak istedikçe yaklaşan,ulaştıkça uzaklaşan seni seviyordum....
Yanımda olup uzakta durmanı sevdim belki de...Yüreğin yüreğimdeyken resimlerinle avunmayı sevdim...Akıntılarda yorgunluğum,tek yönlü akışlarda şaşkınlığımdın yani...Direnişler seninle güzel,yönler seninle doğruydu.Ve ben şaşırtmalarını seviyordum alışılagelmişlikler içinde...
Belki de bir sınır kaçakçısının cebine konan pasaport burukluğuydun... Elini kolunu sallayarak sınır aşmanın anlamsızlığıydın,korkulu ve tedirgin yürümelerin karşısında... “Bugün de mayına basmadım”diyebilmenin şükür dolu duasıydın dilimde....Ve ben şüküre bulaşmış yaşamayı seviyordum sende...
Yabaninane tazeliğiydin betonlarla çevrilmiş ömrümde...Ve ben senin ardınsıra dağlardaydım,yar kenarı patikalar boyunca...Nefes kesen,diz titreten yüksekliklerde,korkuyu yok eden kokunu seviyordum.Kokun dolduruyordu ciğerlerimi ve kokunla unutuyordum yardan düşen sevinçleri....
Bir ömürle özdeş bir gündün belki de...Ve ben o günün her anını seviyordum.Her yanım sen doluyor,her saksıda seni büyütüyordum... Gökyüzünde bir uçurtma,sularda bir oltaydım seni sevdiğimde....Mavilikler özgürlük,ekmekti mavilikler...Zıpkın yemiş bir balıktım belki de....Özgürlüğü tel boyu,yaraları sular donduran....Yani nereden baksam sen,nereye dönsem sen ediyordu bütün toplamlar,bütün çarpımlar...Çarpım tablosunda elde kalan yalnızlıktın belki de...
Belki de bir mahpusun,kilometrelerce süren üç beş metrelik voltasıydın avlularda...Özgürlük isteyen bir tutsak yürüyüştün içimde...Adımlar hızlandıkça duvarların yükseldiği bir acımasız vurgundun dünyamda...Ve ben göğe tutsak bakışlarda buluyordum seni...Masmavi kuruluyordun gözlerime,bir serinlik vuruyordu tel örgülere...
Bunca yalnızlıktan sonra şimdi çelişkiler yumağına öykünüyor beynim...”Acıların paylaşımı olur mu?Yani çektiğin acıyı bir başka yürek duyabilir mi?Duysa da senin kadar üzülebilir mi:Eyleme ve desteğe dönüşmeyen sözler kuru bir tesellinin ötesine geçebilir mi?Yalnızca sözde kalan destekler acıları çoğaltıp yalnızlıkları arttırmaz mı?”Bilinmeyenler içinde bilineni arıyorum aslında.Hiçbir şey bilmediğini öğrendiği zaman daha çok dokunuyor insana bunca yıl biliyor olduğunu sanmak.Bunu bilmek bile bu sorulara yanıt vermiyor.
Sen benim yüreğime konuşmayı öğrettin...Sağır değil dilsizdi içim...Kopan fırtınalar suya sabuna dokunmuyordu belki ama ömrüme dokunuyor,gençliğimi heder ediyordu.İçime attığım her hüzün bir tutam beyazla dönüyordu saçıma...
Şimdi adınla başlayan yağmurlarda arınıyorum dertlerden...Susmalardan değil paylaşımlardan alıyorum gücümü...Yanıtsız sandığım sorular seninle çözülüyor şimdi...Sen varsan acının paylaşımı da vardır elbet diyorum.En güzel duyguları paylaşan insan yüreğin acıları da paylaşır diyorum.
Bir sevdayı anlatmak o kadar zor ki çaresiz kalıyor kelimeler...Hele de senin gibi güzel,senin kadar insansa sevdalı...Oturdum,aldım elime kalemi ve canımın tarlasından devşirdim kelimeleri...Kendimi koştum sabana ve altını üstüne getirdim toprağın...
Beynim huzursuz,yüreğim tedirgin vurdum düşünceleri beyaz kağıda...Kim bilir bakarsın bire bin verir toprak,bakarsın başağa durur sevdamız...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-06T20:54:00.000+03:00

G Ö Z Ü M Ü N Ö N Ü N D E

Hep gözümün önünde
Sabahın seherinde
Ezan sesiyle irkilişin
İnancını sürdürmenin mutluluğuyla
Seccadenin üstünde duruşun
Bölünmüş uykumun ninnisi gibi
Fısıldarcasına dua okuyuşun

Hep gözümün önünde
Tatil sabahlarında
Tüten buharı çaydanlığın
Gülen gözlerin
Beni uyandıran nasırlı ellerin
Diz çöküp yer sofrasına oturuşun

Hep gözümün önünde
Bir daha görüşecek miyiz diye soran dopdolu bakışın
Terminalde uğurlarken beni
Gurbet türküleri tadında el sallayışın...

Hep gözümün önünde
Diyarbakır dönüşü sesime uyanışın
Asırlık hasretinle sarılışın
Seni sorduğumda iyiyim deyişin
Sizinle,sizin için iyiyim

Hep gözümün önünde
Sımsıcak konuşmaların
Sevdalı gülüşlerin
Torununa-Yılların boşluğunu dolduran çocuğa-
Yılların açlığı ile seslenişin
Ona ilahiler söyleyip
İnancını öğretişin

Oysa şimdi buruk bakıyorsun düşlerimde
Devrettiğin kavga sürmüyor diye istediğin gibi
Hep aklımdadır kavgan Ana
Anladığım gün
Sıcak sesini bir daha duymayacağımı
Alıştığım an sensizliğe
Bir daha üzmeyeceğim seni
Yeter ki gülen gözlerinle gel
Coşkulu yüreğinle düşlerime.....

Haziran-1991
D İ Y A R B A K I R
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Öyküsü

2010-08-05T13:18:00.000+03:00

B İ R E Y L Ü L M A N Z A R A S I

Kentin üzerine güneş doğuyordu… Caddeler hareketleniyor; kepenkler gürültüyle açılıyor; gecenin sessizliği yerini sokakların kalabalığına bırakıyordu… Kentin kenar mahallelerinden biriydi burası ve üç katlı bir binanın üçüncü katında Rahime Ana, elinde tespihi ile insanları izliyordu… Bir yandan tespih çekiyor bir yandan da dua ediyordu, dudakları kıpır kıpırdı… Hiç durmayan dudakları ile kendi kendine konuşuyormuş gibi görünüyordu. Üçgen biçiminde katladığı eşarbını başına geçirmiş, eşarbın uçlarını kulaklarının arkasından geçirerek ensesinde bağlamıştı, esmer teni, cehennem karası gözleri ve ağarmış kaşlarıyla sessiz bir çığlık gibi duruyordu…
Rahime Ana üç çocuklu dul bir kadındı. Eşini yitireli dokuz yıl olmuş ve dokuz yıldır çocuklarına hem analık hem babalık yapmış; onlara kol kanat germişti. Öyle ki Salih,Çetin ve Metin onun için çocukları olmaktan öte eşinin kutsal bir emanetiydiler ve emanete canı pahasına sahip çıkmaya çalışıyordu.
Bugünün , Rahime Ana için ayrı bir özelliği vardı. En büyük oğlu Salih bir buçuk yıl önce tutuklanmış, sorgusuz sualsiz cezaevi cezaevi dolaştırılmıştı. Bugün Salih bir buçuk yıl sonra ilk kez hakim karşısına çıkacaktı. Rahime Ana’nın bir buçuk yıllık umuda yolculuğu bugün sona eriyordu.Salih hakkındaki karar bugün açıklanacaktı.Ya cezaevi kapılarında dolaşmaya devam edecek ya da Salih’ini bağrına basıp evine getirecekti…
“Sana sığındım Allah’ım” diyordu “senden başka kimsem yok,Salih’imi hayırla halas eyle beni çar naçar bırakma” Her vakit namazında gözyaşları içinde dua ediyor , niçinini ve nasılını bir türlü anlayamadığı bu zulme son vermesi için Allah’a sığınıyor: “Beterin haznende kalsın Yarabbi,gazabından affına sığındım,zalimleri kahhar adına kahreyle” diyordu.
Evinin caddeye bakan balkonunda elinde tespihi ile yeni bir günü karşılayan Rahime Ana sokaktaki hareketliliği izlerken bir yandan da yaşadıklarını düşünüyordu.
Her şey Salih’in liseyi bitirip bir fabrikada iş bulmasıyla başlamıştı.Gündüzleri fabrikada çalışan Salih geceleri de eğitim enstitüsünde okuyordu. Memleket karışıktı, televizyonda her gün bombalı saldırılardan söz ediliyor,ölüm haberleri veriliyordu.Sabah evden çıkan kişinin akşama eve dönüp dönmeyeceği bilinmiyordu.Rahime Ana’nın yaralı yüreği çocukları için çarpıyor özellikle de Salih’teki gözle görülür değişikler Rahime Ana’yı çok huzursuz ediyordu. Salih değişmiş, eve geç gelmeye başlamıştı, kimi geceler eve bile gelmiyordu. Rahime Ana “niye gelmedin” diye sorduğunda ise “işim vardı” deyip geçiştiriyordu. Salih odasını kitaplarla doldurmuştu , sürekli okuyor;bir şeyler yazıyor;arkadaşları ile odasına kapanıp sabahlara kadar hararetli hararetli tartışıyordu…
Rahime Ana’nın yüreği tetikteydi… Salih’in hareketlerini beğenmiyor,ne yapmaya çalıştığını anlamıyor,Salih’i kaybetmekten onu bir kör kurşuna kurban vermekten korkuyordu. Fırsat bulduğunda Salih’i karşısına alıyor onunla konuşmaya çalışıyordu.Bir keresinde gece yarısı eve gelen Salih’e “Oğlum,Salih’im” demişti “ Sana neler oluyor?Ne yapmaya çalışıyorsun? Durumunu hiç beğenmiyorum.”
Rahime Ana’nın buğulanmış gözlerine bakarak:
“Sen tatlı canını üzme ana” demişti Salih “ben kötü bir şey yapar mıyım hiç?Yalnızca insanca bir yaşam için uğraşıyorum”
Rahime Ana bu sözlerden daha çok ürkmüştü.Bunca yıldır böyle gelmiş böyle gidiyordu ve bunu değiştirmeye güç yeter miydi?Yetse bile bunun bedeli ağır olmaz mıydı?
-Yapma oğlum, sen mi kurtaracaksın vatanı?
-Ben,sen hepimiz ana.
-Oğlum,Salih’im kolay mı belliyon bunu.Çiviye yumruk geçer mi sanıyon?
-Geçer ana geçer,yumrukları üst üste koyarsan çiviye yumruk geçer.Birine batar ikisine batar sonra yok olur gider.
-Peki çivi sana batarsa,ben ne yaparım oğlum,kardeşlerin ne yapar?
Salih karşısında yaşlı gözlerle duran annesine baktı ve onu rahatlatmak istercesine “Sen bunları düşünme ana,bana bir şey olmaz.” dedi.
Rahime Ana ne yaptıysa Salih’i yolundan çeviremedi. Salih mücadele demiş;insanca yaşam demiş , Rahime Ana’nın payına da her gün eli yüreğinde beklemek düşmüştü.
Oturduğu yerden kalktı , içeriye girdi , duvarda asılı olan eşinin yadigarı saate baktı :
-Altı buçuk olmuş…” dedi. Çocukları uyandırmalıydı. Kahvaltılarını yaptırmalı ve yollara düşmeliydiler. Çocukların yattığı odaya doğru yürüyüp kapıda durdu ve uzaktan çocuklara baktı. Nasıl da erken büyümüşlerdi? Altı üstü on yıllık ömürlerine ne çok şey sığdırmışlardı? Babalarının ölümünü , ağabeylerinin öldürülme korkusunu ve cezaevi kapılarını daha bu yaşta ezber etmişlerdi. Önce Çetin’in yanına gitti , saçlarını okşadı ve eğilip yanağını öptü:
“Kalk kuzum” dedi “kalk da ağabeyine gidelim.”Çetin hemen uyandı ve gözlerini annesine dikerek:
-Ağabeyim kurtulacak değil mi ana?” dedi.
-“İnşallah yavrum inşallah , Allah söyletiyordur inşallah” dedi Rahime Ana. Konuşmalarını duyan Metin de kalkmıştı. Böyle bir gün olmasa Rahime Ana’nın ilk seslenmesinde asla kalkmazlar , yorganı başlarına çekerek şımarıklık yaparlardı.
Biraz sonra sofrada birlikteydiler… Kimse konuşmuyor , herkes az sonra bir bilinmeze doğru başlayacak yolculuğun heyecanını taşıyordu… Çetin on beş , Metin ise on dört yaşındaydı , babalarını doğru dürüst anımsamıyorlar ve kendilerinden on yaş büyük Salih ağabeylerini “baba” yerine koyuyorlardı… Şu an tek istedikleri şey ağabeylerine kavuşmak ve bir buçuk yıllık özlemi dindirmekti…
Salih ağabeyinin getirdiği ve bir solukta okuyup bitirdiği ilk kitabı düşündü Metin :“Kuş Ne Yana Öter?”… Ne kadar da etkilenmişti bu kitaptan , ne kadar da sevmişti kitabın kahramanını… İnsanca bir yaşam diyordu kitaptaki kahraman tıpkı Salih ağabeyi gibi… Peki neden suçtu böyle demek? İşte bunu bir türlü anlayamıyordu…
Çetin Salih ağabeyinin dinlediği müzikleri düşünüyordu… Ne diyordu şarkıda: “Hoş geldin bebek / Yaşama sırası sende”… Bir başka şarkıda ise “ Büyük İnsanlık” diyordu “Sekizinde işe gider/yirmisinde evlenir/kırkında ölür.” Özellikle bu şarkıyı dinlerken babasını düşünürdü Çetin , daha gün görmeden elli yaşında kendilerini yapayalnız bırakıp ölen babasını… Peki ya bütün bunlar niçin suçtu? Niçin “yasak”tı?Niçin ağabeyini kendilerinden koparmışlardı?
“Haydi hazırlanın da çıkalım , yoksa geç kalacağız…” dedi Rahime Ana.
Çocuklar hazırlanırken Rahime Ana da sofrayı toparlıyor ama kendini geçmişten kurtaramıyor kör bir kuyuya düşmüşçesine çırpınıyordu…
Salih yine bildiği yolda yürüyor , çoğu zaman geceleri eve gelmiyordu. Geldiği zamanlarda ise mahallenin farklı görüşteki gençleri tarafından evleri taciz ediliyordu.Hele bu kente taşınmalarına neden olan o olayı anımsadıkça tepeden tırnağa ürperiyordu. Evlerinin kapısına kadar gelmişler ve silahlarını çekip Salih’i öldürmek istemişlerdi. Rahime Ana can havliyle Salih’i arkasına almış ve kahpe namluyla burun buruna gelmişti. Ne olduysa olmuş ve silah tutukluk yapmış ve ölümden kıl payı kurtulmuşlardı. İşte o gün baba ocağı bu kente taşınma kararı vermiş ve evini barkını terk etmişti. “Zalimin zulmü varsa mazlumun Allah’ı var” demiş , evini viran koyanları Allah’a havale etmişti. Çocukları yanında ve sağ olsundu da gerisi önemli değildi , nerde olsa yaşarlardı.
Baba ocağı bu kente geldikten sonra Salih’e yine bir fabrikada iş bulmuşlar;Metin ile Çetin’i evlerine en yakın okula kaydetmişler ve kısmen de olsa huzur bulmuşlardı. Üstelik tuttukları ev , Rahime Ana’nın kardeşlerine de yakındı. Canı sıkıldı mı soluğu kardeşlerinden birinde alıyordu.
Memlekette ise sular bir türlü durulmuyor , kardeşin kardeşe kini büyüdükçe büyüyordu. Salih burada da aynı davranışlarını sürdürdü. Eve geç geliyor , çoğu geceler evde arkadaşları ile toplanıyor sabaha kadar konuşuyor,konuşuyor,konuşuyordu… Burada bir de daktilo bulmuştu kendisine ve her gün saatlerce bir şeyler yazıyordu…Zulüm diyordu , kahrolsun diyordu , yaşasın işçiler diyordu… Rahime Ana bunları duydukça telaşa düşüyor , korkunun dayanılmaz sancısını içinde duyuyordu. Bir yandan da oğlunun söylediklerini düşünüyor kimi zaman ona hak veriyor kimi zaman da çok kızıyordu… Ama ne olursa olsun biliyordu ki oğlu asla kötü bir şey yapmaz , hele bir cana asla kıymazdı…. Günler birbirini kovalıyor , ölüm haberleri birbiri ardına geliyordu… Rahime Ana Salih’i işe gönderirken dualarla yolluyor ve onu Allah’a emanet ediyordu…
Her şey o eylül sabahı değişti… Artık mevsim sonbahardı ve yapraklar sararıp dökülüyordu… Rahime Ana sabah namazını kılmış , duasını bitirmiş ve televizyonu açmıştı.Televizyonda askerler vardı ve bildiriler okunuyordu.Ordu yönetime el koymuş ve hükümeti devirmişti.Rahime Ana’nın sevincine diyecek yoktu , artık kardeş kardeşi vurmayacak , anaların yüreği yanmayacak ve en önemlisi Salih’i için kaygılanmayacaktı… Üzerinden büyük bir yük kalkmış gibiydi , sevinçten ne yapacağını bilmiyordu… Ellerini açtı “Emrine Keremine şükür!” dedi. Doğruca çocukların odasına gitti. Onların saçlarını okşadı , yanaklarını öptü. Sonra Salih’in yanına gitti… Salih uyanıktı:
-Hayırdır ana!
-Sıkıyönetim geldi oğlum,hükümeti devirdiler çok şükür!
-Ne diyorsun ana , ne darbesi? dedi Salih ve telaşla yataktan fırlayıp televizyona koştu. Televizyonu açtığında Salih’in yüzünden bir sıkıntı bulutu geçti “Allah kahretsin!Biliyordum” dedi “bunun böyle olacağını tahmin ediyordum” ve bir süre televizyona boş gözlerle baktı , odada bir iki adım attı , ellerini beline koyup başını havaya kaldırdı “oooooooooof offff”dedi , sonra tekrar televizyona baktı ve sert bir hareketle televizyonu kapatıp balkona çıktı.Rahime Ana hiçbir şey anlamıyor,Salih’in bu hareketlerine bir anlam veremiyordu.Neden Salih bu habere sevinmemişti,neden kahrediyordu?Balkona gitti ve Salih’in arkasında durdu:
-Niye kızıyorsun oğlum,bak kavga bitti artık!
-Hiçbir şey bitmedi ana,hiçbir şey bitmedi.
-Neden oğlum,asker geldi,kimse kimseyi öldürmeyecek,zulüm diyordun bak artık kimse zulüm yapamaz.
-Hiçbir şeyin farkında değilsin güzel anam,zulüm bitmedi asıl zulüm şimdi başlıyor,bize bugünleri mumla aratacaklar”
-Dediklerinden bir şey anladıysam arap olayım , onlar asker yani bizim çocuklarımız niye zulüm yapsınlar,onlar da ana kuzusu değil mi yavrum?
-Görürsün ana,bu hayra alamet değil,bundan sonra güzel şeyler olmayacak!
Şimdi evinin balkonunda caddeyi izlerken Salih’in o gün söylediklerinde ne kadar haklı olduğunu görmenin acısı iliklerine kadar işliyordu. “Görüş bitti” diyen jandarmaların acımasızlığını; “Bu vatana anarşist mi yetiştirdiniz?” diye aşağılan subayları;Savcı’dan duyduğu yenmez yutulmaz sözleri anımsadıkça bir yağmur bulutu geliyor gözlerinin kenarına çöküyordu.Metin’in “Ana,hazırız” diyen sesiyle kendine geldi.Giyinmiş ve hazır halde kendisini bekleyen çocuklarına baktı : “Şu sabileri boynu bükük bırakma Allah’ım” diye mırıldandı ve çocukların saçlarını okşayarak:
-Tamam kuzum,haydi çıkalım,dedi.
Büyük bir kent değildi burası.Yürüyerek otogara gittiler.Otogar sıradan günlerinden birini daha yaşıyordu.Rahime Ana bu otogardan defalarca otobüse binmiş ve evine gitmişti.Ama şimdi evine değil , çocukları için terk ettiği kente üstelik oğlunu geri alabilme umuduyla gidiyordu.Çok beklemediler,otobüs yolcularını alıp hareket etti.Rahime Ana iki kişilik bir koltuğa iki oğlu ile oturdu.Yokluk böyleydi işte!Kısıtlı bir geliri vardı ve iyi hesap edip öyle harcamak zorundaydı.
Otobüs bir kentten bir kente ağır ağır yol alırken Rahime Ana da çocuklarıyla umudun izini sürüyordu.Bir buçuk yıldır umudun ardı sıra dolanmıştı.Emniyet koridorlarında,sıkıyönetim komutanlıklarında ve cezaevi kapılarında derdini anlatacak birilerini aramış,uğradığı haksızlığı kimseye anlatamamıştı. Rahime Ana’nın gözleri Metin ve Çetin’e takıldı..Çocuklar melul mahzun yolu izliyorlardı.Küçücük bedenlerindeki kocaman yürekleri ile neler düşünüyorlardı kim bilir?Ağabeylerini görebilmek uğruna okula bile gitmedikleri görüş günlerinde ne kadar da örselenmişlerdi.Çoğu geceler Metin’i yatağında ağlarken bulmuş ve bağrına basarak teselli etmeye çalışmıştı…Hele hele Salih’in bir gece yarısı evden alıp götürüldüğü gece sabaha kadar hiç uyumamışlar ve ağabeylerinin ardından göz yaşı dökmüşlerdi…Birden o geceyi tekrar yaşamaya başladı Rahime Ana…
Bir mayıs gecesiydi…Evdelerdi ve üç oğlu ile birlikte televizyon izliyorlardı.O gün dünya önemli bir olayla sarsılıyordu;radyo ve televizyon hep bu olayı veriyordu.Bir Türk,Papa’ya suikast girişimde bulunmuş , Papa yaralanırken suikastçı Türk de yakalanmıştı…Evde herkes pür dikkat televizyon izliyordu ki kapı çalındı.Gecenin ilerleyen bir saatiydi ve misafir gelmiş olamazdı.
-Hayırdır inşallah , dedi Rahime Ana.
Bu arada Salih telaşla yerinden kalkmış ve perdeyi aralayarak dışarıya bakmıştı.Dışarıda bir araç duruyordu ve üç kişi de evin kapısındaydılar.Öndeki adamın elinde telsiz vardı.Salih kendini topladı “Geldiler” dedi.Hemen Metin’i çağırdı.
-Şimdi aşağıya ineceksin,yavaş yavaş in,kapıyı otomatikle değil sen açacaksın,tamam mı?
-Tamam.
Metin aşağıya inerken Salih de telaşla odasına koştu.Rahime Ana ne olduğunu anlamaya çalışıyordu ve Salih’in peşinden gitti.Salih :
-Beni almaya geldiler ana,diyebildi.
-Niye?Ne yaptın ki oğlum
-Bir şey yapmadım ana,yalnızca susmadım,korkmadım.
-Şimdi ne olacak peki?
-Çok geç ana yapacak bir şey yok?
Salih bu arada yazdıklarını yok etmeye , daktilosunu saklamaya çalışyordu.
Bu arada Metin yavaş yavaş merdivenleri iniyordu.Bir sonbahar yaprağı gibiydi…Titriyor , ayakları bedenini taşımıyor , korkuluklardan güç almaya çalışıyordu…Neler olup bittiğini çözmeye çalışıyordu….Neden ağabeyi kapı otomatiğini kullandırmamış da kendisini üç kat aşağıya indirmişti.Kapıda kim vardı?Son basamaklara yaklaşırken korkuyla karışık:
-Kim o? dedi.
-Aç kızım , aç, diyen sesi duyunca sinirlendi.Kimdi bu be?Kim oluyordu da kendinse “kızım” diye sesleniyordu.Oysa Metin , korkudan sesinin nasıl da değiştiğinin , nasıl da titrediğinin farkında bile değildi.Kapıyı açtığında sivil giyimli üç kişi buldu karşısında…Gecenin ilerlemiş saatine rağmen takım elbiseli ve kravatlı olan öndeki adam:
-Salih YALÇIN’ın evi burası mı? dedi.
Metin yalnızca başını salladı.
-Sen Salih’in nesi oluyosun bakalım?
-Kardeşiyim.
Adam elini Metin’in omzuna koydu ve birlikte merdivenleri çıkmaya başladılar.
-Evde mi ağabeyin?
-Evde.
-Neden aşağıya kadar yürüdün otomatiğiniz yok mu sizin?
Metin bir an durakladı.Öyle ya , bunu hiç düşünmemişlerdi.Şimdi ne diyecekti.Mutlaka bir yalan bulmalıydı…
-Sana sordum delikanlı , otomatiğiniz yok mu sizin?
-Şeyyy , geçen gün bozulmuştu , ev sahibi de daha yaptırmadı.
Metin’in bocalayan hali adamların dikkatinden kaçmamıştı , gülerek birbirlerine baktılar.Arkadaki adamlardan biri:
-Belki de yeni bozulmuştur ha, dedi ve kahkahayı patlattı.
Rahime Ana Salih’in odası ile giriş kapısı arasında durmuş çaresizce olanı biteni anlamaya çalışıyordu.Askerler yönetime geleli dokuz ay olmuş , ölümler , bombalamalar ,kavgalar bıçakla kesilir gibi kesilmiş ama Rahime Ana’nın kaygıları son bulmamıştı.Çünkü bu kez de ülke çapında tutuklamalar başlamış , cezaevleri gençlerle dolup taşmıştı.Hele salih’in sürekli dinlediği bir radyo vardı ki -aslında Rahime Ana bu radyoyu dinlemesini hiç istemiyordu-bu radyoda sürekli tutuklanan gençler anlatılıyor , işkencelerden ve işkencede ölenlerden söz ediliyor , tutuklanan ve bir daha da haber alınamayan gençlerin adı okunuyordu. “Aman Yarabbi!” dedi kendi kendine.
“İyi geceler” diyen bir sesle irkildi. Dönüp baktı , ikisi arkada biri önde üç kişi vardı kapıda ve öndeki adam elini Metin’in omzuna atmıştı.
-Biz polisiz ana,Salih evde mi?
Bu arada Salih odasından çıkarak kapıya doğru geldi:
-Buyrun ne istiyorsunuz?
-Salih YALÇIN sen misin?
-Benim.
-Bizimle emniyete kadar geleceksin haydi hazırlan.
-Niye ki?
-Orasını emniyette öğrenirsin.
Bu arada arkadaki polisler de odalara dağılmışlar her yeri didik didik arıyorlardı.Yatakları kaldırıp odanın ortasına atıyorlar , kitapları karıştırıyorlar , üzerinde yazı olan ne varsa hepsini göz ucuyla tarıyorlardı.Rahime Ana’nın her gün özenle düzenlediği eşyalar hoyratça dağıtılıyor ve Metin ile Çetin olanları büyük bir şaşkınlıkla izliyorlardı.
Rahime Ana yanında duran eli telsizli polise:
-Salih’i ne zaman bırakacaksınız ,dedi.
-Yarın sabah her şey belli olur , dedi polis gözlerini kaçırarak.Rahime Ana Salih’in yanına gitti.Salih üzerini değiştirmişti.
-Ne yapacağız oğlum?
-Korkma ana , bir şey yapmadım ben.
-Ah be kuzum , dinlemedin ki beni.Bu yol yol değil demiştim,çiviye yumruk geçmez demiştim.
Salih , Rahime Ana’nın yüzünü elleri arasına alarak alnını öptü:
-Bırak şimdi bunları , beni merak etme , siz kendinize iyi bakın , dedi.Rahime Ana ağlıyordu.Arkadan polisin sesi duyuldu:
-Yarım saattir hazırlanamadın , uzatma artık , sabaha kadar seni mi bekleyeceğiz?
Salih karşılık vermedi , yürüdü ve polislerin arasında çıkıp gitti.Polisler giderken Salih’in birkaç kitabını , yazdığı yazıları ve saklamayı başaramadığı daktilosunu da aldılar.
Rahime Ana balkondan Salih’in arabaya bindirilişini ve arabanın evin önünden uzaklaşmasını izledi. Metin ve Çetin de yanındaydılar. Uzun süre hiç konuşmadan öylece bakakaldılar.
O gece hiç uyumadılar , Metin annesine hep sorular sordu… Ağabeyinin bir suçu yoktu ki , neden onu götürmüşlerdi?Ağabeyi adam mı öldürmüştü? Hayır….Hırsızlık mı yapmıştı?Hayır… O zaman niye götürmüşlerdi onu? Ağabeyleri olmadan ne yapacaklardı? Metin soru sağanağına tuttukça Rahime Ana bunalıyor , ne yapacağını , ne yanıt vereceğini bilemiyor ve çaresiz kalıp başlıyordu ağlamaya…
Çetin ise hiç konuşmuyordu…İçinde alevlerin oynaştığı bir volkana benziyordu… Hani ha desen patlayacak etrafında ne varsa yakıp yıkacak gibiydi…Bir ara Rahime Ana’nın gözleri Çetin’e takıldı… Duygularını hiç belli etmeyen bir çocuktu…İçinde ne fırtınalar kopuyor , neler düşünüyordu kim bilir?Bir ara nasıl olduysa gözlerinden bir iki damla yaş düştü ve Salih’i götüren polislere kallavi bir küfür savurdu… Rahime Ana , çocuklarının küfretmesine izin vermez ve çok kızardı ama bu gece bir isyan gibi Çetin’in dudaklarından dökülen bu küfre hiç ses çıkarmadı…
Acaba Salih’i nereye götürmüşlerdi , Salih şimdi ne yapıyordu? “Senin tırnağına değen taş , benim ciğerime değer” dediği oğlu , Salih’i şimdi bilinmeyen bir yerde bilinmez bir durumdaydı…Birden Salih’in sürekli dinlediği radyodaki konuşmaları anımsadı…Ne diyordu radyoda?İşkence diyordu?İşkenceciler diyordu?Tepeden tırnağa ürperdi.. “Aman Yarabbi” dedi kendi kendine , “gazabından affına sığındım , oğlumun emaneti sana Allah’ım!”
Rahime Ana , sabah ezanı okunurken kalktı… Bir şeyler yapmalıydı? Önce çocukları okula göndermeli , sonra da kardeşlerine gidip yardım istemeliydi… Abdest alıp namaza durdu. Tüm benliği ile kendini ibadete verip oğlu için gözyaşları içinde dua etti…
Otobüs sabah güneşi altında ağır ağır ilerlerken Rahime Ana , “ücretler bozuk olsun” diye bağıran muavinin sesiyle kendine geldi…Elini çantasına attı , cüzdanından çıkardığı parayı muavine uzattı:
-iki kişi Adana.
-Nerde ineceksiniz ana!
-Marsa’da yavrum.
Paranın üstünü aldıktan sonra yola baktı…Kırk yıldır gidip geldiği bu yol amma da uzamıştı…Şoför de amma yavaş kullanıyordu otobüsü…Şu an şu saatte , bir kuş olup uçmak , Salih’i kanatları arasına alıp evine dönmek istiyordu…Ama bırak Salih’e dokunmayı bir buçuk yıldır doğru düzgün görememişti bile… “Yasak”tı çünkü…Paşalar böyle istemişlerdi… Ne de çok şey istiyordu bu Paşalar… Oysa onları ilk kez televizyonda gördüğü ne kadar sevinmiş ve onlara ne kadar da dua etmişti… Nereden bilebilirdi , Paşaların bu kadar acımasız olabileceğini?Bir tel örgünün arkasında , Salih’in yüzünü bile seçemediği daracık bir pencerede özlemini dindirmeye çalışırken ne kadar da insafsız çalıyorlardı düdükleri ve nasıl da “Görüş bittiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!” diye bağırıyorlardı…Böyle emreylemişti çünkü Paşalar… Kendini düşüncelerden bir türlü kurtaramıyor , bir buçuk yıldır yaşadığı acıları santim santim tekrar yaşıyordu…
Sabah kardeşiyle geldiği emniyetin önünde kendileri gibi yakını tutklanmış ve onlardan bir haber almak için bekleyen onlarca insan buldular karşılarında:Polisler kapıda güvenlik önlemlerini arttırmıştı ve deyim yerindeyse kuş uçurtmuyorlardı…Rahime Ana kalabalığı yararak kapıda duran Polise doğru yaklaştı:
-Dün gece oğlumu evden aldılar , acep bir haber alabilir miyim?dedi korkuyla karışık…
-Bak bakalım şu kalabalığa…Niye toplandılar dersin?Hepsini aynı şeyi soruyor…Ben burada tek kişiyim , hepinize ayrı ayrı dert mi anlatacam?Bir şey öğrenemezsiniz , evinize gidin bekleyin,dedi.Ama bunu söylerken nasırına basmışlarcasına bağırıyordu…
-Ben anayım yavrum,nasıl evime giderim oğlumdan haber almadan?
-Ne yapayım anaysan , anaymış!Analığını çocuğun anarşist olurken düşünseydin Kadın!
Rahime Ana , tonlarca yükün altına girmiş gibiydi… Başı dönüyor , dizleri titriyordu…Kendini toparlamaya çalıştı ve buğulanmış gözleriyle Polis’e bakarak:
-Haklısın , dedi , annen seni yetiştirirken böyle olacağını bilir miydi acep?
Polis bu hiç beklemediği yanıt karşısında kendinden geçti…Avaz avaz bağırıyordu:
-Bak kadın , diyordu , yaşına hürmet etmesem var ya ben sana yapacağımı bilirdim ama , dua et yaşın var!
-Ölmüş eşek kurttan korkar mı bre yavrum , Allah’a bir can borcumuz var , onu da ne zaman olsa vereceğiz.
-Bak ya!Hala konuşuyor ya!Uzaklaş diyorum sana!Asabımı bozma benim.
-Rahime Ana , arkasını dönüp giderken: “sen de ana kuzusu değil misin yavrum” diyebildi yalnızca…
Polis hala bağırıyor , ama Rahime Ana , ona ağzının payını vermiş olmanın mutluluğuyla dönüp bakmıyordu bile…
Salih’ten günlerce haber alamadılar…Her gün bir umutla Emniyet’in önüne gitti Rahime Ana…Akşama kadar bekledi , bekledi , bekledi…Bir sabah Emniyet’in önüne geldiğinde , bütün tutukların Mersin’e gönderildiğini öğrendi… Rahime Ana için umuda yolculukta yeni bir sayfa açılıyordu…Hiç beklemeden Mersin’e gitti…Emniyete varana kadar duaları eksik etmedi dilinden…Mersin Emniyeti’ne geldiğinde kapıdaki Polis’e biraz da korkarak yanaştı:
-Oğlum , dedi Tarsus’tan geliyorum.Oğlumu tutuklamışlardı ve bugün buraya gönderildiklerini söylediler.Nereden haber alabilirim acep?
-Burada değiller ana , dedi polis , hepsi kapalı spor salonundalar.Oraya koydular bütün tutukluları.Ama boş yere gitme , göstermezler.
Rahime Ana için attığı her adım bir umuttu…Polis’in uyarısına rağmen soluğu spor salonunda aldı…Kapıda askerler ve polisler birlikte nöbet tutuyorlardı.Kapıdaki askerlere derdini anlattı ama bir sonuç alamadı…Oğlunu göstermiyorlardı…
-En azından burada olup olmadığını öğrensem yavrum,sen de bir ana kuzusu değil misin?Kırma bu yaşlı anneni…
Asker yumuşamıştı:
-Oğlunun adını söyle ve kenarda bekle ana.
Rahime Ana kenara çekildi…Asker spor salonunun içine girdi…Dakikalar bir yıl gibi geliyordu Rahime Ana’ya…Biraz sonra asker kapıda göründü:
-Oğlun içerde ana
-İyi mi oğlum?
-İyi ana iyi.Haydi şimdi git buradan,yoksa başımı yakacaksın.
Rahime Ana sevinçten uçuyordu.Günler sonra ilk kez Salih’ten haber almış ve iyi olduğunu öğrenmişti…Hemen eve gitmeli , çocuklara bu haberi vermeliydi…Buruk da olsa sevinç içinde eve döndü…
Tarsus Emniyeti ve Mersin Kapalı Spor Salonu macerası tam üç ay sürdü.Üç ay boyunca Rahime Ana Tarsus Emniyeti ile evi arasında , daha sonra da Tarsus ile Mersin arasında mekik dokudu… Üç ay boyunca oğlunu göremedi… Üç ay sonra bir sabah Kapalı spor salonunun önüne geldiğinde bütün tutukluların Mersin’in Erdemli İlçesindeki cezaevine gönderildiğini öğrendi…Oğlunu göremiyor… Oğlunu göremediği gibi mesafede gün geçtikçe uzuyordu… Hiç beklemeden Erdemli’nin yolunu tuttu… Sora sora cezaevini buldu… Cezaevi kentin üç kilometre dışında bir tepedeydi… Çok uzaktan bile cezaevini acımasızca yükselen duvarları görülebiliyordu… Cezaevi kapısına geldiğinde kapıda, iki asker ve bir astsubay’ın bulunduğu danışma kulübesine doğru yöneldi… Kapıda bekleyen askere:
-Yavrum , dedi , Tarsus’tan geliyorum.Oğlumu buraya göndermişler.Burada olup olmadığını öğrenmek istiyorum.
Asker içerideki astsubayı göstererek:
-Komutanla bir görüş teyze , dedi.
Rahime Ana danışmadan içeriye girdi ve pencere kenarındaki masaya küçük dağları yaratmışların edasıyla kurulmuş astsubayın yanına giderek:
-Oğlum , diye söz başlamıştı ki:
-Oğlum yok , oğlum yok! Komutanım diyeceksin Hanım!
Rahime Ana bu davranışlara alışmıştı artık… Her şey oğlum için diye düşündü… Köprüyü geçene kadar sana da dayı diyelim bakalım dedi kendi kendine…
-Peki Komutanım! Tarsus’tan geliyorum. Oğlum Mersin’de tutukluydu.Bugün buraya gönderildiklerini öğrendim.Oğlumu görebilir miyim acep? dedi.
Astsubay , Rahime Ana’yı iyice bir süzdükten sonra:
-İşimiz gücümüz yok da her gelene dert mi anlatacağız , görüş günü on beş günde bir Salı günleri…Başka bir şey öğrenemezsin , dedi ve başını tekrar pencereden dışarıya çevirdi.
Günlerden çarşambaydı ve aylardır göremediği oğlunu görebilmek için iki hafta daha beklemesi gerekiyordu… Rahime Ana , başının döndüğünü , nefesinin kesildiğini hissetti…Sendeledi ama kendini çabucak toparladı:
-Komutanım , dedi , Üç aydır yüzünü görmedim oğlumun ve taaaa Tarsus’tan geldim , ne olur bir izin versen…
Dağdan taştan ses geldi ama Astsubay’dan ses gelmedi… Oralı bile olmuyordu…Rahime Ana devam etti:
-Ben bir anayım , zaten yüreğim yanmış , Allah’ını seversen bir iyilik yap Komutanım…
Astsubay bir anda yerinden fırladı masaya yumruğunu vurdu:
-Yeter be , dır dır edip durma karşımda… Memlekete anarşist yetiştiriyorsunuz , sonra da gelip aman diliyorsunuz , çık dışarı uzatma artık! diye bağırdı.
-Allah’tan kork Komutanım , sen de bir ana kuzusu değil misin? Hangi ana ister çocuğunu cezaevinde görmeyi… Ben oğlumu görmek istiyorum , kimseden aman dilediğim yok benim , yalnız Allah’a sığınır ondan aman dilerim ben dedi Rahime Ana…
-İyi öyleyse git Allah’ına yalvar da göstersin sana oğlunu , dedi ve :
-Asker! diye bağırdı , çıkar şu kadını buradan.
Rahime Ana önde asker arkada kapıdan çıktılar… Asker , Rahime Ana’ya doğru eğilerek usulca:
-Savcı’ya git ana Savcı’dan izin kağıdı getirirsen oğlunu görebilirsin , dedi ve Rahime Ana’nın konuşmasına fırsat vermeden arkasını dönüp gitti… Beklemediği bu yardım sayesinde Rahime Ana için yeni bir umut doğmuştu…Şimdi yapılacak şey kente dönmek ve Savcı’yla görüşmekti…Cezaevinden kente dolmuş çalışmıyordu ve üç kilometreyi yürüyerek gelmişti… Şimdi de yürüyerek dönmek zorundaydı…Salih’ini bir kez olsun görebilmek için kilometrelerce yürümeye razıydı… Acaba Salih nasıldı?Bir şeye ihtiyacı var mıydı?Öylesine özlemişti ki onu özlemini dindirmek için elbiselerini koklamıştı hep…Bütün yorgunluğunu unutarak üç kilometreyi bir solukta yürüdü ve adliye binasından içeri girdi… Cezaevinden sorumlu Savcı’nın odasını sordu… Odaya girdi… Savcı uzun boylu , esmer , çatık kaşlıydı. Gözlüğünü burnuna düşürmüş , önündeki kağıtları kağıtları okuyor , bazen da elindeki kalemle okuduklarının altını çiziyordu… Savcı başını kaldırdı Rahime Ana’ya baktı ve tekrar önündeki kağıtları okumaya devam etti… Savcı , Rahime ana’yla hiç ilgilenmiyordu… Rahime Ana bekliyordu… Acaba izin verecek miydi? Acaba oğlunu aylar sonra bugün görebilecek miydi? Ne kadar zaman geçti bilmiyordu… Savcı hala onunla ilgilenmiyordu… Sanki onu böyle ayakta bekletmekten zevk alıyor gibiydi… Nihayet başını kaldırdı , gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı ve sertçe:
-Ne istiyorsun Hanım? dedi.
-Ben , dedi dudakları titreyerek , Tarsus’tan geldim , oğlum üç aydır tutuklu ve oğlumu üç aydır hiç görmedim.Bugün Mersin’den buraya gönderildiğini öğrendim ama görüş günü değilmiş , eğer izin verirseniz oğlumu görmek istiyorum.
-Suçu ne oğlunun? Cinayet mi? Hırsızlık mı?
-Yok Allah göstermesin,oğlum katil de değil hırsız da…
-Siyasi suçlu öyleyse?
-Evet.
-Allah göstermesin katil değil diyorsun , ama siyasi suçlu olunca Allah göstermesin demiyorsun. Demek oğluna bu işlere bulaşma diye telkinlerde bulunmadın öyle mi Hanım!
-Ben anayım Savcı Bey, hangi ana oğlunu cezaevinde görmek ister. Bir iştir geldi başımıza…
-Siyasi suçluların görüşü on beş günde bir Salı günleri ve benim siyasi suçluların yakınlarına verilecek iznim yok!
-Yapma Sacı Bey , ne olur 10 dakika olsun yüzünü göreyim oğlumun…
-İzin yok Hanım , dedi Savcı sertçe , bunları oğlun hainlik yaparken düşünecektin.
-Hainlik mi dedi Rahime Ana , benim oğlum haram süt emmedi ki hainlik yapsın…
-Çık dışarı Hanım , biraz daha konuşursan seni de oğlunun yanına gönderirim…
-Oğlumun yanına gitmek mesele değil de , sonra tutar bana da hain dersiniz bunu kaldıramam işte…Sen de bir ana kuzusu değil misin Savcı Bey? Annen insanlara hele ki yaşlılara hakaret et diye mi okuttu seni?
-Bak nasıl da damarıma basıyor ,çık dışarı diyorum sana , çık dışarı , çııkkkkkkkkk!
Savcının bağırtısına odaya gelenler Rahime Ana’yı dışarı çıkardılar…
Adliye binasının önündeydi ve oğlunu görme iznini alamamıştı… Ne istiyordu bu insanlar?… Niye böyle zulmediyorlardı?…Katillere , hırsızlara bile hoş görü ile bakarken oğluna niye bu kadar acımasızdılar? Gözyaşları yanaklarından ılık ılık süzülürken ellerini açıp başını gökyüzüne kaldırdı:
-Sen , zalimleri Kahhar isminle kahreyle! dedi.
Yapacak bir şey yoktu ve on beş gün sonra gelmek üzere çaresiz evine döndü… Çetin ve Metin ile görüş gününü iple çektiler…Sayılı gün zor da olsa çabuk geçti ve görüş günü geldi çattı…
O gün sabah erkenden yollara düşmüşlerdi. Çetin ile Metin de okula gitmemişler ve anneleriyle gelmişlerdi.
Önce Mersin’e oradan da başka bir otobüsle Erdemli’ye gelmişler ve üç kilometre yürüyerek cezaevine ulaşmışlardı… Cezaevinin önü ana-baba günbüydü… Salih’in adını nizamiyedeki görevliye yazdırıp ellerindeki çantaları da askerlere teslim ettiler… Askerler çantayı açıp içindeki her şeyi didik didik aradıktan sonra bir başka görevliye verip içeriye gönderdiler… Bir süre adlarının okunmasını beklediler;nihayet adları okundu ve içeriye alındılar… Uzunlamasına bir koridorda sıra sıra daracık kabinler vardı ve kendilerine söylenen üç numaralı kabine gittiler… Hiçbir şey görünmüyordu karşı taraftan… Rahime Ana “Salih” diye seslendi ve aylar sonra ilk kez Salih’in sesini duydular:
-Buradayım ana!Hoş geldiniz… Nasılsınız?Çetin! Metin! Ne haber aslanlar!İyisiniz değil mi?Anamı üzmüyorsunuz değil mi?Bakın , anamı üzerseniz külahları değişiriz ha?
Salih durmadan konuşuyor , özlemini sanki sözcüklerle dindirmeye çalışıyordu…. Çocuklarda coşmuşlardı , ağabeylerine bir şeyler anlatıyorlar , onu özlediklerini söylüyorlardı… Rahime Ana yüzünü göremediği ancak karartısını seçebildiğini oğlunu aylar sonra sağ salim bulmuş olmaktan çok mutluydu ve gözyaşları söz dinlemez bir çocuk gibi yanaklarından aşağıya süzülüyordu…Ancak bu tablo o kadar kısa sürdü ki… Birden kulakları sağır eden bir düdük sesi ve arkasından askerlerin “Görüş bittiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!” diye haykırışları geldi…
O günden sonra Rahime Ana her on beş günde bir yaklaşık yüz kilometrelik yolculuğun ardından üç kilometre de yürüyerek oğlunu ziyarete geldi ve oğluna yemek , giyecek taşıdı…
Otobüs Adana’ya girmişti ve inecekleri durağa yaklaşıyordu.Hazırlandılar ve arka kapıya doğru yürümeye başladılar…Otobüs Marsa durağında durdu…Otobüsten indiler…Salih’in yargılanacağı Kışla binası karşılarında duruyordu…Nizamiye’ye geldiklerinde bir asker içeriye herkesin giremeyeceğini , her tutuklunun birinci derece yakınlarından ancak birinin girebileceğini anlatıyordu kapıda bekleyenlere…
Bir kişi içeriye girebiliyordu…Çocuklar ne olacaktı?Yapacak bir şey yoktu , içeriye girecek ve çocukları dışarıda bırakacaktı… Çocukları kışlanın karşısında bir ağacın altına bıraktı ve bir yere ayrılmadan kendisini beklemelerini söyledi.
Mahkeme salonuna gireceklerin kimlikleri alınıp kendilerine dinleyici kartı verildi ve askerlerin arasında tek sıra halinde binaya götürülüp salona alındılar.Salona girdiklerinde tutukluların içeride olduğunu gördüler…Askerler tutuklular ile dinleyiciler arasında iki sıra barikat oluşturmuşlardı ve salonda çıt çıkmıyordu…Rahime Ana Salih’ini arıyordu… Onu gördüğünde gözlerine inanamadı…Bir buçuk yıl sonra oğlunu ilk kez bu kadar yakından ve bu kadar aydınlık bir ortamda görüyordu… Salih kamburlaşmış , saçları dökülmüş ve yüzüne yaşadıklarının izleri gelip yerleşmişti… Rahime Ana ağlamak , bağıra çağıra isyan etmek istiyor ama elinden hiçbir şey gelmiyordu…Çünkü burası kışaydı ve her şey “yasak” tı….
Mahkeme Heyeti içeriye girdiğinde herkes ayağa kalktı ve heyet oturana kadar beklediler…Önce tutukluların kimlik tespitleri yapıldı…Sonra Savcı iddianamesini okudu…
‘Bir sosyal sınıfın , diğer sosyal sınıflar üzerinde tahakkümünü kurmak;bu amaçla örgüt kurmak ve örgüte üye olmak’ diyordu Savcı…
Sonra tutuklu avukatları konuştu… ‘Müvekkillerimiz düşünce suçlusudur,silahlı eylemleri söz konusu değildir” dediler.
Ve beklenen an geldi Askeri Hakim “Karar!” dedi , herkes ayağa kalktı.
Salonda Askeri Hakim’in tok ve gür sesinden başka bir şey duyulmuyordu. Hakim başını kaldırmadan kararı okuyor , sanıklar ve salona girmesine izin verilen dinleyiciler büyük bir sessizlik içinde onu dinliyorlardı… Rahime Ana , gözlerini Salih’e dikmiş , kulağını Hakim’e vermişti… Bildiği bütün duaları peş peşe sıralıyor , dua bittikten sonra Hakim’e doğru üflüyordu…Ömrünün en zor , en uzun dakikalarını yaşıyordu… Karşısında duran ve başını kaldırmadan kararı okuyan bu adamın dudakları arasındaydı oğlunun ve kendilerinin geleceği… “Sana sığındım Allah’ım” diyordu içinden “Hakimin kalbine meserret ihsan eyle , Sevgili Habib’in yüzü suyu hürmetine , oğlumu hayırla halas eyle.” Bir an Salih’le göz göze geldiler… Oğlu bir iki metre uzağında , hani uzansa dokunabileceği mesafedeydi ama dokunamıyor , bağrına basamıyordu…
Hakim durdu , salondakilere baktı , eğildi , yanındakilere bir şeyler söyledi ve önündeki kağıtları düzeltip “Delil yetersizliğinden tahliyesine karar verilenler” dedi gür sesiyle…Rahime Ana’nın heyecanı doruk noktasındaydı… Hakim isimleri okuyor ama bir türlü Salih’in adını söylemiyordu.Liste uzadıkça umudu da tükenmeye başlamıştı ki Salih arkasını döndü ve “olmadı” dercesine umutsuzca başını salladı…İşte bu an Rahime Ana için çaresizliğin doruk noktasıydı… “Çilemiz bitmemiş , ne yapalım” dedi kendi kendine… Tam her şey bitti derken “Salih YALÇIN” dedi Hakim… Acaba yanlış mı duymuştu , duyduğuna inanmak istercesine Salih’e baktı…Salih gülümseyerek ona bakıyor ve sanki “Bitti ana bitti, her şey , bütün acılar bitti artık” diyordu… “Emrine , keremine şükür” dedi Rahime Ana…
Hakim daha sonra tutukluluk hallerinin devamına karar verilenleri okudu ve ayağa kalktı salona sert bir bakış attıktan sonra arkasını döndü ve yanındakilerle salondan çıktı. Bu arada askerler hemen tutukluları kelepçelemeye başladılar… Bir astsubay avazı çıktığı kadar bağırıyordu:
-Kimse taşkınlık yapmayacak! Kimse konuşmayacak! Herkes sessizce salonu terk edecek! Kurallara uymayanlar cezalandırılacak!
Rahime Ana , kendini yırtarcasına bağıran astsubay’a nefretle acıma duygusu arasında baktı ve yalnızca:
-Sen de bir ana kuzusu değil misin yavrum , diyebildi…
Salondan çıkarılıp nizamiye’ye doğru yürürlerken yakınları tahliye edilenlerin sevinci ile tutuklu kalanların hüznü birbirine karışmıştı… Herkes bir saatli bomba gibiydi ama duygularını saklamak zorundaydılar… Çünkü burada emir demiri kesiyordu ve ses çıkarmak “yasak”tı…
Rahime Ana nizamiye’de dinleyici kartını verip kimliğini aldıktan sonra , Çetin ile Metin’e baktı… Salona girmelerine izin verilmemiş ve Kışla’nın karşısında bir köşeye oturmuşlardı… Annelerini görür görmez kalktılar ve koşmaya başladılar… Metin:
-Ne oldu ana, ağabeyim çıkıyor mu? dedi.
Rahime Ana , çocuklarına sarılıp “çok şükür kuzularım , çok şükür kurtuldu Salih” dedi ve ağlamaya başladı…Yanaklarından ılık ılık akan gözyaşlarına hakim olmaya çalışmıyor , kurtuluşun verdiği mutluluğu dolu dolu yaşıyordu.Nasıl olsa burası Kışla’nın içi değildi ve ‘Paşalar’ ağlamaya da yasak koyamazlardı…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-04T23:49:00.000+03:00

B İ R G E L S E N

Gözlerinle başlıyorum güne
Yüreğime akıyorsun ılık ılık
Kulak verip radyoya
Seni arıyorum türkülerde
Her notada bir gül oluyorsun
Sana dokunuyorum özlemle
Nereye baksam
Hangi işle uğraşsam
Senden geçiyor yolum
Bir gelsen
Bir gülsen
Bir sevsen
Bir öpsen
Ne isterim ki başka

Seninle gülüp
Seninle ağlıyor çocuklar
Analar seni sarıp
Seni okşuyor sevgiyle
Gül yüzün güneşte saklı
Gece uzanıp yatağıma
Gökyüzünde buluyorum ışıltını
Ellerini istiyorum uykuya geçerken
Parmakların dolansın diyorum saçlarımda
Dudaklarının ateşinde geçeyim kendimden diyorum
Bizimle yazılsın öpüşmenin gizli tarihi
Dokunmanın adı, biz olalım istiyorum
Bir gelsen
Bir gülsen
Bir sevsen
Bir öpsen
Ne isterim ki başka

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-08-03T13:59:00.002+03:00

HARAMİLER SOKAĞI

“Sanatsız kalan bir ulusun hayat damarlarından biri kopmuş demektir.” diyor Atatürk. Ne güzel demiş değil mi? Sanatı olmayan, sanatçısı olmayan, sanatı ve sanatçısı üzerinde özgürlük rüzgarının esmediği bir ülkede, gelişmişlikten, sevgiden, barıştan ve kardeşlikten söz edebilir misiniz?
Sanatçı kimdir? Çağının fotoğrafçısı ve yaşananların duygusal bir tanığıdır… Bir ülkenin hangi köşesinde olursa olsun yaşadığı toplumun, gür sesli sözcüsüdür sanatçı… Öyleyse dil, kültür, toplum üçgeninde oluşan edebiyat, kime hizmet etmelidir? Elbette, topluma ve o toplumun yarınlarına…
Sanatın ve sanatçının üzerinde herhangi bir baskı oluşturursanız, sanatçının gelişmesine engel olursanız, sanatı birkaç kalemin görüş, duyuş ve düşünüşüne teslim ederseniz, o ülkede sanatsal çalışmaların ciddiyetinden söz edebilir misiniz?
“Sanatsız kalan bir ulusun hayat damarların biri kopmuş demektir.” diyor Atatürk… Ve maalesef bu sözün söylenmesinin ardından yarım yüzyıldan fazla bir zaman geçtiği halde, benim yurdumda sanat hala özgürlük rüzgarını tanımıyor… Yarım yüzyıl önce konmuş bir teşhisin tedavisi hala yapılamıyor benim ülkemde…
Türkiye’nin herhangi bir kentinde ya da kasabasındasınız… Yüreğinizi dolduran duygular, beyaz kağıda kimi zaman bir şiir, kimi zaman bir öykü, kimi zaman bir roman olarak dökülüyor… Toplumun bir bireyi olarak görüyor, duyuyor ve yazıyorsunuz… Ama sesinizi duyuramıyorsunuz… Niye mi? Çünkü, yazdıklarınızın, “birkaç kalem”den onay alması gerekir… Yazdıklarınızla birlikte “sanatsal mekanlarda!” boy göstermeniz gerekir… Bu ülkenin en değerli yazarlarını, şairlerini rakı sofralarına meze yapmanız gerekir… Türkü Barlarda ağıtlar eşliğinde kafayı bulmanız gerekir… Bu ülkenin yetiştirdiği önemli yazarlar ve şairler adına düzenlenen yarışmalarda seçici kurulun yazdıklarınıza “hımmmmm, enteresan!” demesi gerekir… Kentinizi, toprağınızı bırakıp “Kültür Başkenti”nin sokaklarında arz-ı endam etmeniz gerekir… Bütün bunları yapamıyor musunuz? O zaman diyalog değil monolog kurallarını öğrenmeniz gerekir…
Bütün bunların yanı sıra bir de internet var! Elektronik ortam… Eğer, yılmak yok, kavgaya devam diyorsanız, işte size bir fırsat… Şiir, öykü, edebiyat sitelerine üye olabilir, yazılarınızı toplumla paylaşabilirsiniz… Üye olduğunuz sitelerde yazılarınız, ilgiyle karşılanabilir, okuyuculardan tebrikler alabilirsiniz… Ama hemen sevinmeyin! Çünkü bu da yetmez… Bu kez de bu sitelerde açılan yarışmalarda, sitenin “gedikli üyeleri”nden olur almanız gerekir… Bu gedikli üyeler o kadar işlerinin erbabıdırlar ki, sitede okunma rekoru kıran ve okuyuculardan sürekli tebrik alan bir yazınız, bu gedikli kalemlerce ilk beşe bile dahil edilmez… Neden mi? E, artık bunu sormayın derim ben size…
Bir ülkede sanatı bir kente sıkıştırırsanız , sanatçıyı bir kentte yaşayan birkaç kaleme biat etmeye zorlarsanız, sanatı ve sanatçıyı “hadi bakalım, en güzel hanginiz yazıyor?” diyerek bir yarışın içinde eritirseniz, o ülkede, kültürel gelişmeden, sanatsal çalışmalardan söz edebilir misiniz?
Eğer siz de yazıyorsanız, ister “Kültür Başkenti”nde ister elektronik ortamda özgürlük rüzgarını duyumsayamıyor; ama yine de kimseye biat etmem diyorsanız, bölgecilik, şehircilik ve siyasi oluşumların dışında ve ötesinde yani “Haramiler Sokağı”nda değilim ve olmayacağım, diyorsanız, bu ülkede işiniz çok zordur… Kimi zaman Sait Faik olur, kendinizi bir adaya hapsedersiniz; kimi zaman Nazım olur, terk-i diyar edersiniz…Ama siz yine de yılmayın, onuncu köy mutlaka vardır, bu topraklarda…
Atatürk’ün bir sözü ile başlamıştık, gelin yine Atatürk’ün bir sözü ile bitirelim:
"Büyük olmak için hiç kimseye iltifat etmeyeceksin: Hiç kimseyi aldatmayacaksın. Ülke için gerçek amaç ne ise, onu görecek, o hedefe yürüyeceksin. Herkes senin aleyhinde bulunacaktır; herkes seni yolundan çevirmeye çalışacaktır, fakat sen buna karşı direneceksin. Önüne sonsuz engeller de yığacaklardır. Kendini büyük değil, zayıf, araçsız, hiç sayarak, kimseden yardım gelmeyeceğine inanarak bu engelleri aşacaksın. Bundan sonra da sana büyük derlerse, bunu söyleyenlere güleceksin."
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-08-02T16:45:00.000+03:00

B E L K İ

Yüreğinde biletsiz bir yolcuydum belki
Hani gözü kondüktörde
Yüreği gideceği yerde takılı
Bir yanda ulaşma isteği
Öte yanda apansız indirilme korkusu
Yalnızlığın ortasına
Yani korkuya bulaşmıştı nefesim
Ellerim ürkek
Tedirgindi gözlerim
Yol boyunda
Sen sussan
Yol uzar
Kısalırdı gündüzler

Belki de bir telaşlı martıydım gökyüzünde
Hani vapurların peşinde
Denize mahkum bir sevdalı
Gözüm elindeki ekmekte
Açlığım yürekteydi yani
Sen sussan
İskeleler boşalır
Boyun bükerdi vapurlar

Tedavülden kalkmış bir paraydım
Belki cebinde
Hani hükmü geçmişte
Değeri gelecekte saklı
Yani dün ile yarın arasında
Anlamsız bir bugündüm zamanda
Simit yanı çay bile etmiyordum parklarda
Sen sussan
Vitrinler yiyecek dolar
Gücüm yetmezdi kasalara

Düşlerin ötesinde bir düştüm
Belki gerçekliğinde
Hani uyur uyanık görülen bir düş
Uyusan yiter avuçlarından
Uyansan kahrolası bir sızı yürekte
Yani ne buldum diyebilirsin
Ne de hiç görmedim
Sen sussan
Karabasan olurdu geceler
Uykular kabus taşırdı

Ne biletsiz bir yolcu
Ne telaşlı bir martı
Ne tedavülden kalkmış bir para
Ne de uyku mahmuru bir düş
Yüreğinde baş köşedeyim aslında
Bir dalgakıran
Fırtınalara karşı önünde
Bir gerçek
Yalanların panzehiri
Yüreğinde birinci mevkiideyim aslında....

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-08-01T19:33:00.001+03:00

H A B E R T U R K

Türkiye’de basın ailesine yeni bir gazete daha katıldı. 1 Mart 2009 tarihinden beri yeni bir gazetemiz var. “Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını; gerçeklerin saklanmayacağını; baskıların yıldıramayacağını…” savunarak ortaya çıkan bir gazete…
Peki bir gazeteye gereksinim var mıydı, Türkiye’de? Bu sorunun yanıtı kuşkusuz ki “evet” olacaktır.
İktidardan beslenen gazeteler ve İktidar’ın evlerinize sokmayın dediği “yandaş gazeteler” bizi artık iyice bunaltmıştı.
Ama, ben yeni doğan bu gazeteye siyasal açıdan bakmıyorum. Benim bakış açım daha farklı bir noktada… “Türkiye’nin Gazetesi” olmak tezi ile ortaya çıkan bu gazetede bir eksiklik gördünüz mü? Ben gördüm… Gördüğüm içindir ki bu gazete ölü doğmuştur benim açımdan… Evime giremez, bulunduğum bir ortamda görürsem yüz çevirir, elimi bile sürmem… Aynı adı taşıyan ya da benzer adlarla kurulan televizyon kanallarını televizyonumdan nasıl silmişsem, bu gazeteyi de daha doğmadan kayıplar hanesine yazdım…
Bu kızgınlık niye, daha görmediğin, tek bir satırını bile okumadığın bir gazeteye bu düşmanlık neden mi, diyorsunuz? Bu soruyu soruyorsanız, ayaklarınızın altından alınan topraklarımızdan haberiniz yok demektir… Yıllardır “sözde Ermeni soykırımı” ile bizi merdivensiz kuyulara atanların “kültürel bir soykırım”ı nasıl başarıyla uyguladıklarını sezemiyorsunuz, demektir… Dünyadan Türkiye’yi ve Türkçeyi silmek için nasıl da canla başla çalıştıklarını, kendi saksılarında yetiştirdikleri liberallerle bizi nasıl içten içe yok ettiklerini göremiyorsunuz, demektir…
Gazetenin adına dikkat ettiniz mi? “ Haber TURK” Türk sözcüğündeki ‘u’ seslisine bakın… Şimdi biz bunu nasıl okuyacağız? “Haber Turk” mu diyeceğiz, yoksa “Haber Türk” diye mi okuyacağız.? Oysa Türkçenin bu konu ile ilgili kuralı açık: “Türkçe yazıldığı gibi okunan bir dildir.”
Yani İngilizcede olduğu gibi ‘f’ yazıp ‘ef’ diye okuyamazsınız, dilimizin seslerini… Öyleyse bu gazetenin adı Haber Turk… O zaman da karşımıza şöyle bi sorun çıkıyor: Türkçede ‘Turk’ diye bir sözcük yok!!!
Bir ülkenin kültürü, o ülkenin dilinde saklıdır. Atasözleri, deyimler, şiirler, türküler, maniler kültürün inceliklerini dilin güzellikleri ile anlatır.Bu atasözlerimizden biri der ki: “Ceviz kabuğundan çıkmış, kabuğunu beğenmemiş.” Kendi dilini yok sayan, kendi kültürünü aşağılamış olmaz mı? Yetiştiği dili, donatıldığı kültürü aşağılayan aslında kendisini aşağılamaz mı?
Kendi dilinde bir ad vermeye utanılan bir gazete, nasıl bu kültürün sesi, bu ülkenin gazetesi olabilir?
Ben başbakan değilim, “yandaş medyayı evinize sokmayın” diyemem!!!
Ben “yandaş medya” değilim, “damat gazetelerini” okumayın , diyemem!!!
Ben ülkesini seven, ABD’nin kapısında dilenen değil, direnen bir TÜRKİYE isteyen bir bireyim…
Bu direnç gücünü dilden alacaktır, bunun bilincindeyim…
Yıllar önce Türkçe ile sanat yapılmaz diyerek beş kıtaya hükmeden bir İmparatorluğu kültüründen uzaklaştırıp, İngiltere’nin kapıkulu yapanlar, bugün de “Türkçe ile bilim yapılmaz, dünya dili İngilizcedir aldatmacası ile karşımızdalar. Ama bir fark var: Beş kıtadan geriye Anadolu kalmıştı, bugün Anadolu’dan geriye kalacak olan KÖLELİKTİR…
Haber TÜRK demedikleri sürece, böyle bir gazete hiç olmayacak benim yaşamımda… Sizin böyle bir gazeteniz var mı yoksa???

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-07-31T14:43:00.000+03:00

BİR ŞAİR - BİR İNSAN

Yavuz Bülent Bakiler adını hiç duydunuz mu? Mutlaka duymuşsunuzdur. Öz Türkçe sözcüklere karşı açtığı savaşla gündeme gelir hep… Hiç unutmam TRT-2 de yaptığı bir programda “ölmek” sözcüğünün halk arasında tutulmadığını söylemiş ve eklemişti: “halkımız öldü demiyor, canı cennete uçtu diyor.” Zaten bu ülke ne çektiyse halk böyle istiyor diyenlerden çekmedi mi bugüne kadar… Daha halkı bilmeyenler, halkın yanında olmayanlar, ağızlarını açtılar mı “halk için” diyorlar, “halkımız böyle istiyor” diye ekliyorlar…
Orta Asya’daki dilini -yani Kök Türkçeyi- İslam motifleri içinde Arapça ve Farsça sözcüklere teslim edenler, bir dönem, Köktürkçeden günümüze kadar gelmiş sözcükleri bile “Ermeniceden alınmıştır” diye karalamadılar mı? Bunların başında da Yavuz Bülent Bakiler yok muydu? Yusuf Has Hacip, Kutadgubilig adlı eserinde: “yanut virdi ögdilmiş” der. Bu beyzadeler yanıt değil cevap Türkçedir diyerek kendi kültürlerine ne kadar yabancı olduklarını kanıtlamadılar mı?

Şimdi diyeceksiniz ki, “Bunları zaten biliyoruz. Neden durup dururken Yavuz Bülent Bakiler adını ortaya atıyorsun?”
Bunları bildiğiniz konusunda haklısınız; ama bu adı durup dururken ortaya atmıyorum. Bakın Türkiye Gazetesindeki köşesinde Yavuz Bülent Bakiler ne diyor:
“Nazım Hikmet, alçak ve müptezel bir adamdı… Karısını başka erkeklerle paylaşırdı… Bu adama nasıl itibar verilir?”
Evet, yanlış yazmadım ve siz de yanlış okumuyorsunuz, “Türk Dilinin En Büyük Şairi” olarak bilinen Nazım Hikmet için böyle fetva veriyor(!) Yavuz Bülent Bakiler…
Bu satırlara ne denir, nasıl yorumlanır ve bu satırların yazarına ne gözle bakılır bilemiyorum… Bildiğim tek şey, dilin bütün sözcükleri kıt gelir bu satırları ve yazarını yorumlamakta(!)…
Nazım Hikmet, Türkçeyi çok iyi kullandığı için mi alçaktır?
Nazım Hikmet, bir Türkiye sevdalısı olduğu için mi müptezeldir?

Dinle ey tezgahında küfürden, iftiradan başka bir şey taşımayan adam!
Nazım Hikmet’e söz söyleyebilmen için en az onun kadar bu dili iyi kullanabilmen gerekir…
Nazım Hikmet’i alçak olarak niteleyebilmen için en az onun kadar bu ülkeyi ve bu insanları sevmen gerekir…
Nazım Hikmet’e karısını başka erkeklerle paylaşırdı diyebilmen için en az onun kadar sevdayı ve dostluğu bilmen gerekir…

Dinle ey Arapça ve Farsçayı Türkçeden üstün tutan ve Orta Asya kültürümüzü çöl bedevilerine teslim eden adam!
Bu ülkede dilini başka dillerin boyunduruğundan kurtarmaya çalışanlar oldukça, ülkemizi emperyalizmin çizmelerinden kurtarmak için kalemiyle, yüreğiyle savaşanlar oldukça meydan sana kalmayacaktır…

Dinle ey ulaşamadığı ciğere mundar diyen ve bunu yaparken de ülke sevgisini kılıf yapan büyük şair(!)
Nazım Hikmet’i anlayabilmek için kırk fırın dolaşman ve her şeyden önemlisi “ölülerin ardından kötü konuşmayınız.” diye buyuran bir dinin inanırı olarak hareket etmeyi öğrenmen gerekiyor. 1915 yılında Tevfik Fikret’in ölümünden sonra Mehmet Akif Ersoy’un Safahat’tan Tevfik Fikret ile ilgili şiirleri çıkarışını ve soranlara da “artık bana yanıt veremez ki” dediğini unutmaman gerekiyor.

Yavuz Bülent Bakiler, bu adı tanıyor musunuz? On olmasına dokuz daha gereken bir dil uzmanı(!) ve bir şair(!)… Başkalarına hakaret etmeyi, iftira atmayı sanat sayan bu insanlara verilebilecek en güzel yanıt nedir?
İnanın içimden geçenleri anlatmaya kıt geliyor dilimin sözcükleri…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Öyküsü

2010-07-30T02:49:00.000+03:00

S E H E R Y E L İ

Onun adı Seher’di… Aydınlıkların başlangıcı ve güneşin müjdecisiydi O…Gönlünü Seher’in gönlüne düşüreli tam beş yıl olmuştu… Beş koca yıl… Ortalama bir hesapla insan ömrünün on ikide biri…
Neler sığdırmamışlardı bu beş yıla… Yalancı ayrılıklar mı dersin , birlikte ölümü düşünecek kadar çaresizlikler mi dersin , fiyasko ile sonuçlanan bir kaçış hikayesi mi dersin , polis takibinde geçen günler mi dersin , öyle çok şey yaşamışlar , öyle gözlerini karartmışlardı ki , her şeyi düşünmüşler ama bir gün bu noktaya geleceklerini hiç düşünmemişlerdi.
Fırat hep gücünü Seher’den almıştı… Sabahın seheri değil Fırat’ın Seher’iydi o… Seher olmadan güneş doğmaz , Seher’in serinliği yüzüne vurmazsa gün başlamazdı Fırat için… İçinde Seher olmayan tek bir gün , tek bir saat , tek bir an yoktu Fırat’ın dünyasında… Dört yanını Seher’le çevirmişler , yaşamını Seher’le örmüşlerdi sanki… “Böyle bir sevmek görülmemiştir” diyordu da başka bir şey demiyordu Fırat…
Bir yıl önce annesinin ölümü ile yaşadığı o acı dolu günler miydi sabahlarını Seher’siz bırakan? İlk damlayı gözünden düşürdüğü o sabahçı kahvesinden beri günlerce aylarca yana döne ağlamış be belki de Seher’ini ihmal etmişti…
“Sen deli akan Fırat’sın” derdi Seher , “öylesine gürül gürül akıyorsun ki ürkütüyorsun beni…” Fırat Seher’in dizlerine yatar masum bir bebek edası ile saçlarını Seher’in sevgi dolu ellerine bırakır: “Sen” derdi “ Fırat’ın kaynağısın… Sen olmasan ben bir hiçim… Deli de aksam , kırıp döksem de seni incitebilir miyim hiç? En zor anlarımda elimden tutansın , beni yaşama bağlayansın…Munzur’un karları değil midir Fırat’ı besleyen? Fırat demek Munzur demek değil midir?Sen Munzursun sevdiğim…Sen benim her şeyimsin karadutum?” Sonra başını kaldırır Seher’in gözlerinin içine bakarak sevdalarının şiirini okurdu dokunaklı sesiyle:

“Karadutum , çatalkaram ,çingenem
Ağaç isem dalımsın salkım saçak
Petek isem balımsın ağulu
Günahımsın , vebalimsin
Kadınım , kısrağım , karımsın”

Şimdi Çukurova’nın kızgın topraklarına serinliği taşıyan Seyhan’ın kıyısında iklimsiz , rüzgarsız , yapayalnızdı Fırat…Bir yıl içerisinde en değerli varlıklarını peş peşe yitirmiş dünyanın orta yerinde çar naçar kalıvermişti… Önce annesi göçüp gitmişti bu dünyadan ve giderken bir yanını da eksiltmişti Fırat’ın… Sonra Seher çıkıp gitmişti dünyasından… ama neden , ama nasıl , neler oluyor bile diyememişti Fırat…Bir an annesinin sözlerini anımsadı: “Bir ağaca kurt girmeyiversin kuzum” derdi… Evet , kurt Fırat’ın içine girmiş ve kemiriyordu onu… Her geçen gün bir parça daha eksiliyor , her geçen gün biraz daha yok oluyordu…
Ne yapacağını , nereye gideceğini , kime ne söyleyeceğini bilememenin hüznü ve çaresizliği içindeydi ve diline gelip yerleşen türküyü mırıldanmaya başladı:

“Nasıl yar diyeyim ben böyle yare
Mecnun edip çöle saldıktan sonra
Alemin bağında bülbüller öter
Nidem benim gülüm solduktan sonra”

Sanki türküyü söylemiyor , türküyü iliklerine kadar yaşıyordu Fırat… Hiçbir şeyin böyle olmasını istememişti oysa… Ne çok sevmişti Seher’i… seher için kimleri karşısına almamıştı ki… Seher için sokak ortasında yediği dayaklara ise gülüp geçmişti yalnızca…
Seher’i tanıdığı günlere döndü yeniden… Genç , deneyimsiz , ilk kez gurbete çıkmış bir üniversite öğrencisi olarak başlamıştı her şey…Üniversitedeki ilk yıl anne özlemi ve bu özlemin dayanılmaz olduğu anlarda dökülen göz yaşları ile geçmişti… Artık ikinci sınıftaydı ve yavaş yavaş kimliğini ve kişiliğini buluyordu… Üniversite kantininde otururken birkaç kez görmüştü Seher’i… Her zaman bakımlı , her zaman alımlı ve her zaman şık giyinen dalgalı saçlarını savurarak yürüyen kara gözlü , kara tenli bir kızdı Seher… Fırat Seher’i her gördüğünde derin bir iç çeker ve “Prensesim benim” derdi kendi kendine…
Bir gün Fırat arkadaşları ile otururken masalarına gelmişti Seher ve ilk kez orada tanışmışlardı… Elini uzatıp “Merhaba ben Fırat” dediğinde beş yıl sürecek zorlu , deli dolu bir yolculuğun başladığından haberi bile yoktu Fırat’ın…
Oysa şimdi burada yani Seyhan’ın kıyısında “harç bitti , yapı paydos” diyordu yaşamın acımasız yüzü… Buna izin vermeli miydi , yoksa bir kez daha yüzünü yere yıkıp aramalı mıydı Seher’i? Son görüşmelerinde yaşamı boyunca duymak istemeyeceği şeyler duymuştu Seher’den… Hem de o sözleri öyle pervasızca söylemişti ki Seher , Fırat şakın , kırgın ve çaresiz günlerce kimseyle konuşmamıştı… Beş koca yıldan elde kalan kulaklarını sağır eden bir ses tonu ve yakılıp yıkılmış , talan edilmiş bir gönül mü olacaktı?Bunu bir türlü hazmedemiyor ve eli telefona bir türlü gitmiyordu… Ama bir şeyler yapmalı ve Seher tekrar kendine dönmeliydi… Birden yerinden kalktı ve biraz daha düşünürse kararından vazgeçecekmişçesine koşar adımlarla postanenin yolunu tuttu… Telefonun tuşlarına basarken ikircikliydi…Bu görüşme ya Sabahlarını Sehersiz bırakacak ya da güne Seher yeli ile başlayacaktı…
Telefonu açan Seher değildi… Seher’in annesi açmıştı telefonu ve Fırat’ın yıldızı hiç barışmamıştı onunla… En başından beri bu ilişkiye karşı çıkmış ve Fırat’ı hiç mi hiç benimsememişti… Seher’le nişanlandıkları gün bile Fırat ve ailesinin eğlenmesine izin vermemiş ve onları evden kovmaktan beter etmişti… Ama yine de aldırmamıştı Fırat… Ailesine karşı başı öne eğilmişti ama Seher için yapamayacağı şey yok gibiydi…
-Ben Fırat Seher’le görüşebilir miyim? dedi buz gibi bir ses tonu ile.
-Seher , kardeşleri ile çarşıya çıktı.
-Ne zaman dönerler biliyor musunuz?
-Bilmiyorum ama seninle görüşeceğini sanmıyorum Seher’in.Bu iş bitti , anla artık ve kızımı rahat bırak , dedi tıslar gibi bir ses tonu ile kadın.
-Sizin bilmediğiniz şeyler var , sizin anlayamayacağınız şeyler var , biz kendi sorunumuzu kendimiz çözeriz , dedi Fırat kararlı bir biçimde…
-Konuşacak bir şey yok , uzatma artık , dedi karşısındaki ses ve Fırat’ın konuşmasına fırsat vermeden telefonu kapattı…
Fırat ahize elinde donakalmıştı… Başından aşağıya kaynar sular dökülüyor , tırnakları sökülüyor ama kılı kıpırdamıyor , hiçbir şey hissetmiyordu Fırat… Postaneden çıkıp sokakta serseri bir mayın gibi dolaşırken “Seher’den cesaret almasa bu kadar keskin konuşamazdı bu kadın , demek ki değişen hiçbir şey yok , yani akıntıya kürek çekiyorsun sen oğlum!” diye mırıldandı kendi kendine Fırat…
Damarlarından kanı çekiliyor , başı dönüyor , ayakları birbirine dolanıyordu. Olanlara bir anlam vermek mümkün değildi. Fırat için… Bunca yaşananları bir kalemde silip atabilecek bir güç yok , diye düşünmüştü hep… Ama varmış işte? Uğruna ölümleri göze aldığı Seher , şimdi yüzüne bile bakmıyor , arkasını dönmüş gidiyordu… Fırat’ın yaşamına girerken de bir şey sormamış , çat kapı gelip kuruluvermişti gönül sarayına… Daha ilk karşılaşmalarında kırk yıllık bir dost gibi geliveren kız , şimdi yaşanan koskoca bir beş yılın ardından olmadık sözler söyleyerek hatta annesine “rahat bırak kızımı” dedirtecek kadar kırk yıllık bir düşman gibi gidiveriyordu… Ve Fırat git demekle kal demek arasında bocalıyor , bocaladıkça da bunalıyordu…
Fırat gözünü açtığında adımlarının kendisini eve taşıdığını fark etti… Nasıl gelmişti buraya? Oysa kafasında eve dönmek gibi bir düşünce yoktu… Kapıyı açtı , ceketini çıkarıp yere bıraktı , tam odaya girecekti ki ayakkabılarını bile çıkarmadığını fark etti ve acı bir gülümseme ile: “ ahhh minel aşk!” (her şey aşk yüzünden) dedi… Olduğu yerde ayakkabılarını çıkarıp kutsal bir eşya gibi sakladığı albümü çıkartıp fotoğrafları tek tek karıştırmaya başladı… Her fotoğrafı uzun uzun inceliyor ve o anları sanki yeniden yaşıyordu… Kimi zaman gülüyor , kimi zaman hüzünleniyordu… Fırat elindeki fotoğraflarla geçmişe doğru bir yolculuğa çıkmıştı…
O gün Fakülte kantininde tek başına oturuyordu Fırat… Dersler artık bitmek üzereydi ve canı son derse girmek istememişti… Hava kararmış ve kantinin ışıkları yanmıştı ve dışarıda buz gibi bir hava vardı… Çayı ve sigarası -yani Fırat’ın vazgeçilmezleri- ile birlikte yalnızlığın limanına sığınmıştı… Gittikçe yaklaşan ve sonunda yanında duruveren ayak seslerinin kime ait olduğunu görmek için kafasını kaldırdığında Fırat donup kalmıştı… Gördüğü her yerde içini titreten ve aşkla “Prensesim benim” dediği Seher , karşısındaydı , yanı başında durmuş ve Fırat’a bakıyordu…
Seher, Fırat’ın bir şey demesini beklemeden Fırat’ın karşısındaki sandalyeye oturuverdi… Gülümsüyor , Fırat’tan bir söz , bir hareket bekliyor ama Fırat dili tutulmuş , şaşkın , donuk gözlerle Seher’e bakıyordu…
Fırat şaşkınlığını üzerinden atmaya çalışırken Seher kırk yıllık bir dost gibi: “Bir çay içeriz di mi birlikte?” dedi , gülümseyerek…
-Ta… Ta… tabiî ki” dedi , Fırat yerinden fırlayarak çay ocağına doğru yürüdü…Elinde iki çayla döndüğünde Fırat biraz daha kendine gelmiş gibiydi…
-Ne zamandır seninle konuşabilmek için fırsat arıyordum… Seni burada yalnız görünce işte tam zamanı dedim kendi kendime…” dedi Seher…
Fırat hiçbir şey anlamıyordu , Seher’in bu hareketlerine bir anlam vermeye çalışıyor ama bunu başaramıyordu… heyecanını gizlemeye çalışarak:
-“Hayırdır , kötü bir şey yok di mi?”dedi.
Seher omuz silkerek : “hayır canım , niye kötü bir şey olsun.Yoksa sevmek sana göre kötü bir şey midir?” dedi…
Fırat artık bunların bir hayal olduğunu düşünmeye başlamıştı… Yoksa böylesine bir rahatlık olabilir miydi? Tam yüzüne okkalı bir yumruk yemiş boksör gibi hissediyordu kendini… “Evet” dedi kendi kendine , “şimdi hakem saymaya başlayacak ve ben uyanacağım.” Sandalyede toparlandı , sigara paketini uzandı ve bir sigara yakıp derin bir nefes aldıktan sonra:
-“Sevmek kötü olur mu hiç , yeter ki anlamını bilsin insanlar.” dedi , gayri ihtiyari…
Seher , öyle kararlı , öylesine dik duruyordu ki Seher’in bu hali Fırat’ı daha çok şaşırtıyor ve sözcükleri toparlamasına engel oluyordu.
Seher çantasından bir kağıt çıkardı ve kağıda bir şeyler yazdı… Sonra gülümseyerek kağıdı Fırat’a uzattı ve arkasına yaslandı…
Sanki ben elimden geleni yaptım artık söz sırası sende der gibiydi… Fırat ne olduğunu anlamıyor ama içindeki merak onu kağıdı okumaya zorluyordu… Kağıdı okuduktan sonra Fırat’ın şaşkınlığı doruk noktasına çıkmıştı… Hani herhangi bir yeri kesilse bir damla kan akmayacak durumdaydı Fırat… Elindeki kağıtta yazılanları tekrar okudu… Hayır hayal görmüyordu , elinde tuttuğu kağıtta Seher’in çığlığı yazıya dökülmüştü….
“Sen” diyordu Seher , “sen Çukurova’nın esmer çocuğu! Gönlüm gönlüne düştü neyleyim.”
Fırat , kendini toparlamaya çalışarak başını kaldırdı ve Seher’e baktı ve Seher’in suçlu bir çocuk gibi başını öne eğdiğini ve tırnakları ile oynadığını gördü. Roller değişilmişti ve bu kez içine kapanan Fırat değil Seher’di…
Fırat usulca oturduğu yerden kalkıp çay ocağına gitti ve iki çay alarak geri döndü… Bir yandan çayını yudumlarken bir yandan da sigarasından derin bir nefes çekiyordu ki Seher’in “bu işkence bitsin” dercesine haykıran sesiyle irkildi: “Susarak mı reddediyorsun ya da cezalandırıyorsun beni?”
-“Ceza mı?” dedi Fırat , “kimseye caza falan verdiğim yok benim… Şaşkınım o kadar… Her gün bu kantinde gördüğüm ve her görüşümde iç çekip ‘Prensesim benim’ dediğim kız , şimdi karşımda ve beni sevdiğini söylüyor , ne diyebilirim ki?”
Seher , uzanıp Fırat’ın ellerini tuttu ve insanı sevgiye boğan bir sesle:
“Bir şey söyleme… Ben anladım gerisini.” dedi…
O gün aralık ayının dördüydü ve o günden sonra her ayın dördü Fırat ve Seher için ayrı bir anlam taşımaya başlamıştı…
Fırat elindeki fotoğrafları bırakıp ayağa kalktı… Her şey üstüne üstüne geliyordu…Sanki bir el boğazına yapışmış ve öldürürcesine boğazını sıkıyordu… Kendini balkona zor attı… Bir yangında dumanlar arasında kalmış da bir damla oksijen istiyormuşçasına derin derin soluk almaya başladı… Bir türlü anlam veremiyordu… “Neden?” diyordu , “ben bunu hak edecek ne yaptım?” Gözlerini boşluğa yatırdı ve dudaklarından dizeler dökülmeye başladı:

“Beş sene yaşadın gönlümde misafir demedim
Bu firar aklına nerden ne zaman esti senin.”

Şimdi , şu anda bir kuş olup , kanatlanmak, gökyüzünün maviliğinde bulutlara yoldaş olmak ve Seher’e ulaşmak istiyordu… Seher’in avuçlarına konmalı , gözlerini gözlerine çevirip: “Benim sevdiğim nerede?” diye sormak istiyordu… Nazım Usta’nın dediği oluyordu… Hani bir şiirinde ne diyordu Usta: “Kim bilir günün birinde sevdiğin kadın seni sevmez olur / ufak iş deme / yemyeşil bir dal kırılmış gibi gelir insana…”
Fırat’ın baharları soluyor , yapraklarına gazel vuruyor ve fidanlar içini kanatarak kırılıyordu… Bir yanda beyni , yaşamdır bu diyordu , her şeyin bir sonu vardır , öte yanda yüreği olmaz diyordu, bu sevginin sonu olamaz… Yüreğine söz dinletemiyordu… Gözlerinden usul usul yaşlar boşanırken elini cebine attı ama sigarası kalmamıştı…Oysa daha iki saat önce açmıştı bu paketi…
-“Ana… Anam…Güzel anam” dedi kendi kendine , “şu an sana ne kadar ihtiyacım var bir bilsen” Bunları söylerken artık istese de kendini tutamıyor ve sarsıla sarsıla ağlıyordu… Gözyaşlarını hüznün çaresizliğine yoldaş etmişti… Ayıpsa varsın yüz bin kere ayıp olsundu , günahsa varsın yüz bin kere günah olsundu , şu an Fırat’ı rahatlatan tek şey ağlamak , doya doya , sarsıla yıkıla ağlamaktı…
Seher’le birliktelikleri gün yüzüne çıkmaya başlayınca Fırat için de zor günler başlamıştı…Arkadaşları bu birlikteliği onaylamıyor ve eleştirilerini birbiri arkasına sıralıyorlardı…
“Dava” diyorlardı, “mücadele” diyorlardı, “aşkla meşkle işimiz olamaz diyorlardı… Ağzını açan düşünmeden tartmadan sözcükleri sıralıyordu ama Fırat “sevmek” diyordu “sevgiyi yok sayarsanız hangi mücadeleden söz edebilirsiniz?” diyordu, “ en insan yanımızı törpüleyerek insanlara insanlığımızı nasıl anlatacağız?” diyordu… Diyordu ama bir şeyleri değiştirmeye gücü yetmiyordu… Arkadaşları acımasız eleştirilerine devam ediyor ve Seher’in giyim tarzından yaşam biçimine kadar her şeyini yerden yere vuruyorlardı… “Böyle bir insan mı senin yol arkadaşın olacak?” diyorlardı…. “Burjuva özentisi ile dolu süslü bir bebek mi senin yoldaşın?” diyorlardı… “Daha halkı tanımayan bir boyalı bebekle mi halka halkı anlatacaksınız?” diyorlardı…
Fırat , tüm söylenenlere karşı koydu , direndi , inat etti “her insan mücadele edilmeye layıktır.” dedi , “bunun için bir yerlerden başlamak gerekiyor” dedi ve Seher için arkadaşlarından kopmayı , yalnız kalmayı göze aldı… Gerçekten de geçen zaman Fırat’ın arkadaşları tarafından dışlandığını,yalnızlaştırma ile cezalandırıldığını gösterdi herkese… Fırat sessiz bir çığlıkla karşıladı bunu ve “ne yapalım ki sevmeyi bilmeyenler sevenleri mağluplar hanesine yazıyorlar.” dedi kendi kendine…
Fırat , Seher için mücadele ediyor , Seher’in ufkunu genişletmeye çalışıyor , soran , araştıran , düşünen bir birey olması için elinden gelen her şeyi yapıyordu… Seher’i karşısına alıyor: “Unutma” diyordu , “düşündükçe sorarsın;sordukça öğrenirsin;öğrendikçe büyürsün.” Bir başucu kaynağı gibi aklında tutması için Seher’e şu dizeleri sıkça tekrarlıyordu:

“Annelerin ninnilerinden
Spikerin okuduğu habere kadar
Yürekte , kitapta ve sokakta
Yenebilmek yalanı
Anlamak sevdiğim
O bir müthiş bahtiyarlık
Anlamak gideni ve gelmekte olanı.”
Fırat’ın çabaları Seher’de gözle görülür biçimde karşılığını buluyordu… Seher değişiyor , gelişiyor , yaşamı bambaşka bir gözle yeniden keşfediyordu… Seher böylesine ilerlerken Fırat’a da kayıtsız şartsız teslim olmuştu…Her şeyin en iyisini Fırat bilirdi , Fırat ne yaparsa doğruydu , ne söylerse haklıydı… Fırat hiç yanılmazdı….
Seher’in bu teslimiyeti zamanla Fırat’ta olumsuz etkiler göstermeye başladı… Fırat’ın içindeki-ta çocukluğundan beri süregelen ve zamanla bastırdığı-feodal duyguları ön plana çıkarmış ve Fırat-Seher ilişkisinde ezen-ezilen ortaya çıkmıştı…Fırat yer ve zaman dinlemeden Seher’e yükleniyor , kırıyor , döküyor ve kırıp döktüklerini toplama ihtiyacı bile duymuyordu… Seher istediği biçimde giyinemezdi…Seher istediği ile arkadaşlık kuramazdı… Seher yolda sokakta Fırat’ın elini tutamazdı…Fırat’ın onaylamadığı hiçbir şey yapılamaz , Fırat’ın izin vermediği hiçbir düşünce dillendirilemezdi…
Bütün bu yaşananlara bir de Seher’in ailesinin baskısı eklenmişti…Seher’in annesi ve babası bu ilişkiyi hiç onaylamıyor , özellikle babası dostları , arkadaşları aracılığıyla ilişkiyi göz altında tutuyordu… Seher ailesindeki baskıdan kaçıyor , sığınacak bir liman , tutunacak bir dal gibi Fırat’a geliyordu… Hatta öyle bir noktaya gelmişlerdi ki Seher evde konuşulan her konuyu , yapılan her tartışmayı sözcük atlamadan Fırat’a anlatıyor ve Fırat ile Seher’in babası birbirlerini hiç tanımadan birbirlerine öfke büyütüyorlardı… Fırat sevdiği ,Seher’in babası kızı için mücadele ediyordu ama olan Seher’e ve sevgilerine oluyordu…
Fırat kendisine yönelen her tehdidin baş sorumlusu olarak Seher’in babasını görüyor ve Seher’in anlattığı her olay Fırat’ın içindeki öfkeyi kamçılıyordu…Hatta bir gece Seher’i bırakmış eve dönerken dört kişiden nedensiz yere yediği meydan dayağını bile Seher’in babasına fatura etmişti Fırat… Öyle ya , bu kötülüğü ondan başka kim yapabilirdi…
Fırat , anılardan kurtulmak istercesine ani bir hareketle kendini sokağa attı… Şu an istediği tek şey sigaraydı… Bir sigara yakıp Ahmed Arif’in dizeleriyle, ilk nefeste yarılamak istiyordu…İç yaralarına tütün basmak , acılarını dağlamak istiyordu… Yürürken boş bir çuvaldan farksız hissediyordu kendisini… Hiçbir şey ona zevk vermiyordu… Ne ağaçların yeşili ne suların maviliği ne de gökyüzünde dönüp duran kuşların cıvıltısı hiçbir şey ama hiçbir şey Fırat’a yaşama heyecanını geri vermiyordu..
Sigarasını alıp Seyhan’ın kıyısına yürüdü… Her canı sıkıldığında , çaresiz, kimsesiz kaldığı her anda Seyhan’a sığınırdı Fırat… Seyhan’ın çağıldayan sularına bakar ve yalnızlığı hüküm sürdüğü iklimlere sürerdi atını… Oysa şimdi aradığı yerin burası olup olmadığı konusunda kuşkuları vardı… Dertleşmek , konuşmak , içindeki hüznü boşaltmak istiyordu… Ve ayakları onu huzura , huzur bulduğu tek yere götürdü…
Kendi elleriyle indirmişti annesini bu mezara… Derdinin tek ortağı , yaşamının en büyük anlamı ve huzur bulduğu tek limandı annesi… Onu kaybettikten sonra buraya gelir olmuştu Fırat… Annesinin gül yüzünü saklayan bu toprak yığınında arar olmuştu huzuru…
-“Ben geldim , ana can” dedi dudakları titreyerek , “çar naçar kaldım , örselendim , hırpalandım ve dönüp dolaşıp yine sana geldim.” Annesinin baş ucuna usulca çöktü… “Seher gidiyor ana” dedi “Sen gittin ya , herkes bir bir bırakıp gidiyor beni… Oysa ne çok severdin onu di mi ana… ‘Kara Kızım’ derdin , şu okulu bitirdiğinizi sizi baş-göz ettiğimi bir görsem derdin…”
Fırat yüzünün deltasında coşan göz yaşlarını tutamıyor bir yandan da saygıyla , özlemle ve acıyla annesinin toprağını okşuyordu…
Yaşadıkları sevda başlarına türlü işler açarken Fırat ve Seher artık dayanma güçlerini yitiriyorlardı… Bir çıkış yolu olmalıydı… Her an her saniye birlikte olmak istiyorlar,birilerinden, bir şeyler kaçmadan ilişkilerini doyasıya yaşamak için çırpınıyorlardı… Ama yoktu işte… Hiçbir çıkarları kalmamıştı… Doluya koymuşlardı almamıştı;boşa koymamışlardı dolmamıştı… Ve bir sabah o büyük kararlarını verdiler:
Üniversiteyi bırakacaklar ve kaçacaklardı… Fırat’ın annesi ile yaşayacaklardı… Fırat bir iş bulup çalışacak,Seher evde onu bekleyecekti… Böyle olsun istememişlerdi ama Seher’in babası onlara başka bir yol bırakmamıştı…Biletlerini aldılar ve kimseye bir şey söylemeden kenti terk ettiler… O gece onlara öylesine uzun gelmişti ki gecenin uzunluğunu birbirlerine sarılarak ve birbirlerinden güç almaya çalışarak zor geçirmişlerdi…
Sabah otobüs terminale girdiğinde ikisi de şaşkındı… Bundan sonrası için plan yapmışlardı ama Fırat’ın annesi ve kardeşleri olayı nasıl karşılayacaklardı… Her şeyi hesaplamışlardı ama yine de eve gitmeye korkuyorlar;biz geldik demeye çekiniyorlardı… Fırat annesinden değil ama ağabeyinin vereceği tepkiden çekiniyordu… Terminalde bir çay bahçesine oturdular,uzun uzun konuştular ve sonunda Fırat’ın güvendiği bir tanıdıklarında karar kıldılar… Önce Kemal Ağabeylerine sığınacaklar ve kaçış kararlarını Kemal ağabeyleri aracılığıyla duyuracaklardı…
Az sonra Kemal ağabeylerinin evindeydiler… Ve salonun ortasında pimi çekilmiş bir bomba gibi dolaşıp duruyordu Fırat’ın ağabeyi Salih… Kendini kontrol etmekte zorlanıyor… Bu zorluğu aşmak istercesine serseri adımlarla ortada dolaşıyordu…Ve nihayet Fırat ve Seher’e bir asır gibi gelen dakikalardan sonra Salih , sert ve alaycı bir tonda:
-“Evet” dedi “Sizi dinliyorum,anlatın bakalım nedir derdiniz?”
Fırat , titreyen bir sesle: “Biz,birbirimizi seviyoruz.Ama Seher’in ailesi bizi bize bırakmıyor” dedi.
Seher söze karışarak: “ Babam bizi tehdit ediyor,bu ilişki devam ederse gözümü kırpmam seni öldürürüm,diyor” dedi.
Salih , onları hiç dinlemiyordu,pencereden dışarıya bakıyor,ara sıra başını sağa sola sallıyor,alnına biriken terleri avucunun içi ile siliyordu.Fırat ve Seher hep anlattılar,çektikleri zorlukları,Seher’in babasının kendileri ile uğraşmasını,birbirlerini görebilmek için ne sıkıntılar yaşadıklarını birbiri ardına sıraladılar.
Salih sakince : “Tamam anladım,bundan sonra planınız nedir?Nasıl yaşayacak ve nasıl geçineceksiniz?” dedi.
-“Ben meslek lisesi mezunuyum biliyorsun ağabey, Üniversiteyi bırakır ve bir fabrikada iş bulurum.Kendimizi toparlayana kadar annemle yaşarız.”dedi Fırat.
-“Peki eşinin isteklerini nasıl karşılayacaksın?Ne yedirip ne giydireceksin?”
Seher hemen araya girerek:”Benim Fırat’ın yanında olmak dışında hiçbir isteğim yok.Bir etekle yaşamayı da bilirim ben , tuzu ekmeğe katık yapmayı da… Anla ağabey,biz birlikte olmak dışında bir şey istemiyoruz.” dedi ve gözlerinden boşanan yaşlar yanaklarından süzüldü…
-“Biz varlık içinde doğup büyümedik ki yokluk zorumuza gitsin.Seher yanımda olsun, başka bir şey istemiyorum ben.” dedi…
Salih gök gürültüsünü andıran bir sesle “yeter” diye bağırdı.
-“Yaşamın zorluklarını bilmiyorsunuz , bana edebiyat yapıyorsunuz.Fabrikada iş bulacakmış da bir etekle yaşarmış da… Siz kimsiniz be…Hangi ülkede yaşıyorsunuz… İşsizlik alıp başını gitmiş siz fabrikadan bahsediyorsunuz… Bütün fabrikalar da Fırat’ın yolunu gözlüyordu… Güldürmeyin adamı… Güldürmeyin değil delirtmeyin adamı…”
Salih kalktı , salonun ortasında bir iki tur attı, o an salonda bulunanların nefes alışları dışında hiçbir şey duyulmuyordu…
-“Bugün bu ülkede yüz binlerce genç üniversiteye girebilmek için gecesini gündüzüne katarken siz elinizdeki fırsatı hovardaca tepeceksiniz öyle mi?Peki neden,baban zorluk çıkarıyor diye…Adam kızını korumayacak mı?Adam kızını tanımadığı birine karşı kollamayacak mı?”
Fırat’a bakarak:
-“Sen adam için şu anda nesin ve kimsin? Adamın gözünde hangi sıfatı taşıyorsun?”
Fırat koltukta ufacık kalmıştı… “Ben…. Ben…” diyebildi yalnızca…Salih tekrar başladı gürlemeye:
-“Seher şimdi beni iyi dinle , ailen yokluğunu ne zaman hissedecektir?”
-“Şu an şehir dışındalar ve ben yurtta kalıyorum,yurdu aramazlarsa yokluğumu fark edemezler.”dedi Seher…
-“Hemen ilk otobüsle geri döneceksiniz.Hiçbir şey olmamış gibi okulunuza devam edeceksiniz.Okulunuz bitince de baban zorluk çıkarmayı sürdürürse o zaman seni ben ellerimle kaçırıp sizi evlendireceğim…Sözü daha fazla uzatmaya gerek yok..” dedi.
Fırat bir yardım beklercesine konuşmaları dinlemekle yetinen annesine baktı… Annesi oğlunun kız kaçıracak kadar büyümüş olduğunu düşünerek gülümsüyor ama sonunu düşünmeden bir maceraya atıldığı için de gülümsemesine hüznünü karıştırıyordu…
O gün başarısız bir kaçış öyküsünden geriye yalnızca Fırat ile Seher’in yol yorgunluğu kalmıştı…Tekrar öğrenimlerine başladılar ve Seher’in ailesi fark etmeden kaçış öyküsünü bitirdiler.
Üniversitenin son dönemi Fırat ve Seher ilişkisinde belki de tehlike çanlarının çaldığı dönemdi… Fırat annesini kaybetmişti ve bu erken gelen beklenmedik ölüm Fırat’ı yaşamdan uzun süre koparmıştı… Seher’in ihmal edildiği , yalnız kaldığı bir süreçti bu dönem…
Üniversiteyi bitirip ayrı kentlere öğretmen olarak atandıktan sonra Salih sözünü tutup Seher’i ailesinden istedi ve Seher’in babası olumlu yanıt verince Fırat ile Seher nişanlandılar… Nişanlandılar ama asıl tehlike Seher’in babası değil annesiydi… Her fırsatta Fırat’ı aşağılıyor,tersliyor ve ilişkiyi bitirebilmek için elinden geleni yapıyordu…
Beş yıl boyunca her şeye direnen Seher , annesinin bu tavırlarını göremez olmuş ve ihmal edildiği , unutulduğu dönemlerin de etkisiyle sevdasını taşıyamaz duruma gelmişti…
Beş yıl boyunca kayıtsız şartsız Fırat’a teslim olmuş bir Seher yoktu şimdi…Seher sorguluyordu ama yanlış kişiyi yanlış zamanda sorguluyordu… Fırat her şeyi sorgula demişti ama bunu hiç düşünmemişti… Ellerinde büyüttüğü kuş uçup gidiyordu şimdi başka diyarlara… Saklında tut hançerini Seher , koru kendini derken Seher hançerini Fırat’a saplıyordu…
Mezarın başında oturduğu yerden yavaşça kalktı Fırat… “Ana” dedi “şimdi gidip Seher’i son kez arayacağım… Ya sabahlarımda Seher yeli esecek eskisi gibi ya da yalnızlık ikliminde kanayan bir yara ile yaşayacağım senle kavuşacağımız güne kadar… Ben gidiyorum ana , ya devlet başa ya kuzgun leşe…”
Fırat annesinin yanında gerçekten aradığı huzuru bulmuştu… İç fırtınaları dinmiş yüzüne bir dinginlik gelip yerleşmişti… Kendine güvenen , ne yaptığını bilen adımlarla en yakın postaneye gidip hiç beklemeden numarayı çevirdi…
-“Alo”
Evet bu Seher’di…
-“Seher benim” dedi Fırat “ Senimle konuşmak için aradım.”
-“Konuşacak hiçbir şey yok… Bu iş bitti diyorum , düş artık yakamdan…”
-“Seher, sözlerini tart lütfen, beni tanımaz gibi davranma… Nerde, ne zaman onursuzluğumu gördün ki bana düş yakamdan diyorsun.”
-“Sözü uzatma konuşmak istemiyorum… Yalnız bir şeyi merak ediyorum… Anneme söylediğin sözün anlamı ne?”
-“Ne demişim ki” dedi Fırat…
-“Bilmediğiniz şeyler var demişsin… Nedir annemin bilmediği şeyler, sen kendini ne sanıyorsun,ne demek istiyorsun sen?”
Fırat donmuştu… Beş yıl uğruna her türlü zorluğa katlandığı sevdiği bu muydu?
Uğruna arkadaşlarını sildiği , mücadelesinde yalnızlığa itildiği , annesine üzüntüler yaşattığı kız bu muydu? Bir insan bunca yaşananlardan sonra bu kadar acımasız , bu kadar pervasız , bu kadar kendini bilmez olabilir miydi?
-“Bak Seher” dedi “seninle ilk kez değil ama son kez konuşacağım… Birincisi istenmediği yerde bir hırsız bir de yüzsüz bulunurmuş ve ben hırsız da değilim yüzsüz de…Bitti diyorsan bitmiştir , gidene kal , gelene dur demem ben… İkincisi ise annenin bilmediğini düşündüğüm şeyi yazık ki sen de bilmiyormuşsun…Nedir o bilmediğiniz biliyor musun ? Sevgi….”
-“Bana masal anlatma Fırat , bu iş bitti , beni de ailemi de rahat bırak…”
-“Seni de aileni de rahat bırakıyorum… Yeni yaşamın uğurlu kademli olsun.”
Seher’in konuşmasına fırsat vermeden telefonu kapattı… Postaneden dışarı çıkıp ellerini cebine sokup yürümeye başladı… Yanaklarından yaşlar boşanırken , dilinden bir sevdanın ardından söylenmiş şu dizeler döküldü…
“Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev
Dev gibi sevgilere mezar bile olamaz
Bahçesinde ebruli hanımeli açan ev.”

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-07-30T01:26:00.002+03:00

A N A M D Ü Ş T Ü M Ü A K L I M A

Anam düştü mü aklıma
Yüreğim alır götürür beni
Bir pazaryerinde bulurum kendimi
Param sınırlı
Çocuklarım öyle isteklidir ki
Yüreğimi böler
Dilim dilim sunarım sofraya
Bir yaylada açarım gözümü sonra
Çam sakızı bulaşır ellerime
Kekik kokar dağlar
Ekmek arası peynir vardır önümde
Bağdaş kurarım dereler boyu
Dilinde bir türküyle gelir anılar

Anam düştü mü aklıma
Yüreğim alır götürür beni
Bir cezaevi önünde bulurum kendimi
Dilim suskun
Yüreğim çığlık çığlığadır
Tel örgüler amansız
Zamansızdır “Görüş bitti”ler
Özlemimi yüklenir
Tane tane dökerim gözlerimden
Şehirlerarası yolculuklarda açarım gözümü sonra
Gurbet bulaşır ellerime
Oğul kokar yollar
Beklerim üniversite önlerinde
Elinde yalnızlıkla gelir ayrılıklar

Anam düştü mü aklıma
Yüreğim alır götürür beni
Bir mezar başında bulurum kendimi
Dizeler gelir yapışır dilime
“Derdimi dökeyim derin dereye”
Ağıtlar tekil
Öylesine çoğuldur ki yalnızlıklar
Canımı gömer
Kapanırım usulcacık içime

Seni düşündüm mü
Anam gelir aklıma
Acı savurur günler
Hüzün dolaşır ayaklarıma
Bir sevdada açarım gözümü
Gelincik kokar ovalar
Boynum bükülür
Mahzunlaşır gözlerim......

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-07-29T02:39:00.002+03:00

İ Ç İ M D E K İ Ç O C U K
Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Senin büyümen
İnfazıdır yaşama ve doğruluğa olan inancımın
Senin büyümen
Sevdasız coğrafyalara
Sürgünüdür ömrümün

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
İhanetleri tanıma sen
Ağlamayı bilme
Çıkmaz sokaklarda
Heder etme ömrünü
Uçurum başlarında
Gülümseme ölüme
Bir sevda bilmez uğruna
Bozuk para sesi olmasın umutların

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Güzelliğini kör ederler
Dilsiz ederler yiğitliğini
Gülüşün sağır
Murdar olur gençliğin
Seni küskün
Seni yalnız koyarlar
Bunca acılar
Bunca yokluklar içinde
Utanmaz olursun
İnsanlığından bile

Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen
Varsın böyle azap olsun yaşam
Varsın bir garip çocuk desinler
Varsın sevdaya bir damla ihanet
Bir damla ayrılık çalsınlar
Senin çocukluğuna
Senin saflığına
Senin o ulaşılmaz sevdana
Hangi karayı sürebilir
Bu yüreği kara
Yaşamı kapkaralar
Büyüme sen içimdeki çocuk
Büyüme sen...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-07-29T02:34:00.002+03:00

Ö Ğ R E T M E N O L M A K

Bir sevdadır öğretmen olmak...Hani yemeden içmeden kesen;hani sevdiğine pervane olan;yani gözü başka bir şey görmeyen bir sevda...Bir kara sevda desek daha doğru olur.Hiç düşündünüz mü neyin sevdasıdır bu?Ne ile açıklanabilir almadan vermek,verdikçe çoğalmak,çoğaldıkça yaşamı kucaklamak?Bir damla suya hasret bir çöl susuzu gibi bilgi bekleyen,aydınlığa susamış,annelerini bekleyen kuş yavruları gibi ağzınıza bakan binlerce,onbinlerce çocuğa beyninizi,bedeninizi açmak neyin karşılığıdır?Hayır zor değil,bir tek sözcükle anlatabilirsiniz bütün bunları,bir tek sözcük sizi geleceğe çevirir:”Öğretmen”
Damardan verilmiş bir güçtür öğretmen olmak...Aç kalmayı,açıkta kalmayı,iklimlerin değişkenliğini,mevsimlerin zorluğunu unutmaktır size imrenerek bakan çocuk gözlerde...Hani gerçek sanatçılar vardır bilirsiniz.İçleri yanıp,gözleri buğulanmış ve yürekleri kan revanken bile izleyicilerini hiç unutmazlar,unutmak ellerinde değildir çünkü...İşte böyle bir duygudur öğretmen olmak.Sınıfa girdiğiniz anda sorunlar,dertler,acılar,hüzünler yok olur.Çünkü sizi bekleyen ,ağzınızdan çıkacak sözcüklere bakan çocuklarınız vardır.Nasıl unutabilirsiniz!Nasıl yok sayabilirsiniz!Nasıl bana ne diyebilirsiniz!Öğretmen olmak bir yürek işidir çünkü,beyninizle yüreğinizi birleştiren bir köprüdür.
Mustafa Kemal’in Kocatepe’den bakışıdır öğretmen olmak,dalga dalga sürüklemektir gençleri...Samsun’dan karanlığın üstüne doğmaktır öğretmen olmak...Önüne katıp cehaleti Ege’de sulara gömmektir.Berrak bir Türkçedir öğretmen olmak,diline kültürüne sarılmaktır.Ay-yıldız olup göklerde dalgalanmaktır öğretmen olmak.Sözün özü bir sevdadır öğretmen olmak,yüreklerde vatan vatan atmak,damarlarda bayrak bayrak dolaşmaktır.
“Öğretmen bir mum gibidir”denmiştir hep.Yani aydınlatan ama aydınlattıkça yok olan.Yanılgıdır bu.Evet aydınlatmaktır öğretmen olmak ama aydınlattıkça yok olmak değildir.Aydınlattığınız her beyinde çoğalmak,boğduğunuz her karanlıkta bahar toprağı olmaktır.Bereketli ve doğurgan bir bahar toprağı...Verdiğiniz her bilgi cemre olup düşmüştür zemheri ayazının üstüne ve toprak sıcaktır,su sıcak,hava sıcaktır artık.Dallar meyveye durmuştur gayrı...Nasıl yok olduğunuz söylenebilir.Şimdi varsınızdır asıl.Büyüyen her fidanda,açılan her goncada renginiz, kokunuz vardır çünkü.
Bakın çevrenize,elleri çalışkan,yüreği umuda gebe,ülkesinin geleceğini vicdanı ile hazırlayan, gözlerindeki coşku ile “Bir sevdadır öğretmen olmak”diyen birini görürseniz saygıyla selam durun önünde,çünkü Atatürk’ün baş eğmez bir neferidir O...

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Öyküsü

2010-07-28T03:19:00.000+03:00

TUTSAK ÖZGÜRLÜKLER
Üç arkadaşı ile bir barda oturmuşlardı… Arkadaşları hararetli hararetli konuşurken o, arkadaşlarını izliyor ve onlardaki değişimi anlamaya çalışıyordu…

Tam karşısında Öner oturuyordu… Kavgaya gözü kapalı girer, kendini hiçbir şeyden sakınmazdı… Yaptığı işin sonunu düşünmez, ne olacaksa olsun, derdi… Şans oyunları oynanan bir büfe işletiyordu şimdi…
Sağ yanında Haydar oturuyordu… Grupta alınan kararların uygulayıcısıydı… Bir adım atmadan iyice düşünür, artıları eksileri yan yana koyardı… Bazen onları çıldırtacak kadar ince eler sık dokurdu… Haydar, şimdilerde bir Türkü bar işletiyordu…
Sol yanında Ali Kemal vardı… Bildirileri kaleme almak onun işiydi… Geceleri yazılamaya çıktıklarında Ali Kemal yeteneğini duvarlarda da gösterirdi… Reklam ajansı sahibiydi artık Ali Kemal…
Bir yandan arkadaşlarına bakarken bir yandan da aklının bir türlü almadığı bu Türkü Bar işini düşünüyordu… “Türkü ile içki yan yana gelirdi ama bu biçimde gelmemeli” diyordu, kendi kendine… Bir zamanlar, dost meclislerinde saz eşliğinde söyledikleri türküler, marşlar şimdilerde içenlerin mezesi olmuştu… Bu nasıl bir değişimdi… Sazın o güzelim sesi, şimdilerde yerini kapalı, basık bir ortamda çalan gök gürültüsüne benzer seslere bırakmıştı… İnsanlar birbirlerini duymak için bağıra çağıra konuşuyor, bir yandan çatal, bıçak sesi geliyordu… Öner:
-Ne düşünüyorsun be kardeşim, seni açılasın diye buraya getirdik, sen iyice içine kapandın, dedi.
-Yok, dinliyorum sizi…
-Dinleme kardeşim, sen de konuş…
Haydar:
-Bak çekinme, istediğin bir şey varsa söyle, dedi.
-Sağ olasın, beni dert etmeyin siz, rahatınıza bakın…
Ali Kemal:
-O şimdi, tahtaya yazıyor, hele bir yarın olsun da bakın nasıl hesap soracak bizlere, öyle değil mi üstat! Ali Kemal sözünü bitirir bitirmez bir kahkaha patlattı arkadaşları…
Bütün arkadaşları gülüyor; ama o gülemiyordu… Gülmek gelmiyordu içinden…
-Ne yazılacak bir şey, ne sorulacak hesap kalmış dedi usulca… Ama sesini kimseye duyuramadı…
Cezaevinden çıkalı iki ay kadar olmuştu… Dört duvar arasında geçen yirmi yılın ardından dışarıdaki yaşama ayak uydurmak hiç de kolay olmuyordu… Hiçbir şey bıraktığı gibi değildi… Değişimin mutlak olduğuna yürekten inanırdı; ama dışarıda tanık olduklarını değişimle açıklayamıyordu…
Aslında dışarıya çıktığı ilk gün tanışmıştı bu adını koyamadığı değişimle(!).. Cezaevindeyken her şeyi farklı düşünüyordu… “Bir gün mutlaka buradan çıkacağım ve arkadaşlarla bir olacağım” diyordu kendi kendine ve neredeyse kendinden bile gizleyerek “en çok da onu özledim” diye ekliyordu… Arkadaşları ki, birlikte mücadele etmişler, kurşunlara hedef olmuşlar, ölümüne sarılmışlardı birbirlerine… Aynı inancın umudunda kesişmişti yoları… Darbenin insanları farklı iklimlere savurduğu günlerde bile, bir yolunu bulup haberleşmişler, birbirlerinden güç almışlardı... O uzun süren sorgulamalar, yargılamaların ardından kesilmişti haberleşmeleri…
Darbe baskısının azaldığı günlerde haber alabilmişti ilk kez arkadaşlarından... Bir arkadaşının işkencede öldüğü haberi yüreğini öylesine yaralamıştı ki günlerce uyuyamamış, ağlayamamıştı… Birkaç arkadaşı ilk mahkemede serbest kalmış, bir arkadaşı da kendisi gibi on yılın üstünde hüküm giymişti… Serbest kalan arkadaşları birkaç kez cezaevinde ziyarete gelmişler, birkaç kez de mektup yazmışlardı… Onlarla bunların dışında bir daha iletişim kuramamıştı… Cezaevinden çıktığı güne kadar arkadaşlarından umudunu kesmemiş, onlarla tekrar buluşup aynı sıcak ilişkiyi kuracağına kendisini inandırmıştı. Hatta serbest kalacağı gün onların mutlaka karşılamaya geleceğine dair inancını hiç yitirmemişti… “Kimse gelmese bile O gelir; o tanıdık gülüşünü benden esirgemez” diyordu… Ancak özgürlüğe adımını atarken anası dışında hiç kimseyi bulamamıştı yanında…
İşte şimdi o arkadaşları ile aynı masada oturuyorlardı ama aynı dilde konuşmuyorlardı… Arkadaşları ile arasında açılan uçurumu anlamaya çalışıyor; ama bu uçurumu aklı hafsalası almıyordu… Yirmi yıl önce, inandıkları dava uğruna ölümüne mücadele ettiği insanlar bunlar mıydı? Kendisi içerdeyken ne olmuş nasıl olmuştu da arkadaşları geçmişlerini yok sayarcasına değişmişlerdi… O geceyi çok az konuşarak geçirdi…
O geceden sonra, birkaç gün evden çıkmadı… Bu süre içinde arkadaşları da merak edip onu aramadılar… Yirmi yıl geçmişti ve her şey öylesine değişmişti ki şimdi ülkesinde bir yabancı gibi kalmıştı… Oysa bu ülke için, bu ülkenin mutlu geleceği için mücadele etmemiş miydi? Halkı için savaşmanın bedelini yirmi koca yılla ödetmemişler miydi kendine? En yakın arkadaşları, böylesine değişmiş, böylesine geçmişlerini unutmuşken başkalarına ne diyebilirdi? “Ben” diyordu, “içerde tutsaktım; ama bunlar dışarıda tutsak…” Daha dün, en değersiz olarak gördükleri, kağıt parçası dedikleri şey, yani para, bugün en yakın dava arkadaşlarını tutsak almıştı… Onlara hiçbir şey anlatamaz, onları bu saatten sonra değiştiremezdi… Peki ya kendisi? Ne kadar direnebilirdi, bu ortamda? Kendisini, arkadaşları gibi tutsak bir özgür olarak düşününce çıldıracak gibi oluyordu. İçerde geçirdiği yirmi yıl ülkesinden ne çok şeyi alıp götürmüştü… Ne uğruna ölünebilecek inançlar kalmıştı, ne dostluklar ne de paylaşımlar…
Bu kentten uzaklaşmak, kimsenin kendisini tanımadığı bir yerlere gitmek istiyordu… Bu tutsak özgürlük içinde yaşamaktansa bir dağ başında yapayalnız yaşamak daha güzel geliyordu kendisine… Yirmi yıl dört duvar arasında kalmış ve bu yozlaşmadan kendisini koruyabilmişti… Buralarda biraz daha kalırsa, bugün yanlış diye baktığı işlere kendisi de bulaşacak ve yenilecekti…
Bu kentten gitmeden önce bir şey daha vardı, gözleri ile tanık olmak istediği… Bir zamanlar, mücadelenin gürültüsü içinde sımsıcak bir sevda yaşadığı Gülseren’i görmek istiyordu… Gülseren’le bir kez göz göze gelmek, gençliğinin o tanıdık yüzünü, o tanıdık gülüşünü bir kez daha görmek istiyordu… Eğer o tanıdık yüz, o tanıdık gülüş de yirmi yıl öncesinde kalmışsa alıp başını gidecekti buralardan…
O gün erkenden kalktı… Gülseren’le yüz yüze gelmeden önce eski mahallesine gitmek istiyordu… Çocukluğunun ve gençliğinin geçtiği mahalleye gitmek için evden çıktı… Bugün yürümek istiyordu… Yürümek ve yürürken insanları değişen bu kentin, binaları ve sokaklarındaki değişimi yeniden görmek istiyordu… Aslında cezaevinden çıktığından beri defalarca yürümüştü… Saatlerce yürümüş ve kentteki değişimi defalarca görmüştü… Ama bu kez farklıydı… Bu kez bu değişimi bir kez daha görüp bu kentten giderken aklında bir “acaba” bırakmak istemiyordu… Yol boyunca, caddelerden, bulvarlardan geçti… Çok katlı binalar, son model arabalar, insanı içine çeken vitrinler gördü… İnsanlar, bir robot gibiydi… Sağlarına sollarına bakmadan yürüyorlardı… Kimse kimseyle ilgilenmiyor, herkes birbirinden kaçarcasına yürüyordu… Bir de geçmişi düşündü… Evet, böylesine süslü vitrinler, böylesine geniş bulvarlar yoktu belki; ama insanlar yolda, sokakta bir dost sıcaklığı ile gülümseyerek yürürler, selamlaşırlardı… Burada kalırsa, kendisi de bu mekanik bireylerden biri olacaktı, kuşkusuz… İşte bu kentten kaçmayı bunun için istiyordu aslında… O doğup büyüdüğü mahalleye gelmişti nihayet… Eskiden evlerinin bulunduğu sokağa saptı … Gençliğinin en coşkulu günlerini yaşamıştı bu sokakta… İlk kez bu sokakta kavga etmiş, ilk kez bu sokakta gönlüne ateş düşmüştü… Şimdi aradan geçen yirmi yılın ardından tekrar gelmişti işte… Sokaktaki bahçeli müstakil evlerin birçoğu, yerlerini çok katlı binalara bırakmış ve o çok katlı binalar, anıların izini bile bırakmamışlardı… Yirmi yıl öne bu sokakta evler birbirine yaslanmış gibi görünürdü… Evlerin bu görüntüsü insanlara da yansır ve komşular birbirine omuz verirdi zorlu yaşam mücadelesinde… Sokağın girişinde bakkal vardı… Nuri dayı çalıştırırdı bu bakkalı… Üzerindeki mavi önlüğü, burnunun ucuna düşürdüğü gözlüğü, beyaz saçları ve güleç yüzü ile bu sokağın unutulmazıydı Nuri dayı… Yoksul yaşantıların veresiye dayanağıydı O… Tezgahın kasasında duran küçük defterini çıkarır, isimleri arar ve alınanları sesli sesli tekrar ederek yazardı… Yazardı ama hiç kimseye borcunu anımsatmaz, hiç kimseyi geri çevirmezdi… Şimdi o küçük bakkal dükkanından eser yoktu… Yirmi koca yıl, onu da alıp götürmüştü anılarla birlikte…
Sokağı dönüp de ana caddeye çıkılan noktada her sabah o tanıdık yüzü, o tanıdık gülüşü beklerdi… O tanıdık yüz düşürmüştü gönlüne sevda ateşini… O tanıdık gülüşle öğrenmişti, beklemenin sancısını… O tanıdık gülüşle öğrenmişti sevdiği ile omuz omuza mücadele etmenin anlatılmaz güzelliğini… Her sabah burada beklerdi Gülseren’i… Her sabah onu fabrikaya bırakır, ondan sonra okula giderdi… Fakülte çıkışı, yine gelir ve fabrika önünde Gülseren’i beklerdi… Fabrika ile evleri arasındaki yolu çoğu zaman el ele yürürlerdi… O yürüyüşlerin bitmesini hiç istemezdi… Kavgayla geçen saatlerin ardından Gülseren’in ellerinde bulurdu huzuru… Şimdi elleri ceplerinde, hiç durmadan çevresine bakıyordu… O tanıdık yüz, o tanıdık gülüştü gözlerinin aradığı… Yoksa o da kentin yitip giden güzelliklerine mi katılmıştı?
Arkasını döndü ve Gülseren’in yanına doğru yürümeye başladı… O gece, arkadaşlarından almıştı adresini Gülseren’in… Evlendi, diyordu arkadaşları… Hiçbirimize tanışıklık vermiyor… Darbe günlerinden sonra bizden uzaklaştı ve kendi yaşamını kurdu, diyorlardı… Bu anlatılanları, bir kez de kendi gözleri ile görmek istiyordu… Acı çekeceğini, çok üzüleceğini bile bile, içindeki duygulara engele olamıyordu…
Arkadaşlarından aldığı adrese gelip binanın karşısında beklemeye başladı… Gülseren nasıl olsa çıkar ve ben de onu görürüm diye düşünüyordu… Ne kadar beklediğini kendi de bilmiyordu… Saatlerce bekledi… Tam umudunu kesip dönmek üzereydi ki kapıdan önce bir çocuk, peşinden de Gülseren çıktı… Heyecandan bayılacak gibi oldu… Her tarafı titriyordu… Aradan geçen yirmi yıl, Gülseren’in güzelliğinde hiçbir şey almamıştı… Binanın önündeki bir araba doğru ilerledi Gülseren, kapıyı açtı ve çocuğu arkaya oturttu… Kendisi de arabaya binmek üzereydi… Arabaya doğru yürüdü…
-Gülseren, dedi…
Gülseren, arkasından gelen sese doğru dönünce bakakaldı… Yıllar öncesinden gelen bu adamı tanımıştı Gülseren… Şaşkınlığını üzerinden atıp:
-A, merhaba, dedi buz gibi bir sesle…
-Merhaba Gülseren, seni görmeye geldim…
-İyi ettin ama; daha önceden verilmiş bir sözüm var. Gitmek zorundayım…
Gülseren, sanki aradan yıllar geçmemiş gibi, sanki yıllar öncesinde hiç yaşanmamış gibi, sanki karşısındaki sıradan bir tanıdıkmış gibi davranmıştı… Gülseren’e yanıt bile veremedi… Gülseren hızla arabasına bindi ve gitti… Elleri cebinde kalakalmıştı… Gözlerini görmek istediği sevdiği onu ciddiye bile almamıştı…
-Ne yazılacak bir şey, ne sorulacak hesap kalmış dedi usulca… Evine doğru giderken bir şiirin dizeleri de dudaklarından dökülüyordu:
“Gayrı gider oldum gardaşlar ve de kız gardaşlar/ gayrı haram bu can bana/ bu toprak damlar/ bu sevda bana/ bu ağaçlar, bu caddeler haram bana…”
Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-07-27T00:32:00.001+03:00

                               G Ö Ç M E N S E V D A
Göçmen bir sevda bu
Hani bedeni yaşadığı yere
                    Yüreği doğduğu kente mahkum
Eli varmaz hani
                 Bahçede çiçeklerle oynaşmaya
                                   Derin derin söyleşmeye dostu yoktur ki
Yani içli bir türkü hüznü taşır
İçilen çaylar
               Söylenen sözler
                        Haberci kuşun kanadı kırıktır çünkü
Evet göçmen bir sevda bu
Yüreği gurbet yollarına
Bedeni iskana mahkum

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Öyküsü

2010-07-27T00:29:00.000+03:00

K Ü L V E F İ D A N

Geceler karabasanla yüklüydü on yıldır...Uykular kabus taşıyordu... Madımak’tan yükselen duman genzine doluyor,nefesi kesiliyor,gözleri yaşarıyordu...On yıldır her gece kan ter içinde uyanıyor,içindeki ateşi söndürmek istercesine musluğa koşuyor,kana kana su içiyordu...Işıkları açmadan evin içinde volta atıyor,sigaranın biri bitmeden öbürünü yakıyordu...Yaşadıklarını her gece siyah-beyaz karelerle yeniden izliyor,her gece yeniden yanıyor,her gece yeniden boğuluyordu...
İç Anadolu bozkırında haziran temmuza devretmişti gün sayımını...Güneşin ötesinde bir aydınlık vardı Sivas’ta...Sivas ışıl ışıldı...Güle oynaya karşılamıştı temmuz sıcağını Sivas...Ama bir şey vardı sanki,hani sözcüklerin yetersiz kaldığı,hani insanın göğüs kafesine çöken,yüreğini daraltan bir şey...İçi sıkılıyor,olduğu yerde duramıyor:
“Bir şey var,farkedemiyor musunuz?Bir tuhaflık var gelen günde...”diyordu yanındakilere...
“Hayır”diyordu herkes “Sen kuruntu yapıyorsun”
Kimseye anlatamıyordu...Kimse onu dinlemiyor,onun hissettiklerini kimse hissetmiyordu...
İkicanlıydı...Bir sevincin ürünü vardı karnında...Dünyaya bir can getirecek,zulme karşı bir can yetiştirecekti...
“Onurlu olacak çocuğum”diyordu “Savaşçı olacak,başeğmeyecek ve başeğdirmeyecek”
Serseri bir mayın gibi ortada dolaşıyor,of çekiyor,tırnaklarını yiyor ve içindeki bu kasvet havasını dağıtmaya çalışıyordu.
“Git dinlen”diyordu arkadaşları “Kaç gündür yoruldun belki onun içindir bu sıkıntın,biraz uyusan bir şeyin kalmaz”
“Bu ölüm sessizliği sizi ürkütmüyor mu?İnsanlardaki bu telaş,havadaki bu ağırlık size bir şey anlatmıyor mu?”diyor ama kimseyi uyandıramıyordu...Gözü açık,her türlü tehlikeyi önceden sezebilen arkadaşları bile sanki bir gaflet uykusundaydı,üzerlerine ölü toprağı serpilmişti sanki... Çalışıyor,çabalıyor,sağa sola koşuyor,her gördüğüne bir şeyler söylüyor ama havadaki bu kahrolası bulutu dağıtamıyordu...Sivas içten içe kaynıyor,Sivas kan kokuyor,Sivas madımak’ta parlayacak ateşin dumanlarını saklıyordu....
Gün ışımaya başlamıştı...Karanlıklar yerini ışığa bırakırken aydınlıkların ateşe verildiği bir utanç sayfasının onuncu yılı da doluyordu...Kendini balkona zor attı.Astım krizine tutulmuşçasına öksürüyor,bir nefes temiz hava için çabalıyordu.Her nefes alışında Sivas’tan bir duman geliyor,soluk borusuna yerleşiyordu.Nefes vermek,o katil dumanları ciğerlerinden atmak istiyor,öksürüyor,öksürüyor,öksürüyordu....
Sivas birden hareketlenmeye başladı,Kültür Merkezi’ne doğru gelenlerin gözleri dönmüş gibiydi.Can istiyorlar,kan istiyorlar,ölüm saçıyorlardı.
“Çıkın dışarı”diyorlardı bir uğultu halinde...Küfürler havada savruluyor,camlar kırılıyor,günlerdir dost sohbetler barındıran Kültür Merkezi şimdi zulme karşı direnişin simgesi oluyordu.Kadınları ve çocukları uzaklaştırdılar önce...İkicanlı olduğunu unutmuş çocukları dışarıya çıkarmaya çalışıyor,bir an olsun boş durmuyordu.
“Sen hamilesin,sen de git”dediler, “Biz başımızın çaresine bakarız”
“Hayır”dedi “ne olacaksa olsun,sizi bırakıp gitmeyeceğim”
Bir yandan da masaları ve sandalyeleri üst üste yığıyor,barikat oluşturmaya çalışıyordu arkadaşlarıyla...
“Öleceksiniz,kanınız helaldir sizin”diye salyalarını akıtarak bağırıyordu dışardakiler....
Bir yandan direniyor,bir yandan da “Biliyordum”diyordu.”Biliyordum,bu ölüm sessizliğinin bir anlamı vardı!Dinlemediniz beni.Görmediniz dumanlı havada gezen kurtları...Uyandıramadım hiçbirinizi...”
İçerde bir elin parmakları kadar kalmışlardı.Sanki yolun sonu gelmişti.onca kavgaların arasında bile ölümü bu denli yakın hissetmemiş,kendini böyle çaresiz saymamıştı.Tüm arkadaşları onu,o arkadaşlarını korumaya çalışıyordu.Ellerine ne geçerse,masa,sandalye, küllük,kırılmış camlar,ne bulurlarsa savuruyorlardı.Ama öylesine çoktu ki dışardakiler,öylesine azgın,öylesine kudurmuşlardı ki,dinsiz imansız geliyorlardı ve ellerinde ölüm it dişleriyle sırıtıyordu.
Balkona çıkmak biraz olsun rahatlatmıştı.Soluk borusunda çöreklenen isli dumanı yavaş yavaş çıkartıyordu.İçeriye döndü.Oğlunun odasına geçti.Üstü açılmıştı,üzerini düzgünce örttü,saçlarını okşadı,alnına bir öpücük kondurdu.Sivas yangınından çıkıp gelmişti ve büyüyordu.Sivas’ı unutmadan,Sivas’ı anımsatarak büyüyordu.Usulca odadan çıktı.Salona geçti,koltuğa boş bir çuval gibi yığıldı.Bir sigara daha yaktı.Güneş usul usul odada ilerliyor,sokaklar hareketleniyordu.Başını arkaya atıp gözünü tavana dikti.
Üstlerine üstlerine gelen kalabalık bir anda yön değiştirdi.Ne olduğunu anlayamadılar.Daha bir dakika önce “Kanınız helaldir”diye salya saçanlar,şimdi onları bırakmış gidiyorlardı.Bir çakal sürüsünü andırıyorlardı,ağızlarından kan,gözlerinden vahşet saçılıyordu.
Şaşkındılar,uzun süre hareketsiz kaldılar,ses seda kesilmişti,az önce ölüm-kalım savaşı verilen Kültür Merkezi’nde şimdi bir acı sessizlik vardı.Yavaşça dışarı çıktı,ürkekti,elleri tedirgin,gözleri telaşlıydı.Az önce kendisini öldürmeye çalışan kalabalığın peşine takıldı.Sanki bir katil sürüyü önüne katmış gibiydi.Tekbir sesleri geliyor,küfrün bini bir paraya gidiyordu.Birden irkildi,donup kaldı yerinde,ileriden yükselen dumanları gördü,bu Madımak Oteliydi.
“Olamaz”dedi, “Oteli yakıyorlar”
İçerdekileri düşündü,bir kuş olup içeri girmek,orada çaresiz duman yutan dostlarını kanatları altına alıp kaçırmak istiyordu.Çığlıklar,küfürlerin ve tekbirlerin altında kalıyor,duyulmaz oluyordu.Ellerini yumruk yapmış sıkıyor,tırnakları avuçlarına gömülmüş dudaklarını ısırıyordu.Bir oteli değil insanları ateşe vermişler ve etrafında dans ediyorlardı.Bir sürü psikolojisi içindeydiler,birisi küfretse küfürler çoğalıyor,birisi tekbir dese tekbir sesleri çoğalıyordu,mantıkları yok,duyguları yok,yalnızca öldürme dürtüleri vardı...Saatlerce sürdü bu tablo...Saatlerce salyalarını saçtılar etrafa ve karnı burnunda tanıklık etti tarihin bu en acı katliamına...
Şimdi oturduğu koltukta gözyaşları ince ince süzülürken yanaklarına “o günler bir daha olmasın”demek bile anlamsız geliyordu artık.Birden yanaklarındaki yaşı silen bir elle irkildi.Oğlu minicik elleriyle gözlerindeki yaşı temizliyordu.
“Ağlama anne!”dedi, “Ben buradayım,yanındayım ben senin”
Gülümsedi,gözlerinin içi parladı birden...Omuzlarından tutup bastı bağrına oğlunu....Sivas’ta küllerin arasından fışkıran bir fidan vardı göğsünde ve destek oluyordu artık çaresizliğine...Yangınlara inat büyüyordu,yangınlar olmasın diye büyüyordu...On yıldır soluk borusundan atmaya çalıştığı dumanlar,oğlunun sıcaklığı ile silinmişti,artık rahat nefes alıyor,yangınlarda boğulmuyordu......

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-07-27T00:27:00.000+03:00

ANA AZAP BÜLTENİ

Her gün televizyonun karşısına geçiyor ve günün gelişmelerini öğrenmeye çalışıyoruz. Aslında günün gelişmelerini değil, özel televizyonlar ortaya çıktığından beri yaşadığımız kültür erozyonunun son durumunu görüyoruz ve ağlanacak halimize gülüyoruz arsızca…
Gelin, birlikte bir düşünelim, her akşam neler görüyoruz, neler duyuyoruz ana azap bültenlerinde…
Elinizdeki kumanda ile kanaldan kanala geçerken Kanal D Ana Haber Bültenine denk gelmişsinizdir mutlaka… Yıllardır insanların gönlünde yaptığı belgeseller ile taht kurmuş Mehmet Ali Birand karşınızdadır… Bir an gözünüzün önünden Demirkırat, 12 mart ve 12 Eylül Belgeselleri geçer… Aklınıza Can Dündar, Mithat Bereket gibi adlar gelir… Çünkü bunların hepsinde Mehmet Ali Birand’ın emeği vardır…
Ancak haber bülteninin başlamasıyla sinirleriniz gerilmeye, fildişi kulelerde yaşattığınız Mehmet Ali Birand adı yerle yeksan olmaya başlar… Neden mi?
Çünkü Mehmet Ali Birand, haber sunmayı, tiyatro ile karıştırmaktadır… Söylediklerinden çok yaptığı hareketlere, jest ve mimiklerine bakmaktan yorulursunuz… Kimi zaman da duygularını dışa vurmaktan kaçınmaz, bakarsınız haberin ortasında Mehmet Ali Birand’dan bir kahkahadır kopmuş geliyor…
Sonra sokakların sesini dinlemek üzere Fatih Portakal’la bağlantı kurar Birand… O da nesi? Birand’ın abartılı jest ve mimiklerine rahmet okutacak kadar tiyatrocu bir muhabir vardır karşınızda… Kendisini tiyatroya öylesine kaptırmıştır ki, tankların gidişini kamera ile göstermekle yetinmeyip bir de tankların yanı sıra koşmaktadır… Koşarken de bir yandan “işte görüyorsunuz, tanklar sınıra doğru gidiyor” diye haykırmaktadır…
Bazen öyle bir duruma gelirsiniz ki, Yılmaz Erdoğan’ın sahneye çıkacağını ve “çok güzel hareketler diyenler” diye soracağını sanırsınız…
Bütün bunlara bir de muhabirlerin ağızlarını yayarak konuşmaları eklenince “Allah’ım neydi günahım” şarkısını söylemeye başlarsınız…
Bütün bunlar olurken, biri de çıkıp “ya kardeşim, yeter artık!” ana haber mi sunuyorsunuz, “ana azap mı çektiriyorsunuz?” demez… Tepkisiz, duyarsız insanlar topluluğu olarak bu komediye bir türlü dur demeyiz… Biz dur demedikçe de onlar bu garip gösterilerini zevkle yapmayı sürdürürler…
Bu ülkede, Sezen Aksu’nun “kıl oldum abi” leri ile başlayan, “hadi hazırım, yatağıma gel, yeter ki onursuz olmasın aşk”larla süren ve “seni ham yapar bu zilliler”le çıkışını sürdüren kültür erozyonu Mehmet Ali Birand ve muhabirlerinin “pandomim”leriyle doruğa ulaşmaktadır…
Ben bu ülkede yaşayan ve değiştirilmeye , dönüştürülmeye çalışılan bir toplumun bu zulme direnen bir üyesi olarak diyorum ki:
Mehmet Ali Birand, lütfen gönlümüzde taht kurduğun çalışmalarına dön!
Lütfen, bu ülkeye Fatih Portakal’lar değil Can Dündar, Mithat Bereket’ler armağan et!
Lütfen, ana haber bültenini “ana azap bülteni”ne çevirme!
Bu ülkenin kültürünü, değerlerini bilen ve bunlara sahip çıkan insanlar,
Lütfen, üzerinizdeki ölü toprağını atın, silkinin ve dilini bilen, haberciliği komedi ile karıştırmayan insanların yok olup gitmesine izin vermeyin!
Çok mu zor, uyan Türkiye, sesini yükselt artık!

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Şiiri

2010-07-26T02:51:00.000+03:00

EYLÜL ON İKİ
Eylül’ün on ikisiydi
Tanklar, paletlerini sürdü önce
Sessizliğine gecenin
Mekanizma şakırtıları uğuldadı
Sokakların yalnızlığında
Ve sabahın aydınlığına
İri iri bastı postallar
Güzellikten yana
Umuttan yana ne varsa
Çiğnendi cemselerin altında
Sorguya başladı garnizonlar
Kitaplar Filistin askısındaydı gayrı
Elektrik yanığıydı günler
Çıplak bedenlerde
Beslememek için astılar
On yedisinde gençleri
Kemik yaşı büyük demişti çünkü
Hipokrat yeminini çiğneyenler
Sonra göğüslerini gere gere dolaştılar
Kanla yıkadıkları sokaklarda
“Biz bu ihtilali niçün yaptık” dediler
Vicdanlarını kanla temizlediler “Netekim”

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU

Günün Yazısı

2010-07-26T02:03:00.000+03:00

ÇIKMAZ SOKAK

Oktay SİNANOĞLU’nu tanıyor musunuz? Atilla İLHAN, 24.05.2000 tarihli Cumhuriyet gazetesinde şöyle anlatıyor Oktay SİNANOĞLU’nu:
“ABD Bilim ve Sanat Akademisi’nin ilk ve tek Türk üyesi… İki kere Nobel adayı… Kim bu adam? Kim bu çetin Türkçe Öğretim savaşçısı? Onu niye hepimiz yeterince tanımıyoruz? Sinanoğlu, ABD nam ülkede çok genç yaşta profesör olmuş, bir harika çocuk; ülkesindeki “Amerikan Rüyası” nın yanlış yaygınlığından, Türkçenin itilip kakılarak, herhangi bir sömürgedeki “yerli dili” muamelesi görmesinden son derece rahatsız.”
İçimizde kaç kişi, Oktay SİNANOĞLU adını duydu? Kaçımız, Oktay SİNANOĞLU’nun bir makalesini olsun okudu? Hele o güzelim “Bye Bye Türkçe” kitabını kaçımız başucu kitabı yaptı? İnanıyorum ki, bu sorulara evet yanıtı verecek insanların sayısı bir elin parmaklarını geçmez!
SİNANOĞLU, kitabında “Türkçe giderse Türkiye gider” diyor ve gerekçelerini sıralıyor… Yıllardır ülkemizde uygulanan politikaların yanlışlığından söz eder dururuz… Ama bilmeyiz ki politika yanlış değildir, politika istenen amaca hizmet etmektedir. Peki nedir, istenen amaç? Emperyalizme, yalın ayak baş kabak isyan etmiş; bu savaşı kazanarak bağımsızlığını yakalamış bir ulusu, tekrar sömürgeye dönüştürmek, işte asıl amaç bu…
Silahla, savaşla, işgalle yok edemedikleri ulusu kültür işgali ile dönüştürmeye çalışmaktadır, egemen güçler…
Bir Dahi’nin peşinde şaha kalkmış bir ulusu, demir ağlarla örülmüş bir ülkeyi yok etmek için, önce yollar yaptılar, sonra demir yollarını ikinci plana atıp ürettikleri otomobilleri sattılar… Otomobil demek, para demekti; Otomobil demek petrol satışı demekti… Bunların yetmeyeceğini biliyorlardı… Üretim değil tüketim önemliydi onlar için ve insanlarımızı tüketmeye alıştırdılar… Kanlı çizmelerini Ege’nin mavi sularına gömdüğümüz emperyalizm, sinsice geldi ve bağdaş kurdu soframıza…
1980’li yıllarda bir adım daha ileri gittiler ve televizyonun sihirli dünyasından gülümsediler bize… Onlar gibi konuşmaya başladık… Onlar gibi giyinmeye can attık… Dallas, Flamingo Yolu, Yalan Rüzgarı gibi dizilere odaklandı halkımız… Ve yavaş yavaş sokaklarda onların dili ile yazılmış tabelalar çıktı karşımıza…
Kafe’ler, showroom’lar, plaza’lar girdi yaşamımıza… Sonra mı, on bin yıllık bir dili, işgal altında bıraktık… Artık “evet” demiyoruz, “okey” var çünkü… Artık “yarı yarıya” demiyoruz, fifti fifti” var çünkü…
Kendimizi bu işgal oyununa öylesine kaptırdık ki, Avrupa şarkı yarışmasında, Türkçenin kırlarında dolaşmıyoruz, onu da dünya dili “İngilizce” ye teslim ettik… “Düm tek tek” ne de güzel uydu değil mi “baby” ile!!!!
Bütün bunları acı ve şaşkınlık içinde izlerken Timur Selçuk’un bir şarkısı gelip dilime dolanıveriyor: nereye payidar, nereye/ çıkmaz bu yol bir yere…
İşte çıkmaz bir sokakta duvara doğru hızla giderken arabamız, Oktay SİNANOĞLU, ta Amerika’dan bağırıyor: “Türkçe giderse, Türkiye gider”
Çocuklarımız “dünya dilini” öğreteceğiz diye kendi dilini bilmeyen, dilini bilmediği için değerlerinden uzaklaşan bir toplum yaratıyoruz farkında mısınız? Artık çocuklarımıza SBS de ÖSS de atasözleri ve deyimleri soruyorlar ve ne acıdır ki çocuklarımızın yüzde doksanı atasözleri ve deyimleri bilmiyorlar… Çocuklarımızın yüzde doksanı doğduğu, büyüdüğü yöreye ait bir türkü adı ya da bir mani söyleyemiyor; ama ne acıdır ki ilköğretim dördüncü sınıftan itibaren yani daha doğru dürüst kendi dilinin özelliklerini bilmeden “dünya dili”ni öğrenmeye zorlanıyorlar…
Uyan Türkiye, atı lan Üsküdar’ı geçiyor, tanklarla, toplarla gelmiyor artık düşman… Dilimizde, soframızda, sokağımızda, kentimizde bizimle birlikte dolaşıyor…

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU